Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΑΛΛΙΑΝΑΤΟΣ, Τὸ πάθος τῶν Ἑλλήνων: Ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ὁ βιασμὸς τῶν Ἑλλήνων [Ἕ να νέ ο βι βλί ο ποὺ ἐ ξέ δω σε Ἀγ γλι στὶ στὶς Η ΠΑ ὁ δι δά κτωρ Ἱ στο ρί ας τοῦ Πα νε πι στη μί ου Γου ϊ σκόν σιν Ε. Βαλ λι α νᾶ τος προκά λε σε με γά λο ἐν δι α φέ ρον στὶς τά ξεις τῶν Ἑλ λη νο α με ρι κα νῶν δι α νο ού με νων –καὶ ὄ χι μό νο. Τὸ βι βλί ο αὐ τὸ τα ρά ζει τὸ ἕ λος τοῦ «Ἑλ λη νο χρι στι α νι σμοῦ», ὅ που δυ στυ χῶς βρί σκον ται βυ θι σμέ νοι ἰ δε ο λο γι κὰ ὄ χι μό νο οἱ ἀ πό δη μοί μας ἀλ λὰ καὶ οἱ ἑλ λα δι κοί. Ἡ προ βλη μα τι κὴ τοῦ ἔρ γου τοῦ δρος Ε. Β. ἀ νά γε ται στὶς ἔ ρευ νες ποὺ ἐ δῶ καὶ 25 χρό νια δη μο σι εύ ον ται στὸν «Δ» καὶ δι α λύ ουν, μὲ τὰ στοι χεῖ α ποὺ προ σκο μί ζον ται, τὸ ἀ νι στό ρη το ἰ δε ο λό γη μα τοῦ Ἑλλη νο χρι στι α νι σμοῦ, ποὺ λει τουρ γεῖ ἀ κό μη ὡς μο χλὸς πνευ μα τι κῆς ἐ ξα πά τη σης καὶ ψυ χο πνευ μα τι κῆς τα φό πλα κας πά νω στὴ σύγ χρονη Ἑλ λη νι κὴ Συ νεί δη ση. Δη μο σι εύ ο με ἐ δῶ τρί α σχό λια δι α κε κριμέ νων Ἐλλ λη νο α με ρι κα νῶν κα θη γη τῶν, ποὺ ἀν τι κα το πτρί ζουν τὴν ὑ πο δο χὴ ποὺ ἔ τυ χε ἡ ἔ ρευ να τοῦ δρος Ε. Β.] * * * Τὸ βι βλί ο τοῦ κ. Ε. Βαλ λι α νά του πε ρι γρά φει τὴν κρυ φὴ Ἱ στο ρί α τῆς σύγ κρου σης τοῦ Ἑλλη νι σμοῦ μὲ τὸν Χρι στι α νι σμὸ κα τὰ τὸ τέ λος τῆς Ἀρ χαι ό τη τας καὶ εἰ δι κώ τε ρα με τα ξὺ τοῦ τέταρ του καὶ τοῦ ἕ κτου αἰ ῶ να. Ἀ πο κα λύ πτει, πὼς ὁ Χρι στι α νι σμὸς μὲ τὴν στή ρι ξη τῆς Ρω μα ϊκῆς Αὐ το κρα το ρί ας συ νω μό τη σε, γιὰ νὰ δο λο φο νή σῃ τὸν Ἑλ λη νι σμό, ἀ φοῦ πρῶ τα συ κο φάντη σε τοὺς Ἕλ λη νες ὡς εἰ δω λο λά τρες. Ἡ πο λι τι κὴ τῆς γε νο κτο νί ας τῶν Ἑλ λή νων ἀ πὸ τοὺς χριστια νοὺς εἶ χε σχε δὸν ὡ λο κλη ρω τι κὴ ἐ πι τυ χί α. Οἱ Ἕλ λη νες ὑ πο χρε ώ θη καν νὰ ἀ πο ποι η θοῦν Ἀρ χαι ο λα τρί α ἢ Ἀρ χαι ο πλη ξί α; ἶ ναι ἀ λή θεια, ὅ τι ἐ δῶ καὶ κά ποι ες δε κα ε τί ες γί νε ται ση μαν τι κὴ προ σέγγι ση στὸν Ἀρ χαῖ ο Ἑλ λη νι κὸ Κό σμο, ἰ δω μέ νο μὲ κρι τι κὴ μα τιὰ καὶ πέ ρα ἀ π’ τὴν ἰ σο πέ δω ση τοῦ Ἑλ λη νο χρι στι α νι σμοῦ. Πρω το πό ροι σ’ αὐ τὴ τὴν προ σπά θεια εἶ ναι ὁ «Δαυ λός» καὶ ὅ λοι ὅ σοι συ νερ γά ζον ται στὶς στῆ λες του. Ὅ μως στὴν προ σέγ γι ση τῆς ἀρ χαι ό τη τας ὑ πῆρ ξαν καὶ πα ρα στρατή μα τα. Πολ λὲς φο ρὲς αὐ θόρ μη τα, ἀ π’ τὴν τά ση τοῦ ἀν θρώ που γιὰ τὸ ὑ περ βο λι κό. Ἄλ λες, κα τευ θυ νό με να ἀ πὸ δι ά φο ρους, οἱ ὁ ποῖ οι ψά ρευ αν στὰ βα θιὰ νε ρὰ τῆς «Ἑλ ληνο λα τρί ας» γιὰ ἴ διο ὄ φε λος. Συ χνὰ καὶ οἰ κο νο μι κό. Ὅ ταν ἀ πο δει κνύ ε ται, ὅ τι ἀ κό μα καὶ ἀ π’ τὴν ἐ πο χὴ τῶν Μι νω ι τῶν, Ἕλ λη νες τα ξί δευ αν στὴν Βό ρεια Θά λασ σα, γιὰ νὰ φέ ρουν κασ σί τε ρο καὶ ἤ λε κτρο, κα θὼς καὶ ἄλ λα θα λασ σι νὰ τα ξί δια, κά ποι οι προχω ροῦν ἀ κό μα πιὸ πέ ρα καὶ μι λοῦν γιὰ δι α στη μι κὰ τα ξί δια. Καὶ ἔ χουν πρό θυ μους ἀ κρο α τές, μιὰ καὶ γιὰ κά ποι ους εἶ ναι γο η τευ τι κὸ νὰ πι στεύ ουν ὅ τι ἔ χουν προ γό νους κο σμο ναῦ τες ἢ καὶ ἐ ξω γή ι νους. Δὲν θὰ ἀ να λύ σω πε ρισ σό τε ρο αὐ τὰ τὰ φαι νό με να «Ἑλ λη νο λα τρί ας», για τὶ πολ λὲς ‣ 21618  ΔΑΥΛΟΣ 308, Δεκέμβριος 2007