ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΜΑ ΑΦΙΕΡΩ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ... ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ πὸ τὴν ἔναρξη τοῦ ΒΠ́αγκοσμίου Πολέμου τὸ 1939 μέχρι τὴ λή- ξη του τὸ 1945 πολλὲς δεκάδες ἑκατομμυρίων ἄνθρωποι στὴν Εὐρώπη, τὴν Ἀσία, τὴν Αὐστραλία, τὴν Ἀφρικὴ καὶ τὴν Ἀμερι- κὴ ἔχασαν τὴ ζωή τους. Ἀπὸ αὐτοὺς τὸ ποσοστὸ τῶν ἀπωλειῶν στὶς μάχες δὲν ξεπερνᾷ τὸ 15%. Οἱ ὑπόλοιποι πέθαναν ἀπὸ τὴν πεῖνα, τὴν αἰχμαλωσία, τὰ στρατόπεδα συγκέντρωσης καὶ τοὺς βομβαρδισμοὺς ἢ ὁμαδικὲς ἐκτελέσεις ἀμάχων. Π.χ. στὰ περίπου 20 ἑκατομμύρια Ρώσσων νε- κρῶν τὰ 17 ἑκατομμύρια χάθηκαν ἀπὸ τὴν πεῖνα, τὶς ἐκτελέσεις καὶ στὰ στρα- τόπεδα. Στὴν Ἑλλάδα, ἂν οἱ νεκροὶ ἀπὸ τὶς 28 Ὀκτωβρίου 1940 μέχρι τὴν ἀπο- χώρηση τῶν Γερμανῶν τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1944 ἔφτασαν περίπου στὶς 500.000, ἐξ αὐτῶν οἱ ἔνοπλοι πεσόντες μας στὴν Ἀλβανία, τὴ «Γραμμὴ Μεταξᾶ» καὶ τὴν Ἀντίσταση δὲν φθάνουν τὶς 15.000. Κι ὅμως ἡ φοβερὴ αὐτὴ πανανθρώπινη ἑκατόμβη δὲν ἀπασχολεῖ τὴ σημερινὴ ἀνθρωπότητα ὅπως εἶναι, δηλαδὴ στὶς συνολικὲς διαστάσεις της ὡς παγκόσμιας τραγῳδίας, ὡς παγκόσμιας παραφροσύνης, ὡς παγκόσμιου ποταμοῦ αἵματος, ὅπως καὶ πραγματικὰ εἶναι. Στὴν ἱστορικὴ συνείδηση τοῦ ἀνθρώπου μισὸν αἰῶ- να μετὰ τὴν ἀνθρωποσφαγὴ ὁ Β΄ Π.Π. ἔχει κάποια θέση ἀνάλογη μὲ ἐκείνη τῶν ἄλλων πολέμων. Ἡ ἐπιστήμη τῆς Ἱστορίας τοῦ ἀφιερώνει ὅσες σελίδες τοῦ ἀν- τιστοιχοῦν συγκριτικὰ μὲ τὶς ἄλλες μεγάλες πολεμικὲς συρράξεις καὶ ἡ Τέχνη ἀσχολεῖται μὲ αὐτὸν χρησιμοποιῶντας τον ὡς μία ἀκόμη πηγὴ ἔμπνευσης ἀνά- μεσα στοὺς χιλιάδες ἄλλους ἱστορικοὺς ἐρεθισμούς, ποὺ ἀνέκαθεν ἀποτελοῦν θέματα τῆς καλλιτεχνικῆς δημιουργίας. * * * τσι ἔχουν τὰ πράγματα σὲ πανανθρώπινη κλίμακα –κι ἔτσι εἶχαν πάντοτε– ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα καὶ μοναδικὸ στὴν Ἱστορία φαινόμενο: τὴν περίεργη, συνεχῆ, ἀδιάλειπτη ἐμμονὴ ἑνὸς μόνον ἐξ ὅλων τῶν λαῶν ποὺ ὑπέστησαν τὰ δεινὰ καὶ τὴν αἱμορραγία τοῦ Β΄ Π.Π. Ὁ λαὸς αὐτὸς ἐπὶ 50 χρόνια καὶ μὲ τὴν ἴδια –ἂν ὄχι αὐξανόμενη– ἔν- ταση, προσπάθεια, δράσεις φανερὲς ἢ κρυφές, πολιτικὲς ἔμμεσες ἢ ἄμεσες, πλη- ροφόρηση φαιὰ ἢ λευκὴ καὶ κάθε ἄλλης μορφῆς δραστηριότητες ἔχει φθάσει στὸ σημεῖο νὰ μονοπωλῇ στὴν ἱστορικὴ μνήμη τῆς ἀνθρωπότητας ἀποκλειστικὰ γιὰ τὸν ἑαυτό του τὸν Πόλεμον αὐτόν, σὲ βαθμὸ ποὺ σήμερα, ὅταν ἀναφέρεται κανεὶς στὴν τραγῳδία τοῦ 1939-45, νὰ τὴν ταυτίζουν σχεδὸν οἱ πάντες αὐτομά-