ἰδιοκτῆτες κτηρίων, ποὺ ἀρχικὰ λειτούργη- σαν καὶ ὣς ἕναν βαθμὸ λειτουργοῦν ἀκόμα σὰν ἐκκλησίες, ποὺ δὲν ἀναγνωρίζονται ἀπὸ τὴν Ἀρχιεπισκοπή, ζητοῦν (ἐκλιπαροῦν) τὴν ἀναγνώριση καὶ ἐπάνδρωσή τους ἀπὸ τὴν ἐκ- κλησιαστικὴ σχολὴ (Ἀρχιεπισκοπή). Ἐκεῖνο ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ κάνουν οἱ διοι- κοῦντες τὶς ἑλληνικὲς κοινότητες τῆς Αὐστρα- λίας εἶναι ἡ διαφώτιση τῆς ἑλληνικῆς παροι- κίας ὡς πρὸς τὸν ἐπιβληθέντα στοὺς Ἕλλη- νες (διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου) Χριστιανισμὸ οὕτως, ὥστε νὰ ξεκολλήσουν οἱ συμπάροι- κοί μας ἀπὸ αὐτὸ τὸ τόσο ἀηδιαστικὸ Ἑλλη- νο-ορθόδοξο ἀγκάλιασμα, ποὺ μᾶς κάνει νὰ φαινώμαστε ὅτι ζοῦμε στὸν Μεσαίωνα, καὶ νὰ μετατρέψουν τὰ κτήρια τῶν ἐκκλησιῶν τους σὲ πολιτιστικὰ κέντρα. Στὴν Αὐστραλία δὲν χρειάζεται νὰ ἀκολου- θῇς κάποιο δόγμα, γιὰ νὰ εἶσαι νόμιμος, καὶ νὰ ἀναγνωρίζωνται ἀπὸ τὴν Πολιτεία πολιτι- κὲς ἐκδηλώσεις, ὅπως βάπτιση, γάμος, κ.λπ. Καὶ νομίζω, πὼς πρέπει νὰ τὸ πάρουν ἀπό- φαση οἱ διοικοῦντες τὶς ἑλληνικὲς κοινότη- τες, πὼς οἱ συμπατριῶτες μας εἶναι πανέτοι- μοι νὰ δεχτοῦν μία τέτοια ἀλλαγή. Μὲ φιλικοὺς χαιρετισμοὺς Νίκος Παπανικολάου Σύδνεϋ «Ὁ διωγμὸς τοῦ προσώπου καὶ ἡ ἀποθέωση τῆς κλίκας» Κύριε διευθυντά, Τὸ ἄρθρο «Ὁ διωγμὸς τοῦ προσώπου καὶ ἡ ἀποθέωση τῆς κλίκας» τοῦ Θ. Λαμπρόπου- λου (τεῦχος 305) ἐκφράζει ὅ,τι μὲ πνίγει καὶ δὲν μπορῶ νὰ ἐντοπίσω, ὅ,τι πιὸ ἀληθινὸ σὲ σχέση μὲ αὐτὰ ποὺ μὲ ἐνοχλοῦν καὶ δὲν μπο- ρῶ νὰ ἐξηγήσω. Νοιώθω βαθύτατα τὴν ἀνάγ- κη νὰ ἀναφωνήσω: Σὲ ἐμένα αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἀνάψατε ἕνα σπίρτο καὶ εἶδα μία εἰκόνα στὸ σκοτάδι. Ὄχι πὼς δὲν τὴν εἶχα «μυριστῆ», ὄχι πὼς δὲν τὴν εἶχα «αἰσθανθῆ», ὄχι πὼς δὲν τὴν ἤξερα. Εἶναι ὅμως μερικὲς λέξεις, ποὺ ἀποδίδουν τὸ πραγματικὸ νόημα τῶν πραγ- μάτων, καὶ μέσα στὸ λόγο τοῦ ἄρθρου ὑπάρ- χουν πολλὲς ἀπὸ αὐτές. Καὶ πάλι συγχαρητήρια. Βασίλης Καραδήμας Ἅγιος Κωνσταντῖνος Καμμένα Βοῦρλα Κράτους. Ὅσο περισσότερο τὸ ἱερατεῖο ἀπολαμβάνει τὰ προνόμια, ποὺ τοῦ ἐξα- σφαλίζει ἡ ὑπαγωγή του καὶ συνεργασία του μὲ τὸ Κράτος, τόσο καὶ θὰ βυθίζεται μέσα στὴ χλιδή, καὶ ἡ σήψη θὰ προχωρῇ περισσότερο σὲ βάθος. Μήπως καὶ τὸ ἴδιο τὸ Εὐαγγέλιο δὲν λέει: «τὰ τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι, καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ»; Μήπως ἡ Ἱστορία δὲν μᾶς διδάσκει γιὰ τὰ τόσα καὶ τόσα στυγερὰ ἐγκλήματα, ποὺ διεπράχθησαν ἢ συγκαλύφθησαν ἀνὰ τοὺς αἰῶνας, ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς πολυθρύλητης «συναλληλίας» Κράτους καὶ Ἐκκλησίας; Εἶναι καθῆκον ὅλων τῶν Ἑλλήνων, θρησκευομένων καὶ μή, νὰ ἐγκύψουμε στὸ ὄντως σοβαρὸ τοῦτο θέμα, ποὺ ἔχει συνέπειες γιὰ ὅλο τὸ ἔθνος μας. Εἶναι ἕνα πρῶτο βῆμα, γιὰ νὰ ἀποκατασταθῇ ὁ ἀμοιβαῖος σεβασμός, ἡ ἐλευθερία τῆς συνει- δήσεως καὶ ἡ ἰσοτιμία ὅλων τῶν συμπολιτῶν μας χωρὶς ἐξαίρεση. Ἡ πολυθρύλητη «συναλληλία» εἶναι θεσμὸς παρωχημένος καὶ ἀρρωστημένος, ποὺ δὲν συγχωρεῖται πλέον γιὰ τὸν Νεοέλληνα καὶ τὴν νοημοσύνη του, ποὺ δὲν ἀνέχεται κανενὸς εἴδους Ἁγιατολλαχισμὸ καὶ θρησκόληπτη σκοταδιστικὴ χειραγωγία. Μὲ φιλικοὺς χαιρετισμοὺς Ἀκομινᾶτος Χωνιάτης ΔΑΥΛΟΣ 308, Δεκέμβριος 2007  21525