ΘΑ ΝΑ ΤΟΣ Ἡ φυ σι κή του ἔν νοι α στοὺς Ἕλ λη νες καὶ ἡ θε ο κρα τι κή της δι α στρέ βλω ση ξο χα εἶ χαν συλ λά βει τὴν ἔν νοι α τοῦ θα νά του δι α νο ητὲς καὶ φι λό σο φοι τῆς ἀρ χαιό τη τας, ὅ πως π.χ. ὁ Ἡ ρά κλειτος (ὡς στοι χεῖ ο τῆς θε ω ρί ας του γιὰ τὴν αἰ ώ νια με τα βο λή). Οἱ ἀρ χαῖ οι Ἕλ λη νες ἀν τι με τώ πι ζαν τὸ θά να το ὡς φυ σικὴ ἀρ χή. Θε ω ροῦ σαν τὸν ἄν θρω πο ὡς ἕ να μέ ρος τοῦ Σύμ παν τος, ἐν τὸς τοῦ ὁ ποί ου ἐ νυπάρ χουν τό σο ἡ ζω ὴ ὅ σο καὶ ὁ θά να τος. Κα τάφα ση -καὶ ὄ χι ἄρ νη ση- τῆς ζω ῆς προ ϋ πέ θε τε γι’ αὐ τοὺς ἡ κα τά φα ση τοῦ θα νά του. Ὁ τρό μος τοῦ θα νά του εἰ σέ βα λε ἀ πὸ τὴν Ἀ να το λή. Σὲ αὐ τὸν βα σί στη καν οἱ θρη σκεῖες· ἐ κεῖ πά τη σαν οἱ κα τὰ και ροὺς ἐ ξου σιαστές, γιὰ νὰ στη ρί ξουν τὸν ἐ ξου σια σμό τους. Ἡ γι γάν τια ἀ να μέ τρη ση με τα ξὺ Κλα σι κοῦ Κό σμου καὶ Θε ο κρα τί ας παί χτη κε καὶ κρί θηκε ἀ πο κλει στι κὰ ἐ πά νω στὸ ἰ δε ο λο γι κὸ πε δί ο θε ώ ρη σης τοῦ θα νά του. Ἀ νά γλυ φο δ΄ αἰ. π.Χ.. Να ὸς Ἀρ τέ μι δος, Ἔ φε σος. Ἔ ρι φος ἐς γά λ’ ἔ πε τον ζω ὴ καὶ ὁ θά να τος βρί σκον ται μέ σα στὴν Φύ ση, ἀ πὸ τὸ μα κρό κο σμο ἕ ως τὸ μι κρό κο σμο, καὶ εἶ ναι ἀλ ληλέν δε τα τὸ ἕ να μὲ τὸ ἄλ λο. Κά θε χρο νι κὴ στιγ μὴ ἄ πει ρος ἀ ριθ μῶν πλα νη τῶν, ἡ λια κῶν συ στη μά των, ἀλ λὰ καὶ ὁ λό κλη ρων γα λα ξι ῶν στὸ Σύμ παν δι α λύ ον ται, σβή νουν καὶ πε θαί νουν, ὅ πως κι ἀν τί στοι χα ἄ πει ρος ἀ ριθ μὸς αὐ τῶν γεν νι οῦν ται. Στὴ Γῆ, ἕ να μι κρὸ πλα νή τη, ποὺ κι νεῖ ται γύ ρω ἀ πὸ ἕ να μι κρὸ Ἥ λιο, σὲ ἕ ναν ἀ πὸ τοὺς ἄ πει ρους γα λα ξί ες τοῦ Σύμ παν τος ἄ πει ρος ἀ ριθ μὸς θα νά των συμ βαί νουν κά θε χρο νι κὴ στιγ μὴ κι ἄ πει ρος ἀ ριθ μὸς γεν νή σε ων ἀν τί στοι χα.