«ΑΝΕΣΚΑΦΗΣΑΝ... ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ» ΚΑΙ... ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ! «Ἐπίσημη» ἀρχαιοκαπηλία στὴ Σαλαμίνα; λ λη μί α ὑ πό θε ση σύ λη σης, προ κλη τι κῆς αὐ τὴ τὴν φο ρά, χωρὶς νὰ ἔ χουν πα ρέμ βη οἱ ἁρ μό δι ες ἀρ χὲς ἀ πὸ τὸ 1999 γιὰ τὴν ἀ πο κα τά στα ση τῆς πρω το φα νοῦς φθο ρᾶς, ἔ χει συν τε λε στῆ σὲ τα φι κὸ μνη μεῖ ο στὶς Κο λῶ νες Σα λα μί νας. Στὴν πε ρι ο χή, ποὺ βρί σκε ται στὸ νό τιο ἄ κρο τοῦ νη σιοῦ, στὴν κο ρυ φὴ ἑ νὸς ἀ κρω τη ρί ου, βρί σκον ται τὰ ἐ ρεί πια ἑ νὸς με γά λου κυ κλι κοῦ κτί σμα τος, πι θα νὸν πύρ γου, ἂν καὶ ὁ Στου ρα ΐ της στὸ «Πε ρὶ τῆς θέ σε ως τῆς ἀρ χαι ο τάτης Σα λα μῖ νος» ση μει ώ νει, ὅ τι πρό κει ται γιὰ τὸ να ὸ τοῦ Αἴα ντα, ποὺ ὁ Παυ σα νί ας το πο θε τεῖ στὴν ἀ γο ρὰ τῆς ἀρ χαί ας πό λης τῆς Σα λα μί νας. Ἡ ἱ στο ρί α δὲν εἶ ναι και νούρ για, κα θὼς τὸ τα φι κὸ μνη μεῖ ο ἐν το πί στη κε τὸ 1999, ὅ ταν κά τοι κος τῆς πε ρι ο χῆς δι α πί στω σε ἐ ρα σι τε χνι κὴ ἀ να σκα φὴ στὴν πε ρι ο χὴ καὶ δι έ κρι νε ἀ νά με σα στὰ χώ μα τα μέ ρος ἀρ χαί ας σαρ κο φά γου. Ἡ Β΄ Ἐ φο ρί α Ἀρ χαιο τή των Πει ραι ᾶ ἐ νη με ρώ θη κε γιὰ τὸ γε γο νὸς καὶ ὑ λο ποί η σε στὸ δι ά στη μα ποὺ ἀ κο λού θη σε τὶς ἀ νά λο γες ἔ ρευ νες, γιὰ νὰ δι α πι στω θῇ τὸ εἶ δος τῶν εὑ ρη μά των. Στὸ φῶς ἦρ θαν τρεῖς ἐν τυ πω σια κὲς σαρ κο φά γοι, ὅ που σύμ φω να μὲ τὴν ἁρ μό δια ἀρ χαι ο λο γι κὴ ἀρ χὴ βρέ θη καν συ λημ μέ νες καὶ μὲ τὰ κα λύμ μα τα σπα σμέ να. Οἱ δύο ἀ πὸ αὐ τὲς ἦ ταν μαρ μά ρι νες καὶ ἡ τρί τη ἀ πὸ κογ χυ λιά τη λί θο, μὲ προ σα να τολι σμὸ ἀ πὸ Βορ ρᾶ πρὸς Νό το. Τὰ κτε ρί σμα τα ποὺ ἀ πέ μει ναν με τὰ τὴν λε η λα σί α, ποὺ πραγ μα το ποί η σαν οἱ ἀρ χαι ο κά πη λοι, ἦ ταν ἐ λά χι στα σπα σμέ να με λαμ βα φῆ ἀγ γεῖ α, ποὺ χρο νο λο γοῦν ται στὸ α΄ τέ ταρ το τοῦ 4ου αἰ ῶ να π.Χ. Στὴν μί α ἀ πὸ τὶς σαρ κο φά γους εἶ χαν ἀ πο μεί νει πέν τε ὀ στέ ι να κυ λιν δρι κὰ ἀν τι κεί με να, τὰ ὁ ποῖ α ἀ πο τε λοῦ σαν πι θα νὸν στρό φιγ γες ξύ λι νου κι βω τι δί ου, μι κρὰ τε μά χια χάλ κι νων ἐ λα σμά των καὶ λί γα ὀ στᾶ, λευ κὰ ἀ πὸ τὴν καύ ση μὲ ἴ χνη ἀ νοι χτοῦ πρά σι νου χρώ ματος ἀ πὸ τὴν ὀ ξεί δω ση τοῦ χαλ κοῦ. Τὸ πι θα νώ τε ρο εἶ ναι, ὅ τι μέ σα στὴ σαρ κο φά γο εἶ χε το πο θε τη θῆ χάλ κι νος λέ βη τας μὲ τὶς στά χτες τοῦ νε κροῦ, ἀ φοῦ στὸ ἐ σω τε ρι κό της βρέ θη κε χάλ κι νη συ νά φεια. Κα τὰ τὴν ἀ να σκα φὴ πα ρα τη ρή θη καν ἴ χνη πυ ρᾶς καί, ὅ πως δι α πι στώ θη κε, κά τω ἀ πὸ τὴν μί α σαρ κο φά γο ὑ πῆρ χε λάκ κος, ὅ που εἶ χε γί νει ἡ καύ ση νε κροῦ. ΔΑΥΛΟΣ 310, Φεβρουάριος 2008  21783