Στὸ ζήτημα ποὺ ἀπασχολεῖ πολλοὺς γονεῖς, μπορῶ νὰ βεβαιώσω, ὅτι καμμία ἀπομόνωση τῆς κόρης μου δὲν ὑπῆρξε. Καμμία νύξη ἢ δια- φορετικὴ συμπεριφορὰ ἀπὸ γονεῖς, δασκάλους ἢ συμμαθητές. Ἀντιθέτως ἡ κοινωνικὴ ζωὴ τῶν σχολικῶν της χρόνων ὑπῆρξε πλήρης καὶ ἀσυν- νέφιαστη ἀπ’ τὸ παραμικρό. Τελειώνοντας τὸ Δημοτικὸ καὶ κατὰ ἀπόφα- σή της ἡ κόρη μου γράφτηκε στὸ Γυμνάσιο τῆς πόλης, ποὺ τώρα ζῶ. Παρ’ ὅλο ποὺ εἶναι ἐπαρ- χιακὴ πόλη, ἡ ἴδια αἴτηση γι’ ἀπαλλαγὴ ἀπ’ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν γιὰ πολιτικοὺς λό- γους ἔγινε δεκτὴ σὰν τὸ πιὸ φυσιολογικὸ πρᾶγ- μα ἀπ’ τὸ σχολεῖο. Κάποιοι, ἂν καί, ὑποτίθε- ται, προοδευτικοί, μὲ περιδεεῖς συνειδήσεις κα- τὰ τὰ ἄλλα, προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν, ὅτι ὑπάρχουν συνέπειες, ἀπομόνωση στὸ παιδί, πε- ριθωριοποίηση, κατηγορίες σὲ μᾶς καὶ ἄλλα. Ὅμως ὅλα ἔγιναν τόσο ἁπλᾶ. Ἡ αἴτηση καὶ οἱ λόγοι ἔγιναν ἀποδεκτοί, τὸ παιδὶ δὲν διδάσκε- ται Θρησκευτικά, τὸ σχολεῖο, οἱ γονεῖς τῶν συμ- μαθητῶν ἀποδέχτηκαν πλήρως τὸ γεγονός, καμ- μία ἐπίπτωση, καὶ ἡ κοινωνικὴ ζωὴ τοῦ παιδιοῦ δὲν ὑπέστη καμμία μεταβολή. Ὡς ἐκ τούτου πιστεύω ἀπόλυτα, ὅτι οἱ ὅποι- ες ἀναστολὲς καὶ φοβίες βρίσκονται μέσα μας. Ἡ κοινωνία στὴν Ἑλλάδα ἔχει ὡριμάσει καὶ ξυ- πνήσει. Καὶ ἂν ἀκόμα ὑπάρχουν θρησκόληπτοι, τοὐλάχιστον σὲ τέτοιου εἴδους θέματα εἶναι ἀρ- κετὰ ἔξυπνοι, ὥστε νὰ μὴν τὰ βάζουν μὲ ὅσους εἶναι σὲ θέση νὰ τοὺς ἀντιμετωπίσουν ἔλλογα. Ἔγκειται σὲ μᾶς νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπ’ τὰ νοητι- κὰ δεσμὰ καὶ νὰ σταθοῦμε ἐλεύθεροι. Ἔτσι, σι- γά-σιγὰ θὰ ἀλλάξῃ καὶ ὁ κόσμος γύρω μας. Μὲ τιμὴ Δημήτρης Μισιρλῆς Συγγραφέας, Φιλιατρὰ Δὲν ὑπάρχουν ἑλληνικὰ ἔντυπα στὰ εὐρωπαϊκὰ μουσεῖα Κύριε διευθυντά, Μεγάλη θλίψη μᾶς καταλαμβάνει, ὅταν ἐπι- σκεπτώμαστε τὰ μουσεῖα τῶν χωρῶν τῆς εὐρω- παϊκῆς μας κοινότητας, ὅπου δὲν ὑπάρχουν ἔν- τυπα στὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα. Τὸ περίεργο εἶ- ναι, ὅτι βλέπει κανεὶς ἔντυπα στὴν διάλεκτο χω- ρῶν ποὺ δὲν ἀνήκουν στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνω- ση, ἐνῷ ἡ Γλῶσσα τῆς Ἑλλάδας, τῆς χώρας ἐκεί- νης τῆς ὁποίας ὁ Πολιτισμὸς ἔθεσε τὶς βάσεις γιὰ τὴν πρόοδο ὅλου τοῦ πλανήτη, ἀπουσιάζει κραυγαλέα καὶ μάλιστα ἀπὸ μουσεῖα, τῶν ὁποί- ων τὰ κύρια ἐκθέματα προέρχονται ἀπὸ τὴν Ἑλ- ληνικὴ Τέχνη. Θὰ μοῦ πῆτε, ἐδῶ δὲν διατίθενται ἔντυπα στὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα σὲ δικούς μας ἀρχαιολογικοὺς χώρους (εὐτυχῶς ὄχι στοὺς πιὸ ἐπιφανεῖς), καὶ δὲν ὑπάρχει νερὸ σὲ ὑπὲρ πολυ- τελείας κατὰ τὰ ἄλλα τουαλέττες, καὶ θὰ ἐνδι- αφερθοῦν οἱ πολιτικοί μας κατὰ πόσον τὰ ἔν- τυπα τῶν ἄλλων μουσείων ὑπάρχουν καὶ στὴν ἱερὴ καὶ πανάρχαια γλῶσσα μας; Δὲν ντρέπον- ται αὐτοὶ οἱ ἴδιοι, ὅταν ταξιδεύουν στὸ ἐξωτε- ρικὸ καὶ διαπιστώνουν, ὅτι ἀπουσιάζει ἡ γλῶσ- στὴν παραλία τοῦ χωριοῦ Ποταμὸς καὶ γέμιζε τὰ δοχεῖα ἀπὸ τὸ πηγάδι ἑνὸς κατοίκου, ποὺ λεγόταν Σουβλάκης καὶ ὁ ὁποῖος τοὺς διαμαρτυρήθηκε, γιατὶ ἔπαιρναν τὸ νερό, ἀλλὰ οἱ ναῦτες τοῦ ἐξήγησαν τὴν ὕπαρξη τοῦ ἁγίου Βαρβάρου στὸ πλοῖο, ἐνημερώνοντάς τον γιὰ τὶς θεραπευτικὲς καὶ θαυματουργές του ἱκανότητες. Τότε ὁ Σουβλάκης τοὺς παρακάλεσε νὰ πάρῃ τὸ παράλυτο παιδί του, γιὰ νὰ τὸ γιατρέψῃ ὁ ἅγιος, καὶ ἀφοῦ ὁ Σκλαβοῦνος ἔβγαλε τὸ λείψανο στὴν παραλία, ἔγινε τὸ θαῦμα, καὶ ἔγινε καλὰ τὸ παράλυτο παιδὶ καὶ πολλοὶ ἀκόμα συγχωριανοί του. Τότε ὁ Σουβλάκης ἀποφάσισε νὰ κτίσῃ πρὸς τιμὴ τοῦ ἁγίου ἕνα μεγαλοπρεπῆ ναὸ μὲ ἐπιβλητικὸ καμπαναριὸ στὸ κέντρο τοῦ χωριοῦ, στὴ θέση ὅπου πρὶν ὑπῆρχε ἕνας ναΐσκος ἀφιερωμένος στὴν Ζωοδόχο Πηγή. Σὲ ἀνάμνηση δὲ γιορτάζουν κάθε χρόνο τὴν ἡμέρα τοῦ παραλυτικοῦ στὶς 15 Μαΐου, ἐνῷ καὶ ὁ κεντρικὸς δρόμος τοῦ προαστίου Ποταμὸς φέρει τὴν ὀνομασία Ἅγιος Βάρβαρος. Ὅμως ἀφοῦ γράφτηκε ὁ βίος τοῦ ἁγίου μὲ τὴν χρονολογία 1543 σὰν ἔτος ἐπίσκεψης καὶ μόνιμης ἀπὸ τότε παραμονῆς του στὴν Κέρκυρα, καὶ ἀφοῦ διάφοροι ἱστορικοὶ μελέτησαν τὰ ἀρχεῖα τοῦ Νομοῦ Κέρκυρας, ἴσως τὰ πλουσιώτερα καὶ παλαιότερα στὴν Ἑλλάδα, ‣ ΔΑΥΛΟΣ 309, Ἰανουάριος 2008  21635