Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Θ. ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, Τὸ δρό μο χά ρα ξε ὁ Πε ρι κλῆς Ὁ πέμ πτος αἰ ῶ νας π.Χ. μὲ τὴν ἀ πα ρά μιλ λη δη μο κρα τί α του, τὴν κοι νω νι κὴ ἐ λευθε ρί α του, τὸ σε βα σμὸ τοῦ πο λί τη, ὁ ὁ ποῖ ος συμ με τέ χει σ’ ὅ λες τὶς πο λι τι κὲς ἀ πο φάσεις καὶ ὁ ἴ διος ἀ πο νέ μει ὑ πο δειγ μα τι κὴ δι και ο σύ νη, ἐ κτε λεῖ ἀ ξι ό λο γα ἔρ γα, μορ φώνε ται ἀ πὸ τὸ ἴ διο τὸ σύ στη μα καὶ δι α σφα λί ζει μί α ἀ σύγ κρι τη ποι ό τη τα σὲ κά θε χῶ ρο δρα στη ρι ό τη τας, εἶ ναι καὶ σή με ρα ὑ πό δειγ μα πο λι τι κῆς κοι νω νί ας καὶ γιὰ τὸν 21ο αἰῶ να μας. Ἁ πλᾶ –γιὰ τὴ χρυ σῆ αὐ τὴ ἐ πο χή– μπο ροῦ με μὲ βε βαι ό τη τα νὰ ποῦ με, πὼς «Τὸ δρό μο χά ρα ξε ὁ Πε ρι κλῆς». Ἀ κρι βῶς μὲ αὐ τὸ τὸν τίτ λο ὁ Θε ό δω ρος Δη μη τρό που λος, μὲ σπουδὲς στὰ Οἰ κο νο μι κὰ καὶ τὶς Ἐμ πο ρι κὲς Ἐ πι στῆ μες στὴν Ἑλ λά δα καὶ στὸ ἐ ξω τε ρι κό, συ νέ γρα ψε τὸ δι α φω τι στι κὸ καὶ ἄ κρως ἐν δι α φέ ρον βι βλί ο. Ὁ συγ γρα φέ ας κα τα πι ά νε ται μὲ πολ λὴ ἀ γά πη καὶ τὴν ἀ παι τού με νη σο βα ρό τη τα μὲ τὰ θαυ μα στὰ ἔρ γα τῆς χρυ σῆς ἐ πο χῆς καὶ ἐ πι στη μο νι κὰ προ σπα θεῖ νὰ ἑρ μη νεύ σῃ τὴν ποι ό τη τα τῆς ἐ πο χῆς, μὲ μί α ἀ ξι ο πρό σε χτη προ σω πι κὴ προ σέγ γι ση, ἀ να κα λύ πτον τας τὰ θε με λια κὰ συ στα τι κὰ αὐ τῆς τῆς πε ρι ό δου. Τὸ ἔρ γο πε ρι λαμ βά νει ἕ ξι ση μαν τι κὰ καὶ ἀ ξι ο πρό σε κτα κε φά λαι α. Στὸ πρῶ το ὑ πάρχει ἕ να πε ρί γραμ μα τῆς ἐ πο χῆς καὶ πῶς ὁ Πε ρι κλῆς κά νει τὴν πο λι τι κή του εἴ σο δο. Στὸ δεύ τε ρο ἐ ξε τά ζε ται ἡ Πο λι τεί α τῶν Ἀ θη ναί ων καὶ ἡ κυ ρι αρ χί α τῆς Ἐκ κλη σί ας τοῦ Δήμου. Στὸ τρί το γί νε ται σο βα ρὸς λό γος γιὰ τὴν ἐκ παί δευ ση ἀλ λὰ καὶ τὴ συμ με το χὴ τῶν πο λι τῶν στὴν Ἀ θη να ϊ κὴ Δη μο κρα τί α. Στὸ τέ ταρ το γί νε ται ἐμ πε ρι στα τω μέ νη πα ρουσί α ση τῆς πρω το πο ρί ας ἀλ λὰ καὶ τῆς ὁ λι κῆς ὑ πε ρο χῆς τῆς Ἀ θή νας μὲ μί α πρω τό τυ πη θε ώ ρη ση τοῦ Ἐ πι τά φιου λό γου. Στὸ πέμ πτο ρί χνε ται ἄ φθο νο φῶς σὲ ὅ λες τὶς ἰ δέ ες, ΞΥΠΟΛΥΤΗ ΤΕΧΝΗ Γκόγ κολ πῆ γε ξυ πό λυ τος στὰ Ἱ ε ρο σό λυ μα καὶ σὲ κα τά στα ση θρησκευ τι κοῦ πα ρα λη ρή μα τος ἔ κα ψε τὰ γρα πτά του· σώ θη καν ὅ σα εὑ ρί σκον ταν σὲ δι ά φο ρες βι βλι ο θῆ κες. Βέ βαι α ὅ λα τοῦ τα τὰ θε οκρα τι κὰ εἶ ναι εὐ πρόσ δε κτα ἀ πὸ τὸ Σύ στη μα. Εἶ ναι γε γο νός, ὅ τι ἡ Με τα φυ σι κὴ ἔ ξω ἀ πὸ τοὺς φυ σι κοὺς νό μους, μὲ τὴ νό η ση σὲ ἄ κρατη φαν τα σί α πέ ρα ἀ πὸ τὴν τα χύ τη τα τοῦ φω τὸς πάν τα εἶ ναι ἔ ξω ἀ πὸ τὸ «μη δὲν ἄ γαν», δι ό τι ἔ τσι μό νο συν δαυ λί ζει τὴν συγ κί νη ση. Ἡ Με τα φυ σι κὴ κα πη λεύ ε ται φυ σι κὲς κα τα στά σεις, για τὶ δὲν τὶς ἔ χει, δὲν μπο ρεῖ νὰ τὶς ἔ χῃ, δε δο μέ νου ὅ τι ἡ ὕ παρ ξή μας εἶ ναι ἀ να πό δρα στη λό γῳ νο μο τέ λειας τῆς Φύ σης. Ὅ μως ἡ Τέ χνη, ὅ πως ἀ πέ δει ξε ἀ νε πα νά λη πτα ἡ ἀρ χαί α ἑλ λη νι κὴ αἰ σθη τι κὴ με του σί ω ση μέ σα ἀ πὸ φυ σι κὰ με γέ θη (πρᾶγ μα ποὺ ἀ παι τεῖ γί γαν τες), δί νει τὸ ἀ νυ πέρ βλη το, δε δο μένου ὅ τι χρη σι μο ποι εῖ τὸ ἀ πέ ραν το πε δί ο τῆς Φύ σης, φυ σι ο λο γι κά. Γι’ αὐ τὸ εἶ ναι ‣ 21730  ΔΑΥΛΟΣ 309, Ἰανουάριος 2008