Ï Ö. ΣΙΛΛΕΡ, ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΩΡΑΙΟ Ἡ αἴ σθη ση τῆς ὀ μορ φιᾶς κλει δὶ τῆς Παι δεί ας ἐ λευ θε ρί α κα τα κτᾶ ται μό νο μέ σῳ τῆς Παι δεί ας. Τὸ κλει δὶ « γιὰ τὴν Παι δεί α εἶ ναι ἡ βί ω ση τοῦ Ὡ ραί ου. Ἡ καλ λι ερ γημέ νη κα λαι σθη σί α εἶ ναι συν δε δε μέ νη μὲ δια ύγεια τοῦ νοῦ, ἐ λεύ θε ρο πνεῦ μα, ἀ κό μη καὶ ἀ ξι ο πρέ πεια τῆς συμ πε ρι φορᾶς, ἐ νῷ ἡ ἀ καλ λι έρ γη τη συν δέ ε ται συ νή θως μὲ τὰ ἀν τί θετα. Ἐ πι κα λοῦν ται μὲ ἀρ κε τὴ ἐμ πι στο σύ νη τὸ πα ρά δειγ μα τοῦ πιὸ χρη στοῦ ἀ πὸ ὅ λα τὰ ἔ θνη τῆς ἀρ χαι ό τη τας, τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ, στὸ ὁ ποῖ ο τὸ αἴ σθη μα τῆς ὀ μορ φιᾶς πέ τυ χε συγ χρό νως τὴν ὕ ψι στη ἀ νά πτυ ξή του, καὶ τὸ ἀν τί θετο πα ρά δειγ μα ἐ κεί νων τῶν ἐν μέ ρει ἀ γρί ων, ἐν μέ ρει βαρ βα ρι κῶν λα ῶν, οἱ ὁ ποῖ οι πλη ρώ νουν τὴν ἀ ναι σθη σί α τους γιὰ τὸ ὡ ραῖ ο μὲ ἕ ναν ὠ μὸ ἢ πάν τως μὲ ἕ ναν ὑ πέρ με τρα αὐ στη ρὸ χα ρα κτῆ ρα.», λέ ει ὁ Σίλ λερ, δί νον τας ἀ πάν τη ση σὲ πολ λὰ για τί τῶν σύγ χρο νων ἀν θρώ πων καὶ εἰ δι κώ τε ρα τῶν με λῶν τῆς σύγ χρο νης ἑλ λη νι κῆς κοι νω νί ας, πού, σὲ ἀν τι δι α στο λὴ μὲ τὴν ἀρ χαί α, βι ώ νει τὴν ἀ σχή μια, τὴν σύγ χυ ση, τὴν ἀ νε λευ θε ρί α, τὴν δι α φθο ρὰ καὶ τὴν βαρ βα ρό τη τα, ἀ κρι βῶς δι ό τι ἐ ξέ λι πε τὸ Ὡ ραῖ ο καὶ ἡ Παι δεί α. «Γνώ ρι σμα τῶν και νο φα νῶν τε χνῶν τῆς Ζω γρα φι κῆς καὶ τῆς Γλυ πτι κῆς εἶ ναι ἡ κα τα στρο φὴ τῆς μορ φῆς τῶν εἰς τὰς αἰ σθή σεις ὑ πο πι πτόν των ἀν τι κει μέ νων, πολ λά κις δὲ καὶ ὁ κα τα κερ μα τι σμὸς τοῦ ὅ λου ἀν τι κει μέ νου. Ἡ μορ φὴ καὶ ἡ εἰ κὼν τῶν ἀν τι κει μέ νων, μὴ ἐ ξαι ρου μέ νου οὐδ’ αὐ τοῦ τοῦ ἀν θρώ που ὡς αἰ σθη τοῦ ἀν τικει μέ νου, ἔ χουν ἐ ξο στρα κι σθῆ εἰς τὰ δη μι ουρ γή μα τα τῶν ἐν λό γῳ τε χνῶν…Ἡ ἐν λό γῳ τέ χνη δέ ον, ὡς εὔ λο γον, νὰ χα ρα κτη ρι σθῇ ὡς ἀν τι φυ σι ο κρα τι κή…Ἡ τοιαύτη τε χνο τρο πί α ἔ χου σα ὡς γνώ ρι σμα τὴν ἔλ λει ψιν μορ φῆς καὶ με τα βάλ λου σα τὸ καλ λι τέ χνη μα εἰς συ νον θύ λευ μα ἑ τε ρο κλί των στοι χεί ων (γραμ μῶν, σχη μά των καὶ χρω μά των), εἰς χα ῶ δες του τέ στιν κα τα σκεύ α σμα ἐ νέ χον ὡς γνώ ρι σμα τὴν ἀ πο δι ορ γά νω σιν, ἀ ποι κο δό μη σιν καὶ κα τάρ γη σιν παν τὸς κα νό νος τά ξε ως καὶ ρυθ μοῦ, συμ βο λί ζει τὴν δι α λυ τι κὴν ἰ δι ό τη τα τοῦ ση με ρι νοῦ ἀν θρώ που στρε φο μέΔΑΥΛΟΣ 308, Δεκέμβριος 2007  21609