Μέ γας Ἀ λέ ξαν δρος: Τί λέ νε οἱ «κα τα κτη μέ νοι» Κύ ρι ε δι ευ θυν τά, ται ἀ πὸ δέ ος, ὅ ποι ος νο ή μων ἄν θρω πος κρίΤὸ ἐ πί θε το «μέ γας» τὸ ἔ χουν πά ρει καὶ ἄλνῃ τὸν Μέ γαν Ἀ λέ ξαν δρο. Τὰ ὑ πό λοι πα φληλοι ἀ πὸ τὴν Ἱ στο ρί α, ἀλ λὰ οἱ πιὸ γνω στοὶ να φή μα τα τῆς ἐ πο χῆς μας, προ ερ χό με να ἀ πὸ γιὰ λό γους σκο πι μό τη τας πρὸς ἐ ξυ πη ρέ τη σιν ἄ το μα ἔ στω καὶ σὲ ὑ ψη λὲς θέ σεις εὑ ρι σκό μεκυ ρι αρ χι κῶν συμ φε ρόν των. να –καὶ σή με ρα ἔ χου με πλη θώ ρα ἀ πὸ τέ τοιὉ Μέ γας Ἀ λέ ξαν δρος εἶ ναι ὁ μο να δι κὸς ους σὲ τέ τοι ες θέ σεις– ἀ κού γον ται σὰν ἀ πειἄν θρω πος ποὺ ἔ χει τὸ προ νό μιο νὰ εἶναι τὸ λὲς μυρ μηγ κιοῦ πρὸς ἐ λέ φαν τα. Μὲ αὐ τὲς τὶς ἀ παύ γα σμα τῆς ἐν σάρ κω σης τῶν πνευ μα τιδη λώ σεις τους ἁ πλῶς δη λώ νουν τὸ πνευ μα τικῶν γι γάν των τῆς ἀν θρω πό τη τας, δηλ. ἦ ταν κό τους ἀ νά στη μα καὶ τί πο τε πε ρισ σό τε ρο, ὁ μα θη τὴς τοῦ Ἀ ρι στο τέ λη, ποὺ ὑ πῆρ ξε μαδε δο μέ νου ὅ τι τὰ πο λὺ ψη λὰ καὶ καρ πο φό ρα θη τὴς τοῦ Πλά τω νος, ποὺ ὑ πῆρ ξε μα θη τὴς δέν δρα τὰ πε τρο βο λοῦν ἀπὸ χα μη λά. τοῦ Σω κρά τους καὶ βι ο λο γι κὰ υἱ ὸς τοῦ Με- Μὲ ἐ κτί μη ση Γε ώρ γιος Θε ο δω ρό που λος γά λου Βα σι λέ ως Φι λίπ που. Καὶ μό νον αὐ τὸ τὸ προ νό μιον ἀρ κεῖ, γιὰ νὰ κα τα λαμ βά νε- Ἰ α τρός, Ἀ θή να Τὰ «κόκ κα λα τῶν Ἑλ λή νων τὰ ἱ ε ρά» εἶ ναι τοῦ Ἰ ε ζε κι ὴλ Ἀ γα πη τὲ «Δαυ λέ», μου, ἀ πο φα σι σμέ νος νὰ βρῶ μί αν ἄ κρη. ΠρόΠρο σπα θῶν τας νὰ ἐ ξη γή σω τ’ ἀ νε ξή γη τα, χει ρα πῆ ρα τὴν ἐγ κυ κλο παί δεια Χά ρη Πάδηλ. πῶς ἕ να πα ρα μύ θι, ἕ να τε ρα τούρ γη μα τση, ὅ που ἔκ πλη κτος δι ά βα σα: ὅ πως ἡ Πα λαι ὰ Δι α θή κη, κα τώρ θω σε (καὶ δυ«Ἀ πὸ τὰ “Δρά μα τα”, λέ ει, τοῦ Ἰ ε ζε κι ὴλ στυ χῶς κα τορ θώ νει) ὄ χι νὰ ἐ πη ρε ά σῃ, ἀλ λὰ (λζ΄) περὶ ἀ πε ξη ραμ μέ νων ὀ στῶν ἐ νε πνεύνὰ ἐ πι βλη θῇ ἐ πὶ 2 καὶ πλέ ον χι λι ε τί ες στοὺς σθη ὁ Δ. Σο λω μὸς τὴν ἔ ναρ ξη τοῦ ἐ θνι κοῦ λα οὺς τῆς Γῆς, ἀ νέ τρε ξα στὴν βι βλι ο θή κη μας ὕ μνου.»