ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ «ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ» Ὑπῆρχε ἡ Ναζαρέτ; Ὑπῆρξε ὁ Χριστός; «Ὑπάρχει ἕνα ἱστορικὸ παράδοξο: Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀπουσιάζει ἀπὸ τὴν Ἱστορία!» Καὶ ταυτόχρονα ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι παρὼν στὴν Ἱστορία...» (Μητροπολίτης Ἀττικῆς Νικόδημος Γκατζιρούλης, στὶς 9-3-1969, στὴν «Ρά- διο-Τηλεόραση» σελ. 3.) «Πῶς μποροῦσε νὰ σταθῇ μπροστὰ στοὺς πανένδοξους καὶ πασίγνωστους ὁ ἄσημος καὶ ὁ ἄγνωστος; Τί ἦταν ὁ Ἰησοῦς ἱστορικά; Τίποτα! Ὁ Ἰησοῦς νι- κήθηκε! Πέθανε, χωρὶς κανένας λαὸς νὰ προσέξῃ τὸν θάνατό του...» (Πανα- γιώτης Κανελλόπουλος). Πότε ἱδρύθηκε ἡ Ναζαρέτ; Ναζαρὲτ δὲν ἀναφέρεται οὔτε στὴν Π. Διαθήκη οὔτε στὸν Ἰουδαῖο ἱστορικὸ Ἰώσηπο οὔτε στὸ Ταλμούδ, δηλαδὴ ἡ πόλις τοῦ Μεσσία εἶ- ναι ἀνύπαρκτη. Ἡ Ναζαρὲτ ἀρχίζει νὰ ἀναφέρεται μόνον κατ’ ὄνομα τὸν 4ον αἰῶνα μ.Χ. στὰ εὐαγγέλια, ἀλλὰ ἡ σημερινὴ πόλις ἐμφανίσθη- κε τὸν 8ον αἰῶνα μ.Χ. καὶ εἶναι πόλις χωρὶς βουνά, ἐντελῶς ἀντίθετη ἐδαφολογικὰ ἀπὸ αὐτὴν ποὺ περιγράφουν οἱ εὐαγγελιστές: «καὶ ἐμπλήσθησαν πάντες θυμοῦ ἐν τῇ συναγωγῇ ἀκούοντες ταῦτα καὶ ἀναστάνες ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω τῆς πόλεως καὶ ἤγαγον αὐτὸν ἕως ὀφρύος τοῦ ὄρους, ἐφ’ οὗ ἡ πόλις αὐτῶν ᾠκοδόμητο, εἰς τὸ κατακρημνίσαι αὐτόν, αὐτὸς δὲ διελθὼν (ἀόρατος) διὰ μέσου αὐτῶν ἐπορεύετο..» (Λουκᾶς Δ΄ 28-30). Ὅποιος ἐπισκεφθῇ τὴν Ναζαρὲτ καὶ ἀνακαλύψῃ αὐτὸ τὸ βουνό, θὰ λάβῃ καὶ βραβεῖο ἀπὸ τοὺς ραββίνους... Διότι ἡ Ναζαρὲτ εἶναι χτισμένη μέσα σ’ ἕνα κοίλωμα, μιὰ γούβα, δὲν ἔχει οὔτε βάραθρα οὔτε βουνὰ καὶ οὐδέποτε πῆγαν τὸν Ἰησοῦ στὸ «φρῦδι τοῦ βουνοῦ, ἐφ’ οὗ ἡ πόλις αὐτῶν ᾠκοδόμητο», οἱ δύο τελευταῖες φράσεις εἶναι πολὺ σημαντικές, διότι ἡ Ναζαρὲτ ἱδρύθηκε, γιὰ νὰ ἀποφέρῃ τεράστια κέρδη στὴν Ἰουδαία, καὶ οἱ προσκυνητὲς τοῦ «Σωτῆρα», ποὺ συνήθως εἶναι ἡλικιωμένοι, δὲν πρέπει νὰ κουράζωνται μὲ ἀναβάσεις, βάραθρα καὶ βουνά, ἀλλὰ νὰ βρίσκουν μία πόλη εὔκολη καὶ εὐθεῖα. Ἐὰν ὑπάρξουν ζόρικοι πελάτες, θὰ τοὺς δείξουν ἕνα βουνό, ποὺ δὲν εἶναι κολλητὰ στὴν πόλη, «ἐφ’ οὗ ἡ πόλις αὐτῶν ᾠκοδόμητο», ἀλλὰ 21532  ΔΑΥΛΟΣ 308, Δεκέμβριος 2007