Ὁ ̓Απόλλων ὁ Μαρσύας καὶ οἱ ἐκλογὲς Αριστοτέχνης τῆς λύρας καὶ τοῦ αὐλοῦ ὁ ̓Απόλλων, ἀδιαμφισβήτητα ἐκλεκτὸς κι ἀγαπημένος τῶν Μουσῶν καὶ γόης τῶν Νυμφῶν, τῶν φορέων αὐτῶν τῆς Καλλιτεχνικῆς αὐθεντίας, Νυμφηγέτης καὶ Μουσηγέτης καὶ Αὐλητής, κατὰ τοὺς καθιερωμένους λατρευτικοὺς τίτλους ποὺ ἐπάξια κατεῖχε, ἀντιμετώπισε τὴν πιὸ ἀπροσδόκητη πρόκληση, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ περιμένη: τὴν πρόκληση ἑνὸς νεοφανοῦς ἀλλὰ ταλαντούχου «φρυγίου δαίμονος», τοῦ Μαρσύα, ποὺ ὁ δαιμόνιος δὲν βρῆκε ἄλλο πεδίο μάχης ν ̓ ἀναμετρηθῆ μὲ τὸ θεό, παρὰ ἀκριβῶς ἐκεῖνο ὅπου κυριαρχοῦσε ὁ ἀντίπαλός του: «Μαρσύας κομπάζων ἐρίζει» (Παλαίφατος, 48) καὶ ζητεῖ ἀλαζονικὰ ἀγῶνα λυρικὸ καὶ αὐλητικὸ μὲ τὸν ̓Απόλλωνα, βέβαιος ὅτι θὰ τὸν κερδίση μὲ... διαιτητὲς τὶς Μοῦσες καὶ τὶς Νύμφες, τὴν γοητευμένη αὐλή, τὴν πιστὴ ἀκολουθία τοῦ ἀντιπάλου του. Ὁ Μαρσύας ἀρχίζει πρῶτος τὸν ἀγῶνα, καὶ ἀρχικὰ φαίνεται ὅτι ὑπερέχει «καταπλήξας τὰς ἀκοὰς τῷ ξενίζοντι καὶ διὰ τὴν εὐμέλειαν». Τελείως μάταιος ὁ πρόσκαιρος ἐντυπωσιασμὸς τοῦ διαιτητικοῦ χοροῦ Νυμφῶν καὶ Μουσῶν! Ὁ Μουσηγέτης καὶ Νυμφηγέτης καὶ Αὐλητὴς θεός, ὁ πρῶτος διδάξας τὴν τέχνη τὴν λυρική, μὲ ἀριστοτεχνικὸ ἑλιγμὸ «τὴν λύραν στρέψας», δηλαδὴ μὲ ἕνα παναρμόνιο μέλος ποὺ πέτυχε παίζοντας μὲ ἀνάποδη λαβὴ τὸ ὄργανό του, ποὺ κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ τὸ χειρισθῆ καλύτερα, ἀφοῦ αὐτὸ ἧταν παλιὰ δικιά του ἐφεύρεση, κατετάραξε τὸν Μαρσύα, ποὺ ἦταν ἀδύνατο νὰ παρακολουθήση σὲ μιὰ τέτοια καταπληκτικὴ δεξιοτεχνία τὸν θεὸ --- καὶ τὰ δάχτυλά του παρέλυσαν κι ἔπαψαν πιὰ νὰ κρούουν σωστὰ τὶς χορδὲς τοῦ ὀργάνου (Απολλόδωρος Α, 4, 2). Ὁ φρυγικὸς λαὸς ποὺ μὲ ψυχρὴ ἀποφασιστικότητα παρακολουθοῦσε τὸν ἀγῶνα, ἀλάλαξε χαιρέκακα γιὰ τὴ συντριβὴ τοῦ ἀνεπιτυχῶς μιμηθέντος τὸν θεὸ (Διόδωρος Γ, 58), ἡ δὲ θεὰ τῆς συνέ-