ΑΚΡΕΟΦΑΓΙΑ: Ἱ στο ρι κὴ καὶ φι λο σο φι κὴ προ σέγ γι ση π’ τὰ βά θη τῆς Προ ϊ στο ρί ας τὸ εἶ δος, ἡ πο σό τη τα καὶ ἡ ποι ό τη τα τῆς ἀν θρώ πι νης δι α τρο φῆς κα θω ρι ζό ταν ἀ π’ τὸ φυ σι κὸ πε ρι βάλ λον καὶ ἀ π’ τὶς ἐ πι δρά σεις ποὺ ἀ σκοῦ σε ἡ ἀν θρώ πι νη δρα στη ρι ό τη τα σ’ αὐ τό. Στὶς δι α τρο φι κὲς ἐ πιλο γὲς τῶν δι α φό ρων φυ λῶν καὶ λα ῶν κα θο ρι στι κὸ ρό λο δι α δρα μά τι σαν οἱ εὐ ρύ τε ροι κοι νω νι κοί, θρη σκευ τι κοί, οἰ κο νο μι κοὶ καὶ πο λι τι σμι κοὶ πα ρά γον τες. Πολ λὲς εἶ ναι οἱ δι α τρο φι κὲς ἀλ λα γὲς καὶ ἐ πι λο γὲς ποὺ ση μει ώ θη καν κα τὰ τὴν διάρκεια τῆς ἀν θρώ πι νης Ἱ στο ρί ας. Οἱ λό γοι, ὅ πως θὰ δοῦ με, εἶ ναι ποι κί λοι. Σύμ φω να μὲ τὴν Πα λαι ον το λο γί α πε ρί ο δοι πα γε τώ νων, ἐν τό νου ξη ρα σί ας, πε ρι βαλλο ντι κῶν κα τα στρο φῶν, λοι μῶν καὶ πο λέ μων ἔ φε ραν τὸ ἀν θρώ πι νο γέ νος σὲ ση μεῖ ο ἀ φα νισμοῦ λό γω τῆς γε νι κῆς ἐλ λεί ψε ως τρο φῶν, μὲ ἀ πο τέ λε σμα ὁ φρου το καρ πο φά γος ἄν θρω πος κά ποι α χρο νι κὴ στιγ μὴ ν’ ἀ ναγ κα στῇ νὰ φά ῃ κρέ ας, γιὰ νὰ ἐ πι βι ώ σῃ. Κά ποι ες ὅ μως κοι νό τη τες ἀν θρώ πων πα ρέ με ναν ἢ ξα να γύ ρι ζαν γιὰ με γά λα χρο νι κὰ δι α στή μα τα στὴν ἀ κρε ο φα γί α. Ἡ κρε ο φα γί α ἐ πέ φε ρε μί α προ σαρ μο γὴ στὴν ἀ φο μοίω ση τῶν ζω ι κῶν τρο φῶν ἀλ λὰ καὶ μί α ἀλ λα γὴ στὴν ἰ δι ο συγ κρα σί α τοῦ ἀν θρώ που, ποὺ ἔ γι νε πε ρισ σό τε ρο ἐ πι θε τι κή. Πα ρὰ τὴν προ σαρ μο γὴ αὐ τὴ γνω ρί ζου με, ὅ τι ἡ πλη θώ ρα τῶν ζω ι κῶν προ ϊ όν των στὴν δι α τρο φή μας δη μι ουρ γεῖ αὔ ξη ση δι α φό ρων ἀρ νη τι κῶν πα ρα γόν των στὸν ὀρ γα νι σμὸ μὲ ἀ πο τέ λε σμα τὴν ἀρ ρώ στια. Βε βαί ως ἂς ση μει ώ σου με ἐ δῶ ὅ τι καὶ ἡ αὐ στη ρὴ ἀ κρε ο φα γί α μπο ρεῖ νὰ ὁ δη γή σῃ σὲ ἐ πί σης σο βα ρὰ προ βλή μα τα ὑ γιεί ας. Ἡ ἀ κρε ο φα γί α τοῦ «Χρυ σοῦ Γέ νους» ἀ κρε ο φα γί α (χορ το φα γί α, ὅ πως συ νη θί ζε ται νὰ λέ γε ται) σή με ρα εἶ ναι εὐ ρέ ως δι α δε δο μέ νη σὲ ὁ λό κλη ρη τὴν ὑ φή λιο καὶ ἀ πο τε λεῖ ἐ πι λο γὴ καὶ στά ση ζω ῆς. Ἀ πο τε λεῖ δὲ πρά ξη σε βα σμοῦ πρὸς τὰ ἔμ ψυ χα ζῷ α καὶ ὑ γι ει νῆς κα τὰ φύ σιν δι α τρο φῆς γιὰ τὸν ἄν θρω πο σύμ φω να μὲ τὶς ἀ πό ψεις τῶν ἀ κρε ο φά γων. Ὑ πάρ χουν πολ λῶν καὶ δι α φο ρε τι κῶν εἰ δῶν ἀ κρε ο φά γοι. Οἱ γα λα κτο χορ το φά γοι, ποὺ δὲν τρῶ νε κα θό λου κρέ α τα καὶ ψά ρια πα ρὰ μό νο γα λα κτο κο μι κὰ προ ϊ όν τα, οἱ ἡ μι α κρε ο φά γοι, ποὺ τρῶ νε μό νο τὰ λευ κὰ κρέ α τα ἢ μό νο ψά ρια ἢ αὐ γά· κά ποι οι ἄλ λοι ποὺ τρῶ νε πο λὺ λί γη πο σό τη τα κρέ α τος, τό ση ὅ ση εἶ ναι ἀ πα ραί τη τη γιὰ τὴν ὑ γεί α τους κ.ἄ. Τέ λος ὑ πάρ χουν καὶ οἱ «vegans», δη λα δὴ αὐ τοὶ ποὺ δὲν τρῶ νε κα νέ να ζω ι κὸ προ ϊ ὸν ἀ κό μα οὔ τε καὶ τὸ μέ λι, δι ό τι ἀ πο τε λεῖ ζω ι κὸ πα ρά γω γο. ΔΑΥΛΟΣ 310, Φεβρουάριος 2008  21787