ΒΥΖΑΝΤΙΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ «ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ» ὲ τὸ Βυζάντιο ὡς καταστροφέα τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ὁ «Δ» ἔχει ἀσχοληθῆ ἀδιάλειπτα ἐπὶ 27 χρόνια (ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ἔκδοσής του: βλ. τεῦχος 5, Μάιος 1982: «Ἡ δολοφο- νία τῆς Ἑλληνικότητας στὸ δογματικὸ Βυζάντιο», σσ. 194-208) ὄχι μόνο μὲ σκοπὸ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἀποκρυπτόμενης ἀπὸ τὴν ἐπίσημη Ρωμιοσύνη ἱστορικῆς ἀλήθειας, ἀλλὰ καὶ διότι ὁ βυζαντινισμὸς εἶ- ναι πανταχοῦ παρὼν καὶ σήμερα καὶ κυρίαρχος ὡς ἐπίσημη ἰδεολογία τῆς Νε- ώτερης Ἑλλάδος μὲ καταστρεπτικὲς συνέπειες στὴν τρέχουσα πολιτική, πολιτι- σμικὴ καὶ πνευματικὴ κατάσταση καὶ τὴν καθημερινὴ ζωὴ τοῦ σύγχρονου Ἕλ- ληνα ὡς ἀτόμου καὶ ὡς ἐθνικῆς ἑνότητας. Τὸ Βυζάντιο, κρᾶμα τοῦ ρωμαϊκοῦ ἐξουσιασμοῦ καὶ τῆς ἰουδαϊκῆς δεισιδαιμονίας, ἐξαφάνισε παντελῶς γιὰ 1.100 τοὐλάχιστον χρόνια τὴν ἑλληνικὴ ἀντίληψη καὶ πρακτικὴ γιὰ τὴν ζωὴ καὶ τὸν κόσμο καὶ τὴν ἀντικατέστησε μὲ ἀντιλήψεις καὶ πρακτικὲς ἐκ διαμέτρου ἀντίθε- τες. Φιλοσοφία, Ἰατρική, Μαθηματικά, λοιπὲς ἐπιστῆμες, Θέατρο, Τέχνη, Ἀρχι- τεκτονική, Ἀθλητισμός, Δημοκρατία καὶ κάθε ἄλλο πολιτισμικὸ ἀγαθὸ ποὺ γεν- νήθηκε ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ ἀντίληψη καταδιώχθηκαν ἀνηλεῶς ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῆς ἵδρυσης τοῦ κράτους αὐτοῦ μέχρι τὴν ἡμέρα τῆς πτώσης του, καὶ κυριάρχησαν ἀπολύτως ἡ θεοκρατία, ἡ δεισιδαιμονία, ἡ ἀπαιδευσιὰ καὶ ἀπολιτισιὰ καὶ πά- νω ἀπ’ ὅλα μία ἀκραία βαρβαρότητα στοὺς τομεῖς τῆς νομοθεσίας του, τῆς ἐλευ- θερίας τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς καὶ τῆς σκέψης, τῆς ἐπιστημονικῆς καὶ καλλιτεχνι- κῆς δημιουργίας κ.λπ. σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε ὅλες οἱ λαμπρὲς κατακτήσεις τῶν Ἑλλήνων νὰ ἐξαφανισθοῦν ἀκόμη καὶ ὡς ἱστορικὴ ἀνάμνηση τῆς ἀνθρωπότη- τας. Ταυτόχρονα ἡ ἀγριότητα τῆς βυζαντινῆς ἐξουσίας καὶ νομοθεσίας ἐξώντω- σε βιολογικά, οἰκονομικὰ καὶ κοινωνικὰ ἑκατομμύρια ἑλληνικῆς καταγωγῆς ἀν- θρώπινων ὑπάρξεων ἀλλὰ καὶ ἐξαφάνισε μὲ τὴν μέθοδο τῶν ἀλλεπάλληλων γε- νοκτονιῶν μεγάλες πληθυσμιακὲς ὁμάδες Ἑλλήνων σ’ ὅλη τὴν γεωγραφικὴ ἔκτα- ση τῆς ἐπικράτειάς της. Περιοχές-κοιτίδες τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους ὅπως ἡ Βοιω- τία, ἡ Ἀττική, ἡ Κορινθία, ἡ Λακωνία, ἡ Ἀργολίδα, ἡ Ἠλεία, ἡ Θεσσαλία, ἡ Μα- κεδονία, ἡ βόρεια καὶ ἡ παρευξείνια Μικρὰ Ἀσία, ἡ Κρήτη κ.ἄ. μετατράπηκαν σὲ ἐκτάσεις σχεδὸν ἀκατοίκητες μὲ πληθυσμιακὰ κενά, καὶ στὴ συνέχεια ἔγινε προσπάθεια ἀπὸ διάφορους αὐτοκράτορες (κανένας ἀπὸ τοὺς 91 συνολικὰ βα- σιλεῖς τοῦ Βυζαντίου δὲν εἶχε ἑλληνικὴ καταγωγή) νὰ καλυφθοῦν μὲ μεταφορὲς πληθυσμῶν ἀπὸ ἄλλες ἐπαρχίες. Διασῳζόμενοι ἑλληνικοὶ πληθυσμοὶ ἀγωνίζον- ταν ἐπὶ αἰῶνες νὰ ἐπιβιώσουν στὶς κορυφὲς τῶν βουνῶν ἢ στὰ νησιά. Ἔτσι μὲ τὶς μαρτυρικὲς αὐτὲς συνθῆκες τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο ἁπλῶς ἐπεβίωνε βιολογικὰ (τρέφονταν, πολλαπλασιάζονταν καὶ πέθαιναν), χωρὶς νὰ μπορῇ τίποτε ἄλλο νὰ δημιουργήσῃ, πολλῷ μᾶλλον νὰ ἀναβιώσῃ τὸ μεγαλειῶδες παρελθὸν τῶν προγό-