Στὸ ζήτημα ποὺ ἀπασχολεῖ πολλοὺς γονεῖς, μπορῶ νὰ βεβαιώσω, ὅτι καμμία ἀπομόνωση τῆς κόρης μου δὲν ὑπῆρξε. Καμμία νύξη ἢ διαφορετικὴ συμπεριφορὰ ἀπὸ γονεῖς, δασκάλους ἢ συμμαθητές. Ἀντιθέτως ἡ κοινωνικὴ ζωὴ τῶν σχολικῶν της χρόνων ὑπῆρξε πλήρης καὶ ἀσυννέφιαστη ἀπ’ τὸ παραμικρό. Τελειώνοντας τὸ Δημοτικὸ καὶ κατὰ ἀπόφασή της ἡ κόρη μου γράφτηκε στὸ Γυμνάσιο τῆς πόλης, ποὺ τώρα ζῶ. Παρ’ ὅλο ποὺ εἶναι ἐπαρχιακὴ πόλη, ἡ ἴδια αἴτηση γι’ ἀπαλλαγὴ ἀπ’ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν γιὰ πολιτικοὺς λόγους ἔγινε δεκτὴ σὰν τὸ πιὸ φυσιολογικὸ πρᾶγμα ἀπ’ τὸ σχολεῖο. Κάποιοι, ἂν καί, ὑποτίθεται, προοδευτικοί, μὲ περιδεεῖς συνειδήσεις κατὰ τὰ ἄλλα, προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν, ὅτι ὑπάρχουν συνέπειες, ἀπομόνωση στὸ παιδί, περιθωριοποίηση, κατηγορίες σὲ μᾶς καὶ ἄλλα. Ὅμως ὅλα ἔγιναν τόσο ἁπλᾶ. Ἡ αἴτηση καὶ οἱ λόγοι ἔγιναν ἀποδεκτοί, τὸ παιδὶ δὲν διδάσκεται Θρησκευτικά, τὸ σχολεῖο, οἱ γονεῖς τῶν συμμαθητῶν ἀποδέχτηκαν πλήρως τὸ γεγονός, καμμία ἐπίπτωση, καὶ ἡ κοινωνικὴ ζωὴ τοῦ παιδιοῦ δὲν ὑπέστη καμμία μεταβολή. Ὡς ἐκ τούτου πιστεύω ἀπόλυτα, ὅτι οἱ ὅποιες ἀναστολὲς καὶ φοβίες βρίσκονται μέσα μας. Ἡ κοινωνία στὴν Ἑλλάδα ἔχει ὡριμάσει καὶ ξυπνήσει. Καὶ ἂν ἀκόμα ὑπάρχουν θρησκόληπτοι, τοὐλάχιστον σὲ τέτοιου εἴδους θέματα εἶναι ἀρκετὰ ἔξυπνοι, ὥστε νὰ μὴν τὰ βάζουν μὲ ὅσους εἶναι σὲ θέση νὰ τοὺς ἀντιμετωπίσουν ἔλλογα. Ἔγκειται σὲ μᾶς νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπ’ τὰ νοητικὰ δεσμὰ καὶ νὰ σταθοῦμε ἐλεύθεροι. Ἔτσι, σιγά-σιγὰ θὰ ἀλλάξῃ καὶ ὁ κόσμος γύρω μας. Μὲ τιμὴ Δημήτρης Μισιρλῆς Συγγραφέας, Φιλιατρὰ Δὲν ὑπάρχουν ἑλληνικὰ ἔντυπα στὰ εὐρωπαϊκὰ μουσεῖα Κύριε διευθυντά, Μεγάλη θλίψη μᾶς καταλαμβάνει, ὅταν ἐπισκεπτώμαστε τὰ μουσεῖα τῶν χωρῶν τῆς εὐρωπαϊκῆς μας κοινότητας, ὅπου δὲν ὑπάρχουν ἔντυπα στὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα. Τὸ περίεργο εἶναι, ὅτι βλέπει κανεὶς ἔντυπα στὴν διάλεκτο χωρῶν ποὺ δὲν ἀνήκουν στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ἐνῷ ἡ Γλῶσσα τῆς Ἑλλάδας, τῆς χώρας ἐκείνης τῆς ὁποίας ὁ Πολιτισμὸς ἔθεσε τὶς βάσεις γιὰ τὴν πρόοδο ὅλου τοῦ πλανήτη, ἀπουσιάζει κραυγαλέα καὶ μάλιστα ἀπὸ μουσεῖα, τῶν ὁποί- ων τὰ κύρια ἐκθέματα προέρχονται ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Τέχνη. Θὰ μοῦ πῆτε, ἐδῶ δὲν διατίθενται ἔντυπα στὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα σὲ δικούς μας ἀρχαιολογικοὺς χώρους (εὐτυχῶς ὄχι στοὺς πιὸ ἐπιφανεῖς), καὶ δὲν ὑπάρχει νερὸ σὲ ὑπὲρ πολυτελείας κατὰ τὰ ἄλλα τουαλέττες, καὶ θὰ ἐνδιαφερθοῦν οἱ πολιτικοί μας κατὰ πόσον τὰ ἔντυπα τῶν ἄλλων μουσείων ὑπάρχουν καὶ στὴν ἱερὴ καὶ πανάρχαια γλῶσσα μας; Δὲν ντρέπονται αὐτοὶ οἱ ἴδιοι, ὅταν ταξιδεύουν στὸ ἐξωτερικὸ καὶ διαπιστώνουν, ὅτι ἀπουσιάζει ἡ γλῶσ- στὴν παραλία τοῦ χωριοῦ Ποταμὸς καὶ γέμιζε τὰ δοχεῖα ἀπὸ τὸ πηγάδι ἑνὸς κατοίκου, ποὺ λεγόταν Σουβλάκης καὶ ὁ ὁποῖος τοὺς διαμαρτυρήθηκε, γιατὶ ἔπαιρναν τὸ νερό, ἀλλὰ οἱ ναῦτες τοῦ ἐξήγησαν τὴν ὕπαρξη τοῦ ἁγίου Βαρβάρου στὸ πλοῖο, ἐνημερώνοντάς τον γιὰ τὶς θεραπευτικὲς καὶ θαυματουργές του ἱκανότητες. Τότε ὁ Σουβλάκης τοὺς παρακάλεσε νὰ πάρῃ τὸ παράλυτο παιδί του, γιὰ νὰ τὸ γιατρέψῃ ὁ ἅγιος, καὶ ἀφοῦ ὁ Σκλαβοῦνος ἔβγαλε τὸ λείψανο στὴν παραλία, ἔγινε τὸ θαῦμα, καὶ ἔγινε καλὰ τὸ παράλυτο παιδὶ καὶ πολλοὶ ἀκόμα συγχωριανοί του. Τότε ὁ Σουβλάκης ἀποφάσισε νὰ κτίσῃ πρὸς τιμὴ τοῦ ἁγίου ἕνα μεγαλοπρεπῆ ναὸ μὲ ἐπιβλητικὸ καμπαναριὸ στὸ κέντρο τοῦ χωριοῦ, στὴ θέση ὅπου πρὶν ὑπῆρχε ἕνας ναΐσκος ἀφιερωμένος στὴν Ζωοδόχο Πηγή. Σὲ ἀνάμνηση δὲ γιορτάζουν κάθε χρόνο τὴν ἡμέρα τοῦ παραλυτικοῦ στὶς 15 Μαΐου, ἐνῷ καὶ ὁ κεντρικὸς δρόμος τοῦ προαστίου Ποταμὸς φέρει τὴν ὀνομασία Ἅγιος Βάρβαρος. Ὅμως ἀφοῦ γράφτηκε ὁ βίος τοῦ ἁγίου μὲ τὴν χρονολογία 1543 σὰν ἔτος ἐπίσκεψης καὶ μόνιμης ἀπὸ τότε παραμονῆς του στὴν Κέρκυρα, καὶ ἀφοῦ διάφοροι ἱστορικοὶ μελέτησαν τὰ ἀρχεῖα τοῦ Νομοῦ Κέρκυρας, ἴσως τὰ πλουσιώτερα καὶ παλαιότερα στὴν Ἑλλάδα, ‣ ΔΑΥΛΟΣ 309, Ἰανουάριος 2008  21635