Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ Θ. ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, Τὸ δρόμο χάραξε ὁ Περικλῆς Ὁ πέμπτος αἰῶνας π.Χ. μὲ τὴν ἀπαράμιλλη δημοκρατία του, τὴν κοινωνικὴ ἐλευ- θερία του, τὸ σεβασμὸ τοῦ πολίτη, ὁ ὁποῖος συμμετέχει σ’ ὅλες τὶς πολιτικὲς ἀποφά- σεις καὶ ὁ ἴδιος ἀπονέμει ὑποδειγματικὴ δικαιοσύνη, ἐκτελεῖ ἀξιόλογα ἔργα, μορφώ- νεται ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ σύστημα καὶ διασφαλίζει μία ἀσύγκριτη ποιότητα σὲ κάθε χῶρο δραστηριότητας, εἶναι καὶ σήμερα ὑπόδειγμα πολιτικῆς κοινωνίας καὶ γιὰ τὸν 21ο αἰ- ῶνα μας. Ἁπλᾶ –γιὰ τὴ χρυσῆ αὐτὴ ἐποχή– μποροῦμε μὲ βεβαιότητα νὰ ποῦμε, πὼς «Τὸ δρόμο χάραξε ὁ Περικλῆς». Ἀκριβῶς μὲ αὐτὸ τὸν τίτλο ὁ Θεόδωρος Δημητρόπουλος, μὲ σπου- δὲς στὰ Οἰκονομικὰ καὶ τὶς Ἐμπορικὲς Ἐπιστῆμες στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸ ἐξωτερικό, συνέγραψε τὸ διαφωτιστικὸ καὶ ἄκρως ἐνδιαφέρον βιβλίο. Ὁ συγγραφέας καταπιάνεται μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ τὴν ἀπαιτούμενη σοβαρότητα μὲ τὰ θαυμαστὰ ἔργα τῆς χρυσῆς ἐποχῆς καὶ ἐπιστημονικὰ προσπαθεῖ νὰ ἑρμηνεύσῃ τὴν ποιότητα τῆς ἐποχῆς, μὲ μία ἀξιοπρόσεχτη προσωπικὴ προσέγγιση, ἀνακαλύπτοντας τὰ θεμελιακὰ συστατικὰ αὐτῆς τῆς περιόδου. Τὸ ἔργο περιλαμβάνει ἕξι σημαντικὰ καὶ ἀξιοπρόσεκτα κεφάλαια. Στὸ πρῶτο ὑπάρ- χει ἕνα περίγραμμα τῆς ἐποχῆς καὶ πῶς ὁ Περικλῆς κάνει τὴν πολιτική του εἴσοδο. Στὸ δεύτερο ἐξετάζεται ἡ Πολιτεία τῶν Ἀθηναίων καὶ ἡ κυριαρχία τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Δή- μου. Στὸ τρίτο γίνεται σοβαρὸς λόγος γιὰ τὴν ἐκπαίδευση ἀλλὰ καὶ τὴ συμμετοχὴ τῶν πολιτῶν στὴν Ἀθηναϊκὴ Δημοκρατία. Στὸ τέταρτο γίνεται ἐμπεριστατωμένη παρου- σίαση τῆς πρωτοπορίας ἀλλὰ καὶ τῆς ὁλικῆς ὑπεροχῆς τῆς Ἀθήνας μὲ μία πρωτότυπη θεώρηση τοῦ Ἐπιτάφιου λόγου. Στὸ πέμπτο ρίχνεται ἄφθονο φῶς σὲ ὅλες τὶς ἰδέες, ΞΥΠΟΛΥΤΗ ΤΕΧΝΗ Γκόγκολ πῆγε ξυπόλυτος στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ σὲ κατάσταση θρη- σκευτικοῦ παραληρήματος ἔκαψε τὰ γραπτά του· σώθηκαν ὅσα εὑρίσκονταν σὲ διάφορες βιβλιοθῆκες. Βέβαια ὅλα τοῦτα τὰ θεο- κρατικὰ εἶναι εὐπρόσδεκτα ἀπὸ τὸ Σύστημα. Εἶναι γεγονός, ὅτι ἡ Μεταφυσικὴ ἔξω ἀπὸ τοὺς φυσικοὺς νόμους, μὲ τὴ νόηση σὲ ἄκρα- τη φαντασία πέρα ἀπὸ τὴν ταχύτητα τοῦ φωτὸς πάντα εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸ «μηδὲν ἄγαν», διότι ἔτσι μόνο συνδαυλίζει τὴν συγκίνηση. Ἡ Μεταφυσικὴ καπηλεύεται φυσικὲς καταστάσεις, γιατὶ δὲν τὶς ἔχει, δὲν μπορεῖ νὰ τὶς ἔχῃ, δεδομένου ὅτι ἡ ὕπαρξή μας εἶναι ἀναπόδραστη λόγῳ νομοτέλειας τῆς Φύσης. Ὅμως ἡ Τέχνη, ὅπως ἀπέδειξε ἀνεπανάληπτα ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ αἰσθητικὴ μετουσίωση μέσα ἀπὸ φυσικὰ μεγέθη (πρᾶγμα ποὺ ἀπαιτεῖ γίγαντες), δίνει τὸ ἀνυπέρβλητο, δεδομέ- νου ὅτι χρησιμοποιεῖ τὸ ἀπέραντο πεδίο τῆς Φύσης, φυσιολογικά. Γι’ αὐτὸ εἶναι ‣ 21730  ΔΑΥΛΟΣ 309, Ἰανουάριος 2008