! Δηλαδὴ τὰ κόκ κα λα δὲν εἶ ναι κῆς γρα φῆς, ἀ γνώ στου μέ χρι τώ ρα, γνω μι κοῦ του τῆς ἀ πὸ ἄλ λους καὶ δι ε θνεῖς ἐμ πό ρους ἐ ρευ νω μέ νης Ἀρ χαι ο ελ λη νι κῆς Γλώσ σας «Χρὴ Χρῆ μα Ἴ βυξ». Νὰ δοῦ με ὅ μως τί «χρῆ μα χρει α ζό ταν ὁ Ἴ βυξ» καὶ Νὰ δοῦ με ὅ μως τί «χρῆ μα χρει α ζό ταν ὁ Ἴ βυξ» καὶ ποι ός ἦ ταν. Ἴ βυξ ἢ Ἴ βυ κας, ἐκ τοῦ Ὀρ φι κοῦ ἰ βύ ω=βο ῶ καὶ Ἴ βυξ ἢ Ἴ βυ κας, ἐκ τοῦ Ὀρ φι κοῦ ἰ βύ ω=βο ῶ καὶ πλήτ τω, ἦ ταν «κρα κτι κόν τι πτη νόν» κα τὰ τὸν Ἡ σύπλήτ τω, ἦ ταν «κρα κτι κόν τι πτη νόν» κα τὰ τὸν Ἡ σύχιον καὶ συ νε πῶς ἀ δύ να τον νὰ χρει ά ζε ται χρῆχιον καὶ συ νε πῶς ἀ δύ να τον νὰ χρει ά ζε ται χρῆμα, πέ ραν ἀ πὸ τρο φή, ποὺ τοῦ πα ρεῖ χε ἡ Φύ ση μα, πέ ραν ἀ πὸ τρο φή, ποὺ τοῦ πα ρεῖ χε ἡ Φύ ση δω ρε άν, γιὰ νὰ «κρά ζῃ»! Ἰ βύ κι νον ἦ ταν ἀρ χαῖ ο μου σι κὸ ὄρ γα νο. Ἰ βυ κτὴρ στοὺς ἀρ χαί ους Κρῆ τες λε γό ταν ὁ Ἰ βυ κτὴρ στοὺς ἀρ χαί ους Κρῆ τες λε γό ταν ὁ ἡ γού με νος πο λε μι κοῦ ᾄ σμα τος, δη λα δὴ ὁ βο ῶν ἡ γού με νος πο λε μι κοῦ ᾄ σμα τος, δη λα δὴ ὁ βο ῶν καὶ κρά ζων, πρὸς ἐμ ψύ χω ση τῶν μὲν καὶ κα τα τροκαὶ κρά ζων, πρὸς ἐμ ψύ χω ση τῶν μὲν καὶ κα τα τρομο κρά τη ση τῶν δέ! Ἰ βὼν καὶ Ἰ βύ κη ἦ ταν ὁ εὐ φη μῶν καὶ ἡ εὐ φη μί α, κοιἸ βὼν καὶ Ἰ βύ κη ἦ ταν ὁ εὐ φη μῶν καὶ ἡ εὐ φη μί α, κοινῶς... ὁ κρά ζων καὶ ἡ κραυ γή! Καὶ ἀ πὸ ἐ δῶ ἀν τέ γρα ψαν οἱ Χρὴ Χρῆ μα Ἴ βυξ Λα τῖ νοι καὶ ἐ μεῖς -οἱ ἀ μα θεῖς- ἐξ αὐ τῶν, τὴν κα θη με ρι νὴ λέ ξη «βού κι νο»! Ὅ μως τί πο τε «θο ρυ βῶ δες» καὶ «κρα κτι κόν» δὲν ἁρ μό ζει στὴν ἐ δῶ ἐ πι γρα φὴ τῶν γνωμι κῶν-εὐ χῶν. Δὲν χρῄ ζουν χρη μά των οὔ τε τὰ πτη νὰ οὔ τε οἱ κραυ γὲς καὶ οὔ τε οἱ φω νές ‣ ΔΑΥΛΟΣ 310, Φεβρουάριος 2008  21739