ΤΟ ΠΑ ΡΑ ΜΥ ΘΙ «ΧΡΙ ΣΤΟΥ ΓΕΝ ΝΑ» Ὑ πῆρ χε ἡ Να ζα ρέτ; Ὑ πῆρ ξε ὁ Χρι στός; «Ὑ πάρ χει ἕ να ἱ στο ρι κὸ πα ρά δο ξο: Ὁ Ἰ η σοῦς Χρι στὸς ἀ που σιά ζει ἀ πὸ τὴν Ἱ στο ρί α!» Καὶ ταυ τό χρο να ὁ Ἰ η σοῦς Χρι στὸς εἶ ναι πα ρὼν στὴν Ἱ στο ρί α...» (Μη τρο πο λί της Ἀτ τι κῆς Νι κό δη μος Γκατ ζι ρού λης, στὶς 9-3-1969, στὴν «Ράδιο-Τη λε ό ρα ση» σελ. 3.) «Πῶς μπο ροῦ σε νὰ στα θῇ μπρο στὰ στοὺς πα νέν δο ξους καὶ πα σί γνω στους ὁ ἄ ση μος καὶ ὁ ἄ γνω στος; Τί ἦ ταν ὁ Ἰ η σοῦς ἱ στο ρι κά; Τί πο τα! Ὁ Ἰ η σοῦς νική θη κε! Πέ θα νε, χω ρὶς κα νέ νας λα ὸς νὰ προ σέ ξῃ τὸν θά να τό του...» (Πα ναγι ώ της Κα νελ λό που λος). Πό τε ἱ δρύ θη κε ἡ Να ζα ρέτ; Να ζα ρὲτ δὲν ἀ να φέ ρε ται οὔ τε στὴν Π. Δι α θή κη οὔ τε στὸν Ἰ ου δαῖ ο ἱ στο ρι κὸ Ἰ ώ ση πο οὔ τε στὸ Ταλ μούδ, δη λα δὴ ἡ πό λις τοῦ Μεσ σί α εἶναι ἀ νύ παρ κτη. Ἡ Να ζα ρὲτ ἀρ χί ζει νὰ ἀ να φέ ρε ται μό νον κα τ’ ὄ νο μα τὸν 4ον αἰ ῶ να μ.Χ. στὰ εὐ αγ γέ λια, ἀλ λὰ ἡ ση με ρι νὴ πό λις ἐμ φα νί σθηκε τὸν 8ον αἰ ῶ να μ.Χ. καὶ εἶ ναι πό λις χω ρὶς βου νά, ἐν τε λῶς ἀν τί θε τη ἐ δα φο λο γι κὰ ἀ πὸ αὐ τὴν ποὺ πε ρι γρά φουν οἱ εὐ αγ γε λι στές: «καὶ ἐμ πλή σθη σαν πάν τες θυ μοῦ ἐν τῇ συ να γω γῇ ἀ κού ον τες ταῦ τα καὶ ἀ να στά νες ἐ ξέ βα λον αὐ τὸν ἔ ξω τῆς πό λε ως καὶ ἤ γα γον αὐ τὸν ἕ ως ὀ φρύ ος τοῦ ὄ ρους, ἐ φ’ οὗ ἡ πό λις αὐ τῶν ᾠκο δό μη το, εἰς τὸ κα τα κρη μνί σαι αὐ τόν, αὐ τὸς δὲ δι ελ θὼν (ἀ ό ρα τος) διὰ μέ σου αὐ τῶν ἐ πο ρεύ ε το..» (Λου κᾶς Δ΄ 28-30). Ὅ ποι ος ἐ πι σκε φθῇ τὴν Να ζα ρὲτ καὶ ἀ να κα λύ ψῃ αὐ τὸ τὸ βου νό, θὰ λά βῃ καὶ βρα βεῖ ο ἀ πὸ τοὺς ραβ βί νους... Δι ό τι ἡ Να ζα ρὲτ εἶ ναι χτι σμέ νη μέ σα σ’ ἕ να κοί λω μα, μιὰ γού βα, δὲν ἔ χει οὔ τε βά ρα θρα οὔ τε βου νὰ καὶ οὐ δέ πο τε πῆ γαν τὸν Ἰ η σοῦ στὸ «φρῦ δι τοῦ βου νοῦ, ἐφ’ οὗ ἡ πό λις αὐ τῶν ᾠκο δό μη το», οἱ δύο τε λευ ταῖ ες φρά σεις εἶ ναι πο λὺ ση μαν τι κές, δι ό τι ἡ Να ζα ρὲτ ἱ δρύ θη κε, γιὰ νὰ ἀ πο φέ ρῃ τε ρά στια κέρ δη στὴν Ἰ ου δαί α, καὶ οἱ προ σκυ νη τὲς τοῦ «Σω τῆ ρα», ποὺ συ νή θως εἶ ναι ἡ λι κι ω μέ νοι, δὲν πρέ πει νὰ κου ρά ζων ται μὲ ἀ να βά σεις, βά ρα θρα καὶ βου νά, ἀλ λὰ νὰ βρί σκουν μί α πό λη εὔ κο λη καὶ εὐ θεῖα. Ἐ ὰν ὑ πάρ ξουν ζό ρι κοι πε λά τες, θὰ τοὺς δεί ξουν ἕ να βου νό, ποὺ δὲν εἶ ναι κολ λη τὰ στὴν πό λη, «ἐ φ’ οὗ ἡ πό λις αὐ τῶν ᾠκο δό μη το», ἀλ λὰ 21532  ΔΑΥΛΟΣ 308, Δεκέμβριος 2007