Ç «ΦΙ ΛΟ ΣΟ ΦΙ ΚΗ ΨΥ ×Ï ΘΕ ΡΑ ΠΕΙΑ» ΣΤΗΝ ΑΡ ΧΑΙ Ï ΤΗ ΤΑ Οἱ φι λο σο φι κὲς σχο λὲς τῆς Ἑλ λη νι στι κῆς καὶ Ρω μα ϊ κῆς Ἐ πο χῆς: Πρό δρο μοι ἢ ἄ πια στες κο ρυ φὲς γιὰ τὴ σύγ χρο νη Ψυ χο λο γί α; ἀ να ζή τη ση τοῦ ἑ αυ τοῦ ὑ πῆρ ξε μί α ἀ πὸ τὶς προ τε ραι ό τητες ὄ χι μό νο τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ νοὸς ἀλ λὰ καὶ ἄλ λων (π.χ. Ἰν δί α, Κί να κ.ἄ. ). Στὸν Ἡ ρά κλει το («ἐ δι ζη σά μην ἐ με ωυτόν») ἀλ λὰ καὶ στὴν προ με τω πί δα τῶν Δελ φῶν («γνῶ θι σαὐ τόν») ἐκ δη λώ νε ται μὲ σα φή νεια ἡ συγ κε κρι μέ νη τά ση. Ἡ ἰ δι αιτε ρό τη τα τῆς ἑλ λη νι κῆς πε ρί πτω σης βρί σκε ται στὸ ὅ τι ἡ ἀ να ζή τη ση τοῦ ἑ αυ τοῦ δι ε ξά γε ται κα τ’ ἐ ξο χὴν μὲ ἐ πι στη μο νι κὸ σκε πτι κὸ καὶ με θο δο λο γί α καὶ δὲν βα σί ζε ται σὲ ἁ πλᾶ ἐμ πει ρι κά, σὲ μυ στι κι στι κὰ ἢ σὲ δι αι σθη τι κὰ κρι τή ρια. Τὰ κυ ρί αρ χα ρεύ μα τα τῆς Φι λο σο φί ας τῆς Ἑλ λη νι στι κῆς καὶ τῆς Ρω μα ϊ κῆς Πε ρι ό δου (Ἐ πι κου ρι σμός, Στω ι κι σμός, ἀ κό μα καὶ ὁ προ γε νέ στε ρός τους καὶ λι γώ τε ρο συ στη ματι κὸς Κυ νι σμός) τό νι σαν ἀ κό μα πε ρισ σό τε ρο αὐ τὴ τὴν πλευ ρὰ τῆς Ἑλ λη νι κῆς Σκέ ψης. Γεν νή θη καν καὶ ἀ να πτύ χθη καν ὡς ψυ χο λο γι κὲς ἀν τι δρά σεις ἀ πέ ναν τι στὸν πο λι τι σμικὸ κλο νι σμό, ποὺ ἐ πῆλ θε μὲ τὴν ἀ πο δυ νά μω ση τῶν πό λε ων ὡς πο λι τι κῶν κοι νο τή των, λό γῳ τῆς ἰ σχυ ρο ποί η σης τῶν αὐ το κρα το ρι ῶν. Τὰ προ α να φερ θέν τα φι λο σο φι κὰ ρεύμα τα(1) ἐ πε ξερ γά στη καν τὰ νέ α δε δο μέ να τῆς κοι νω νι κῆς ζω ῆς καὶ ἐ πα να προσ δι ώ ρισαν τοὺς στό χους, ποὺ κα τὰ τὴν ἄ πο ψή τους ὤ φει λε νὰ θέ σῃ ὅ ποι ος ἐ πι θυ μοῦ σε νὰ δι α τη ρή σῃ τὴν ψυ χι κή του ἰ σορ ρο πί α σὲ ἕ να κο σμο πο λι τι κὸ πε ρι βάλ λον. Ἡ Φι λο σο φί α ὡς μη τέ ρα τῆς Ψυ χο λο γί ας ὰ ὑ πὸ ἐ ξέ τα σιν φι λο σο φι κὰ ρεύ μα τα θὰ μπο ροῦ σε κά ποι ος νὰ τὰ χα ρακτη ρί σῃ ὡς προ δρο μι κὰ τῆς ἐ πι στή μης τῆς Ψυ χο λο γί ας. Κα τὰ τὴ γνώ μη τοῦ γρά φον τος εἶ ναι κά τι πο λὺ πε ρισ σό τε ρο ἀ κό μα καὶ ἀ πὸ τὴν ἴ δια τὴν σύγ χρο νη Ψυ χο λο γί α. Δι ό τι, πρὶν ἀ σχο λη θοῦν μὲ τὴν ψυ χι κὴ θε ραπεί α, τὰ φι λο σο φι κὰ ρεύ μα τα, ποὺ ἐ ξε τά ζον ται ἐ δῶ, ὑ πο χρε ώ θη καν νὰ δο μή σουν τὸ κα θέ να μιὰ θε ω ρί α τῆς ψυ χῆς (Ψυ χο λο γί α) καὶ μί α θε ω ρί α τοῦ Κό σμου (Κο σμο λο γί α). Μὲ αὐ τὸν τὸν τρό πο δη μι ουρ γή θη κε ἕ να πε δί ο ἑ νο ποι η μέ νων γνωστι κῶν το μέ ων, στὸ ὁ ποῖ ο ἡ ψυ χο θε ρα πευ τι κὴ ἀ να ζή τη ση μπο ρεῖ νὰ ἀ πο τέ λε σε τὴν ΔΑΥΛΟΣ 309, Ἰανουάριος 2008  21647