ΘΑΝΑΤΟΣ Ἡ φυσική του ἔννοια στοὺς Ἕλληνες καὶ ἡ θεοκρατική της διαστρέβλωση ξοχα εἶχαν συλλάβει τὴν ἔννοια τοῦ θανάτου διανοη- τὲς καὶ φιλόσοφοι τῆς ἀρχαι- ότητας, ὅπως π.χ. ὁ Ἡράκλει- τος (ὡς στοιχεῖο τῆς θεωρίας του γιὰ τὴν αἰώνια μεταβολή). Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἀντιμετώπιζαν τὸ θάνατο ὡς φυσι- κὴ ἀρχή. Θεωροῦσαν τὸν ἄνθρωπο ὡς ἕνα μέρος τοῦ Σύμπαντος, ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἐνυ- πάρχουν τόσο ἡ ζωὴ ὅσο καὶ ὁ θάνατος. Κατά- φαση -καὶ ὄχι ἄρνηση- τῆς ζωῆς προϋπέθετε γι’ αὐτοὺς ἡ κατάφαση τοῦ θανάτου. Ὁ τρόμος τοῦ θανάτου εἰσέβαλε ἀπὸ τὴν Ἀνατολή. Σὲ αὐτὸν βασίστηκαν οἱ θρησκεῖ- ες· ἐκεῖ πάτησαν οἱ κατὰ καιροὺς ἐξουσια- στές, γιὰ νὰ στηρίξουν τὸν ἐξουσιασμό τους. Ἡ γιγάντια ἀναμέτρηση μεταξὺ Κλασικοῦ Κόσμου καὶ Θεοκρατίας παίχτηκε καὶ κρίθη- κε ἀποκλειστικὰ ἐπάνω στὸ ἰδεολογικὸ πεδίο θεώρησης τοῦ θανάτου. Ἔριφος ἐς γάλ’ ἔπετον Ἀνάγλυφο δ΄ αἰ. π.Χ.. Ναὸς Ἀρτέμιδος, Ἔφεσος. ζωὴ καὶ ὁ θάνατος βρίσκονται μέσα στὴν Φύση, ἀπὸ τὸ μακρόκοσμο ἕως τὸ μικρόκοσμο, καὶ εἶναι ἀλλη- λένδετα τὸ ἕνα μὲ τὸ ἄλλο. Κάθε χρονικὴ στιγμὴ ἄπειρος ἀριθμῶν πλανητῶν, ἡλιακῶν συστημάτων, ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρων γαλαξιῶν στὸ Σύμπαν διαλύονται, σβήνουν καὶ πεθαίνουν, ὅπως κι ἀντίστοιχα ἄπειρος ἀριθμὸς αὐτῶν γεννιοῦνται. Στὴ Γῆ, ἕνα μικρὸ πλανήτη, ποὺ κινεῖται γύρω ἀπὸ ἕνα μικρὸ Ἥλιο, σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς ἄπειρους γαλαξίες τοῦ Σύμπαντος ἄπειρος ἀριθμὸς θανάτων συμβαίνουν κάθε χρονικὴ στιγμὴ κι ἄπειρος ἀριθμὸς γεννήσεων ἀντίστοιχα.