Ï ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΝΥΧΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ: ΣΤΑ ΠΡΟΘΥΡΑ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ; ρὶν ἀ πὸ χρό νια ἔ τυ χε νὰ βρε θῶ στὸ ἀ ε ρο δρό μιο τῆς Μυ τι λή νης, ὅ ταν προ σγει ώ θη κε ἕ να νέ ου τύ που ἐ πι βα τη γὸ ἀ ε ρο πλά νο, ποὺ ἐ κτε λοῦ σε δο κι μα στι κὴ πτή ση ἐν ὄ ψει τῆς ἀ γο ρᾶς του ἀ πὸ τὴν τό τε «Ὀ λυμ πιακή» τοῦ Ἀ ρι στοτέ λη Ὠ νά ση. Ἀ πὸ τὸ ἀ ε ρο πλά νο βγῆ καν γιὰ λί γο οἱ ἀρ χι πι λό τοι καὶ ἀρ χι μη χα νι κοὶ τῆς «Ὀ λυμ πια κῆς» καὶ συ νά δελ φοί τους τῆς ἰ α πω νι κῆς κα τα σκευά στριας ἑ ται ρεί ας μὲ ἐ πι κε φα λῆς τὸν νε α ρὸ Ἀ λέ ξανδρο, μο να χο γυι ὸ τοῦ Ὠ νά ση, ὁ ὁ ποῖ ος, ὡς γνω στόν, βρῆ κε σὲ λί γον και ρὸ τρα γικὸ (κά τω ἀ πὸ ὕ πο πτες συν θῆ κες) θά να το. Ὁ Ἀ λέ ξαν δρος Ὠ νά σης κοί τα ξε πρὸς τὴν πό λη, εἶ δε τὸ γε νο βέ ζι κο κά στρο τῶν με σαι ω νι κῶν τυ ράν νων τῆς Λέ σβου Γατε λού ζων καὶ ρώ τη σε ἕ ναν πα ρα τυ χόν τα ντόπιο δη μο σι ο γρά φο: «Τί εἶ ναι αὐ τό;» Ὁ δη μο σι ο γρά φος τοῦ ἐ ξή γη σε· καὶ πρό σθε σε πε ρή φα να ὅ τι τὸ τό τε ὑ πὸ σύ στα σιν Ὑ πουρ γεῖ ο Πο λι τι σμοῦ χρη μα το δό τη σε τὴ συν τή ρη σή του καὶ τὴν ἔν τα ξή του στὸ πρό γραμ μα «Ἦ χος καὶ Φῶς», δη λα δὴ τὸν φω τι σμό του μὲ προ βο λεῖς τὶς νύ χτες. Ὁ νε α ρὸς Ὠ νά σης εἶ πε ἁ πλᾶ: «Νὰ πῇς σ’ αὐ τοὺς τοὺς μ... ὅ τι πλη ρώ νω, γιὰ νὰ ξη λωθῇ καὶ νὰ πε τα χτῇ στὴ θά λασ σα.» Καὶ πρό σθε σε, μπρο στὰ στὴν γε νι κὴ ἔκ πλη ξη τῶν πα ρόν των: «Αὐ τὸ εἶ ναι μνη μεῖ ο τοῦ Με σαί ω να, τῆς ἐ ξα φα νί σε ως τοῦ Πο λι τισμοῦ, τῆς κα τα κτη τι κῆς βί ας καὶ τοῦ βα θιοῦ σκο τα διοῦ τῆς ἀν θρω πό τη τας.» Πολ λὲς φο ρὲς ἀ πὸ τό τε θυ μή θη κα τὰ λό για τοῦ νέ ου αὐ τοῦ ἀν θρώ που, προ σπαθῶν τας νὰ βρῶ τὰ ἐ λα τή ρια, ποὺ τὸν ἔ κα ναν νὰ πά ρῃ αὐ τὴν τὴν ἐκ δι α μέ τρου ἀντί θε τη θέ ση ἀ πὸ ἐ κεί νη ποὺ εἶ χαν πά ρει οἱ ἁρ μό διοι γιὰ τὸν Πο λι τι σμὸ ἄν θρω ποι τῆς Ἐ ξου σί ας. Εἶ ναι προ φα νές, ὅ τι ἐ δῶ ἕ να πρό σω πο, ποὺ ἐ πὶ πλέ ον εἶ ναι καὶ δημι ουρ γὸς (ἐ πι χει ρη μα τι κὴ δη μι ουρ γί α), δὲν θε ω ρεῖ μνη μεῖ α πο λι τι σμοῦ ἔρ γα τοῦ Με σαί ω να ποὺ ἀ πο πνέ ουν ἐ ξου σια σμό, δύ να μη ἐ πι βο λῆς, ἀ λα ζο νεί α, χω ρὶς νὰ δι α κρί νων ται καὶ ἀ πὸ τὰ στοι χεῖ α τοῦ πο λι τι σμι κοῦ γί γνε σθαι, τοῦ κάλ λους, τῆς λε πτό τη τας καὶ τῆς αἰ σθη τι κῆς (τέ τοι ο ἀ κρι βῶς εἶ ναι τὸ γε νο βέ ζι κο κά στρο τῆς Μυ τι λή νης καὶ τὰ πα ρό μοι α ἔρ γα τοῦ Μεσαίωνα, ὅ που Γῆς). Ἐξ ἄλ λου στὴν πε ρίπτω ση αὐ τὴ ἡ Ἐ ξου σί α δὲν εἶ ναι ἱ κα νὴ νὰ κά νῃ αὐ τὴ τὴ δι ά κρι ση καὶ βλέ πει τὸν Πο λι τι σμὸ «χω ρὶς πο λι τι σμό», ὡς κά ποι ον δη λα δὴ «το μέ α» ἢ «δρα στη ρι ό τη τα», ἐ πὶ τῶν ὁ ποί ων ἔ χει ἁ πλῶς «δι οι κη τι κή» ἁρ μο δι ό τη τα. * * * ἐγ γε νὴς ἀ δυ να μί α τῆς Ἐ ξου σί ας νὰ ἀν τι λη φθῇ τί εἶ ναι ὁ Πο λι τι σμός, αὐ τὸ δη λα δὴ τὸ φαι νό με νο ποὺ ἐ ξε λισ σό με νο ἀν τι προ σω πεύ ει τὴν ἴ δια τὴν ἐ ξέ λι ξη καὶ πρό ο δο τοῦ ἀν θρώ που, ὁ ὁποῖος προσπα θεῖ νὰ βγῇ ἀ πὸ τὴν κα τά στα ση τοῦ κτή νους (κα νέ να ἄλ λο ζῷ ο δὲν πα ρά γει πο λι τι σμό), φαί νε ται παν τοῦ, ὅ που ἡ Πο λι τι κὴ Δι οί κη ση ἐ πι χει ρεῖ νὰ «δι οι κή σῃ» τὸν Πο λι τι σμό. Βλέ πο με, ὅ τι ἡ ἄ σκη ση τῆς δι οί κη σης αὐ τῆς δὲν εἶ ναι τί πο τε ἄλ λο ἀ πὸ χει ρι σμοὶ κα θα ρὰ πο λι τι κῆς, ὀρ γα νω τι κῆς καὶ οἰ κο νο μι κῆς φύσης, ποὺ ἀ σκοῦν ται πά νω στὴν δη μι ουρ γι κό τη τα τῶν προ σώ πων. Καὶ ἐν τέ λει κατα λή γουν νὰ εἶ ναι ἁ πλῶς χει ρι σμοὶ ἐ λέγ χου καὶ ὑ πο τα γῆς τοῦ ἀ τό μου-δη μι ουρ γοῦ εἴ τε μέ σῳ τῆς οἰ κο νο μι κῆς ἐ ξάρ τη σής του εἴ τε μέ σῳ τῆς ἐ ξου σι α στι κῆς ἀν τι με τώ πι-