Ὁ ᾿Απόλλων ὁ Μαρσύας καὶ οἱ ἐκλογὲς Αριστοτέχνης τῆς λύρας καὶ τοῦ αὐλοῦ ὁ ᾿Απόλλων, ἀδιαμφισβήτητα ἐκλεκτὸς κι ἀγαπημένος τῶν Μουσῶν καὶ γόης τῶν Νυμφῶν, τῶν φορέων αὐτῶν τῆς Καλλιτε- χνικῆς αὐθεντίας, Νυμφηγέτης καὶ Μου- σηγέτης καὶ Αὐλητής, κατὰ τοὺς καθιερω- μένους λατρευτικοὺς τίτλους ποὺ ἐπάξια κατεῖχε, ἀντιμετώπισε τὴν πιὸ ἀπροσδό- κητη πρόκληση, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ πε- ριμένη: τὴν πρόκληση ἑνὸς νεοφανοῦς ἀλ- λὰ ταλαντούχου «φρυγίου δαίμονος», τοῦ Μαρσύα, ποὺ ὁ δαιμόνιος δὲν βρῆκε ἄλλο πεδίο μάχης ν᾿ ἀναμετρηθῆ μὲ τὸ θεό, πα- ρὰ ἀκριβῶς ἐκεῖνο ὅπου κυριαρχοῦσε ὁ ἀντίπαλός του: «Μαρσύας κομπάζων ἐρί- ζει» (Παλαίφατος, 48) καὶ ζητεῖ ἀλαζονικὰ ἀγῶνα λυρικὸ καὶ αὐλητικὸ μὲ τὸν ᾿Απόλ- λωνα, βέβαιος ὅτι θὰ τὸν κερδίση μὲ... διαιτητὲς τὶς Μοῦσες καὶ τὶς Νύμφες, τὴν γοητευμένη αὐλή, τὴν πιστὴ ἀκολουθία τοῦ ἀντιπάλου του. Ὁ Μαρσύας ἀρχίζει πρῶτος τὸν ἀγῶνα, καὶ ἀρχικὰ φαίνεται ὅτι ὑπερέχει «κατα- πλήξας τὰς ἀκοὰς τῷ ξενίζοντι καὶ διὰ τὴν εὐμέλειαν». Τελείως μάταιος ὁ πρό- σκαιρος ἐντυπωσιασμὸς τοῦ διαιτητικοῦ χοροῦ Νυμφῶν καὶ Μουσῶν! Ὁ Μουση- γέτης καὶ Νυμφηγέτης καὶ Αὐλητὴς θεός, ὁ πρῶτος διδάξας τὴν τέχνη τὴν λυρική, μὲ ἀριστοτεχνικὸ ἑλιγμὸ «τὴν λύραν στρέ- ψας», δηλαδὴ μὲ ἕνα παναρμόνιο μέλος ποὺ πέτυχε παίζοντας μὲ ἀνάποδη λαβὴ τὸ ὄργανό του, ποὺ κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ τὸ χειρισθῆ καλύτερα, ἀφοῦ αὐτὸ ἧταν πα- λιὰ δικιά του ἐφεύρεση, κατετάραξε τὸν Μαρσύα, ποὺ ἦταν ἀδύνατο νὰ παρακο- λουθήση σὲ μιὰ τέτοια καταπληκτικὴ δε- ξιοτεχνία τὸν θεὸ --- καὶ τὰ δάχτυλά του παρέλυσαν κι ἔπαψαν πιὰ νὰ κρούουν σω- στὰ τὶς χορδὲς τοῦ ὀργάνου (Απολλόδω- ρος Α, 4, 2). Ὁ φρυγικὸς λαὸς ποὺ μὲ ψυ- χρὴ ἀποφασιστικότητα παρακολουθοῦσε τὸν ἀγῶνα, ἀλάλαξε χαιρέκακα γιὰ τὴ συντριβὴ τοῦ ἀνεπιτυχῶς μιμηθέντος τὸν θεὸ (Διόδωρος Γ, 58), ἡ δὲ θεὰ τῆς συνέ-