Μέγας Ἀλέξανδρος: Τί λένε οἱ «κατακτημένοι» Κύριε διευθυντά, Τὸ ἐπίθετο «μέγας» τὸ ἔχουν πάρει καὶ ἄλ- λοι ἀπὸ τὴν Ἱστορία, ἀλλὰ οἱ πιὸ γνωστοὶ γιὰ λόγους σκοπιμότητας πρὸς ἐξυπηρέτησιν κυριαρχικῶν συμφερόντων. Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος εἶναι ὁ μοναδικὸς ἄνθρωπος ποὺ ἔχει τὸ προνόμιο νὰ εἶναι τὸ ἀπαύγασμα τῆς ἐνσάρκωσης τῶν πνευματι- κῶν γιγάντων τῆς ἀνθρωπότητας, δηλ. ἦταν ὁ μαθητὴς τοῦ Ἀριστοτέλη, ποὺ ὑπῆρξε μα- θητὴς τοῦ Πλάτωνος, ποὺ ὑπῆρξε μαθητὴς τοῦ Σωκράτους καὶ βιολογικὰ υἱὸς τοῦ Με- γάλου Βασιλέως Φιλίππου. Καὶ μόνον αὐτὸ τὸ προνόμιον ἀρκεῖ, γιὰ νὰ καταλαμβάνε- ται ἀπὸ δέος, ὅποιος νοήμων ἄνθρωπος κρί- νῃ τὸν Μέγαν Ἀλέξανδρο. Τὰ ὑπόλοιπα φλη- ναφήματα τῆς ἐποχῆς μας, προερχόμενα ἀπὸ ἄτομα ἔστω καὶ σὲ ὑψηλὲς θέσεις εὑρισκόμε- να –καὶ σήμερα ἔχουμε πληθώρα ἀπὸ τέτοι- ους σὲ τέτοιες θέσεις– ἀκούγονται σὰν ἀπει- λὲς μυρμηγκιοῦ πρὸς ἐλέφαντα. Μὲ αὐτὲς τὶς δηλώσεις τους ἁπλῶς δηλώνουν τὸ πνευματι- κό τους ἀνάστημα καὶ τίποτε περισσότερο, δεδομένου ὅτι τὰ πολὺ ψηλὰ καὶ καρποφόρα δένδρα τὰ πετροβολοῦν ἀπὸ χαμηλά. Μὲ ἐκτίμηση Γεώργιος Θεοδωρόπουλος Ἰατρός, Ἀθήνα Τὰ «κόκκαλα τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά» εἶναι τοῦ Ἰεζεκιὴλ Ἀγαπητὲ «Δαυλέ», Προσπαθῶντας νὰ ἐξηγήσω τ’ ἀνεξήγητα, δηλ. πῶς ἕνα παραμύθι, ἕνα τερατούργημα ὅπως ἡ Παλαιὰ Διαθήκη, κατώρθωσε (καὶ δυ- στυχῶς κατορθώνει) ὄχι νὰ ἐπηρεάσῃ, ἀλλὰ νὰ ἐπιβληθῇ ἐπὶ 2 καὶ πλέον χιλιετίες στοὺς λαοὺς τῆς Γῆς, ἀνέτρεξα στὴν βιβλιοθήκη μου, ἀποφασισμένος νὰ βρῶ μίαν ἄκρη. Πρό- χειρα πῆρα τὴν ἐγκυκλοπαίδεια Χάρη Πά- τση, ὅπου ἔκπληκτος διάβασα: «Ἀπὸ τὰ “Δράματα”, λέει, τοῦ Ἰεζεκιὴλ (λζ΄) περὶ ἀπεξηραμμένων ὀστῶν ἐνεπνεύ- σθη ὁ Δ. Σολωμὸς τὴν ἔναρξη τοῦ ἐθνικοῦ μας ὕμνου.»! Δηλαδὴ τὰ κόκκαλα δὲν εἶναι κῆς γραφῆς, ἀγνώστου μέχρι τώρα, γνωμικοῦ του τῆς ἀπὸ ἄλλους καὶ διεθνεῖς ἐμπόρους ἐρευνωμένης Ἀρχαιοελληνικῆς Γλώσσας «Χρὴ Χρῆμα Ἴβυξ». Νὰ δοῦμε ὅμως τί «χρῆμα χρειαζόταν ὁ Ἴβυξ» καὶ Νὰ δοῦμε ὅμως τί «χρῆμα χρειαζόταν ὁ Ἴβυξ» καὶ ποιός ἦταν. Ἴβυξ ἢ Ἴβυκας, ἐκ τοῦ Ὀρφικοῦ ἰβύω=βοῶ καὶ Ἴβυξ ἢ Ἴβυκας, ἐκ τοῦ Ὀρφικοῦ ἰβύω=βοῶ καὶ πλήττω, ἦταν «κρακτικόν τι πτηνόν» κατὰ τὸν Ἡσύ- πλήττω, ἦταν «κρακτικόν τι πτηνόν» κατὰ τὸν Ἡσύ- χιον καὶ συνεπῶς ἀδύνατον νὰ χρειάζεται χρῆ- χιον καὶ συνεπῶς ἀδύνατον νὰ χρειάζεται χρῆ- μα, πέραν ἀπὸ τροφή, ποὺ τοῦ παρεῖχε ἡ Φύση μα, πέραν ἀπὸ τροφή, ποὺ τοῦ παρεῖχε ἡ Φύση δωρεάν, γιὰ νὰ «κράζῃ»! Ἰβύκινον ἦταν ἀρχαῖο μουσικὸ ὄργανο. Ἰβυκτὴρ στοὺς ἀρχαίους Κρῆτες λεγόταν ὁ Ἰβυκτὴρ στοὺς ἀρχαίους Κρῆτες λεγόταν ὁ ἡγούμενος πολεμικοῦ ᾄσματος, δηλαδὴ ὁ βοῶν ἡγούμενος πολεμικοῦ ᾄσματος, δηλαδὴ ὁ βοῶν καὶ κράζων, πρὸς ἐμψύχωση τῶν μὲν καὶ κατατρο- καὶ κράζων, πρὸς ἐμψύχωση τῶν μὲν καὶ κατατρο- μοκράτηση τῶν δέ! Ἰβὼν καὶ Ἰβύκη ἦταν ὁ εὐφημῶν καὶ ἡ εὐφημία, κοι- Ἰβὼν καὶ Ἰβύκη ἦταν ὁ εὐφημῶν καὶ ἡ εὐφημία, κοι- νῶς... ὁ κράζων καὶ ἡ κραυγή! Καὶ ἀπὸ ἐδῶ ἀντέγραψαν οἱ Λατῖνοι καὶ ἐμεῖς -οἱ ἀμαθεῖς- ἐξ αὐτῶν, τὴν καθημερινὴ λέξη «βούκινο»! Χρὴ Χρῆμα Ἴβυξ Ὅμως τίποτε «θορυβῶδες» καὶ «κρακτικόν» δὲν ἁρμόζει στὴν ἐδῶ ἐπιγραφὴ τῶν γνω- μικῶν-εὐχῶν. Δὲν χρῄζουν χρημάτων οὔτε τὰ πτηνὰ οὔτε οἱ κραυγὲς καὶ οὔτε οἱ φωνές ‣ ΔΑΥΛΟΣ 310, Φεβρουάριος 2008  21739