Ï «ΘΕ ΟΣ» ΚΑΙ Ï ΘΑ ΝΑ ΤΟΣ πο τε λεῖ αὐ θαι ρε σί α ὁ ποι α δή πο τε ὑ πό θε ση τῆς νό η σης δὲν ἔ χει ἐ πα φὴ μὲ τὴν Φύ ση, ἀλ λὰ ὑ πο κα θί στα ται μὲ φαν τα σί α ἔ ξω τῶν νό μων της. Δὲν εἶ ναι δυ να τόν, ἀ φοῦ δὲν γνω ρί ζο με τὸ Σύμ παν, νὰ ὁ ρί σω με τὴν ἔν νοι α τοῦ «θε οῦ». Ὁ «θε ός» στη ρί ζε ται στὴν βλα κεί α τῶν πολλῶν, τὴν ἄ γνοι α καὶ τὴν λῃ στρι κὴ ἐ κμε τάλ λευ ση τῆς τά χα ὕ παρ ξής του ἀ πὸ τὸ παγ κό σμιο ἱ ε ρα τεῖ ο, ποὺ συν δι κα λί ζε ται. Τε λι κὰ εἶ ναι θέ μα πλύ σης ἐγ κε φά λου, τὸ ὁποῖο λί γοι ξε περ νοῦν –καὶ τοῦ το εἶ ναι τὸ μέ τρο τῆς με τρι ό τη τας τῆς ἀν θρώ πι νης ὑ πό στα σης, ὅ που ὑ πε ρέ χει πο σο τι κὰ καὶ ὄ χι ποι ο τι κά. Βε βαί ως ἐ κμε ταλ λεύ ον ται τὸν θά να το, μά, ἀ φοῦ δὲν ξέ ρο με τὸν θά να το, πῶς θὰ ξέ ρω με τὸν θε ό– για τὶ τὸ ἴ διο πρᾶγ μα εἶ ναι, δὲν εἶ ναι δυ να τὸν νὰ ὁ ρι ο θε τή σω με τὸ Σύμ παν. Οἱ Ἴ ω νες φι λό σο φοι ἀ ξε πέ ρα στα καὶ αἰ ώ νια (γιὰ τὸν ἄν θρω πο) ἔ δω σαν, πάντα μέ σα ἀ πὸ τὴν Φύ ση, βα σι κοὺς νό μους της, ποὺ μᾶς ἀ φο ροῦν, ὅ που διὰ τῆς πε πε ρα σμέ νης ἀν θρώ πι νης γνώ σης, σε βό με νοι τὴν Φύ ση, συ νει δη το ποι ή θη κε τὸ «ἐν οἶ δα ὅ τι οὐ δὲν οἶ δα», ποὺ μᾶς το πο θε τεῖ μὲ τι μι ό τη τα καὶ σε βα σμὸ ἔ ναν τι τῆς Φύ σης. Ἡ ἀ στει ό της, ἡ ἄ γνοι α, ἡ ἀ μορ φω σιά, ἡ ὑ πο κρι σί α, ἡ μι σαλ λο δο ξί α, ὁ μυ στι κι σμὸς καὶ πολ λὰ ἄλ λα ἀ κό μα κά νουν τὴ θε ο λο γί α ἀ πα ρά δε κτη. Ἄ ρα πρω ταρ χι κὸ τῆς κα τα σκευ ῆς μας εἶ ναι τὸ ἐ μεῖς καὶ τώ ρα, δύο πα ράμε τροι ποὺ ἀ γνο εῖ. .. ἐ πι στα μέ νως ἡ θε ο λο γί α: ὑ πεύ θυ νη ὁ λο κλη ρω τι κὰ γιὰ τὴν πο λι τι σμι κή της δο λι ο φθο ρὰ καὶ κα κο δαι μο νί α, στε ρεῖ τὰ δῶ ρα τῆς Φύ σε ως. Ἡ ρή ση τοῦ «Ἐν οἶ δα ὅ τι οὐ δὲν οἶ δα» κρύ βει τὴν τε ρά στια ἀ πό στα ση με ταξὺ τοῦ μυα λοῦ μας καὶ τοῦ Σύμ παν τος, καὶ μᾶς δείχνει ὅ τι τὰ ὑ παρ ξια κά μας ἐ ρω τη μα τι κὰ δὲν ση μαί νουν τί πο τε γι’ αὐ τό, ποὺ ποι ός ξέ ρει πῶς πραγ μα τώ θηκε στὸ πε πε ρα σμέ νο μας. Ἔ χουν φθά σει ἀ κό μα καὶ στὴν ποι νι κο ποί η ση τοῦ θεί ου-θε οῦ. Ἀ δί στα κτοι κυ ρια ρχοῦν, ὅ ταν ὁ ἰ ου δα ϊ σμὸς τοῦ Για χβὲ δι έ σπα σε τὸ «Ἓν τὸ ὅ λον» (τῶν Ἰ ώ νων) διὰ τοῦ πνεύ μα τος καὶ τῆς ὕ λης, ἤ τοι θε ός-χρῆμα. Εἶ ναι κα θα ρὴ ἀ πά τη. . .. Ὅ σο γιὰ τὸ ὑ παρ ξια κό, ἁ πλᾶ οἱ καλ λι τέ χνες τῆς Ἑλ λη νι κῆς Ἀρ χαι ό τη τας ἀ πο κά λυ ψαν τὸ με γά λο γοῦ στο ποὺ ἔ χει ἡ Φύ ση γιὰ τὸν ἄν θρω πο, σὲ ἀν τί θε ση μὲ τὴν κα κο γου στιὰ τοῦ θε ο κεν τρισμοῦ καὶ τὴν θανα το φο βί α του. Παντελῆς Γλάρος 21554  ΔΑΥΛΟΣ 308, Δεκέμβριος 2007