«ΤΟ ΕΓΩ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΜΟΥ» Ἀ κραί α ἐ κτρο πὴ ἀ πὸ τὴν ψυχικὴ ὑγιεία ἡ ση με ρι νὴ «ἰδεολογία» τοῦ οἰ κο νο μι σμοῦ ἱ λο γι κοὶ ἄν θρω ποι ἀρ χί ζουν σή με ρα νὰ συ νει δη τοποι οῦν βα θιὰ τὴν μα ται ο δο ξί α ὅ λων ἐ κεί νων ποὺ σπατα λοῦν τὴν ἄ θλια ζω ή τους, γιὰ νὰ συγ κεν τρώ σουν ὅ λο καὶ πε ρισ σό τε ρα χρή μα τα καὶ νὰ φτειά ξουν τερά στι ες πε ρι ου σί ες. Ὁ κό σμος τῶν ἀν θρώ πων αὐ τῶν πε ρι ο ρί ζε ται στοὺς τό πους χυ δαί ας δι α σκέ δα σης. Οἱ ψυ χι κὰ ὑ γι εῖς ἄν θρω ποι σι γὰ σι γὰ ἀ πο κτοῦν πλή ρη συ ναί σθη ση τῆς γε λοι ό τη τας τῶν ἄ πλη στων γιὰ τὴν ἐ ξου σί α, ποὺ εἶ ναι ὅ μως δια ρκῶς θύ μα τα τῶν δι κῶν τους φι λο δο ξι ῶν, χω ρὶς νὰ κα τα λα βαί νουν, ὅ τι τὸ χρῆ μα εἶ ναι ὁ βα σι κὸς πα ρά γον τας νό ση σης τοῦ πνεύ μα τος. «Ἐ γώ» εἶ μαι... τὸ χρῆ μα μου! ε τὰ τὸν θρί αμ βο τῆς κερ δο σκο πι κῆς τά ξης, ποὺ ἐ πω φε λή θη κε τὰ μέ γι στα ἀ πὸ τὴν Γαλ λι κὴ Ἐ πα νά στα ση τοῦ 1789, τὸ χρῆ μα κα τέστρε ψε καὶ ἀν τι κα τέ στη σε ὅ λες τὶς ἄλ λες ἀν θρώ πι νες ἄ ξι ες. Ὁ Κὰρλ Μὰρξ ἢ Μορ δο χαΐ Κισ σέ λι, ἂν καὶ Ἰ ου δαῖ ος, ὁ ὁ ποῖ ος ἔ βλε πε τὴν Ἱ στο ρί α ἀ πο κλει στι κὰ μὲ οἰ κο νο μί στι κα κρι τή ρια, ὅ μως εἶ ναι αὐ τός, ποὺ προσ δι ώ ρι σε τὴν ψυ χο λο γί α τοῦ με γι στᾶ να τοῦ χρή μα τος, ὅ ταν τὸν ἐμ φα νί ζῃ νὰ συλ λο γί ζε ται ὡς ἑ ξῆς: «Οἱ ἰ δι ό τη τες τοῦ χρή μα τος εἶ ναι δι κές μου ἰ δι ό τη τες, εἶ ναι τὰ χα ρα κτηρι στι κά μου γνω ρί σμα τα καὶ οἱ οὐ σι α στι κές μου δυ νά μεις, ὡς κα τό χου τοῦ χρή μα τος. Ὅ,τι ἀ κρι βῶς εἶ μαι καὶ ὅ,τι δύ να μαι νὰ κά νω, δι ό λου δὲν κα θο ρίζε ται ἀ πὸ τὴν προ σω πι κό τη τά μου. Εἶ μαι δύ σμορ φος, μπο ρῶ ἐν τού τοις νὰ ἐ ξα γο ρά σω τὴν ὀ μορ φό τε ρη γυ ναῖ κα. Ἑ πο μέ νως δὲν ὑ φί στα μαι τὶς συ νέ πει ες τῆς φυ σι κῆς μου ἀ σχή μιας. Δὲν εἶ μαι ἄ σχη μος, για τὶ ἡ ἀ πω θη τι κὴ δύ να μη τῆς ἀ σχή μιας μου ἐ κμη δε νί ζε ται ἀ πὸ τὸ χρῆ μα [...] Εἶ μαι ἕ νας ἄν θρω πος κα κός, ἀ νέν τι μος, ἀ συ νεί δη τος, ἀ νεγ κέ φα λος, τὸ χρῆ μα ὅ μως χαί ρει ἐ κτι μή σε ως, ἄ ρα καὶ αὐ τὸς ποὺ τὸ κα τέ χει. Ἑ πο μέ νως τὸ χρῆ μα εἶ ναι τὸ με γα λύ τε ρο ἀ γαθό, ἕ νε κα τού του ὁ κά το χός του εἶ ναι κα λὸς [...] Εἶ μαι ἴ σως ἐ λα φρό μυα λος, ΔΑΥΛΟΣ 309, Ἰανουάριος 2008  21723