ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Τζιχὰντ μὲ ράσα καὶ χλαμύδες Στρατεύτηκαν κάτω ἀπὸ τὴν ἱερὴ εὐλογία τοῦ παναγιώτατου μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμου καὶ βάζουν πλάτη στὶς ναπολεόντειες στρατιωτικὲς φιλοδοξίες του. Φαντάζονται, ὅτι θὰ πάρουν μὲ στρατιωτικὴ κατάκτηση τὰ Σκόπια, τὴν Ἁγιὰ Σοφιὰ καὶ τὴν Κόκκινη Μηλιὰ ὑπὸ τὴν θεόπνευστη στρατηγεία τοῦ παναγιωτάτου. Ποιοί εἶναι αὐτοί; Μὰ ποιοί ἄλλοι ἀπὸ τοὺς λάτρες ἑλληναρᾶδες (χριστολάτρες καὶ ἀρχαιολάτρες), οἱ ὁποῖοι μαίνονται στὸ Διαδίκτυο κατὰ τοῦ «Δαυλοῦ» γιὰ τὴν ἄποψη, ποὺ ἔχει διατυπώσει καὶ τὴν ἐπαναλαμβάνει συχνὰ ἐδῶ καὶ 18 χρόνια, σ’ ὅ,τι ἀφορᾷ στὸ χρόνιο πολιτικὸ παραλήρημα, τὴν ἀκόρεστη πατριδοκαπηλία καὶ τὴν φαντασιακὴ συνωμοσιολογία μὲ πρόσχημα τὰ Σκόπια (βλ. «Ἡ Ρωμιοσύνη καὶ τὰ Σκόπια», τ. 275 ἢ http://www. davlos.gr/pdf/18233.pdf), ποὺ κάποτε ἄστραψε καὶ βρόντησε σὲ συλλαλητήρια, γιὰ νὰ ξεφουσκώσῃ καὶ νὰ καταντήσῃ πιὰ σήμερα σὲ θλιβερὸ κήρυγμα ἀπὸ ἄμβωνος. Χριστιανοδωδεκαθεϊσμὸς σ’ ὅλο του τὸ μεγαλεῖο. Στὸ καλὸ καὶ μὲ τὴ νίκη, παιδιά! Γ.Σ.Π. «Κιτάπια» Σὲ ἐκπομπὴ τοῦ Σκάι, 18/7/2007, ὁ ἐπίσκοπος Λαγκαδᾶ Σπυρίδων εἶπε: «Στὸν Ὑμηττὸ τὸ συνοδικὸ μέγαρο ἔχει γίνει ἤδη... Γιὰ τὴν ἰδιοκτησία τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχουν κιτάπια.» «Κιτάπια» εἶναι τουρκικὴ λέξη, ὅπως «χοτζέτια», «βεράτια», «φερμάνια», ποὺ ἕλκουν τὴν καταγωγὴ τὴν ἐπαύριον τῆς Ἁλώσεως ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν σουλτάνο. Διερωτᾶται κανείς; Ἔχουμε εἰσέτι ὀθωμανικὴ κυριαρχία μὲ «κιτάπια»; Πῶς ἐν ἔτει 2007 ἡ Ἐκκλησία κατέχει ἐκτάσεις κοινῆς ὠφελείας μὲ σουλτανικὰ ἔγγραφα; Σ.Φ. Ποίμνια καὶ «μαῦρα πρόβατα» Τὸ ὅτι διάφορα ἄτομα τῶν διαφόρων ποιμνίων (ἑλληνιζόντων, ἰουδαϊζόντων, μαρξιζόντων κ.τ.λ.) δὲν μποροῦν νὰ δοῦν, ὅτι τὰ πρόσωπα ὑπάρχουν ἐκτὸς ὁμάδων, φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι ἡ σταθερὴ στὴν πρώτη σελίδα κάθε τεύχους μας διευκρίνηση «ὁ «Δ» ἔχει τὴν εὐθύνη τῶν κειμένων ποὺ δημοσιεύει στὶς σελίδες του. Γιὰ τὶς δραστηριότητες, δημοσιεύσεις, διατυπώσεις θέσεων κ.λπ. ἐκτὸς “Δαυλοῦ”, ἀπὸ πρόσωπα ποὺ γράφουν ἢ ἔγραψαν στὸ Περιοδικό, ὁ “Δ” δὲν εὐθύνεται» τοὺς εἶναι παντελῶς ἀκατάληπτη, μιὰ ποὺ δὲν λειτουργεῖ στὰ μυαλά τους ἡ ἔννοια τοῦ μὴ ποιμνίου καὶ τῶν μὴ ποιμένων. Ρωμιοσύνη καὶ ἄτομο–δημιουργὸς εἶναι ἀπολύτως ἀσύμβατες μεταξύ τους καταστάσεις. Γ.Σ.Π. Ἔκθεση ἔργων τοῦ Πραξιτέλη Οἱ γίγαντες τῆς σμίλης (καὶ τοῦ λόγου) διὰ τῆς αἰσθητικῆς μετουσίωσης (τάλαντο, τίμημα) φθάνουν στοὺς κωδικούς της, γι’ αὐτὸ ἔχομε τὴν ὑψηλότατη Τέχνη. Στὴν προκειμένη περίπτωση ὁ Πραξιτέλης κινούμενος μέσα ἐδῶ μᾶς ἔδωσε τὰ ἀνεπανάληπτα ἀριστουργήματά του. Τράβηξε τὸν πέπλο τῆς Φύσης καὶ τὴν «ἔπιασε στὰ πράσα», ποὺ λένε, νὰ μᾶς σκαρώνῃ σὲ ἕνα πολὺ ὑψηλὸ ἐπίπεδο. Ὁ Ἑρμῆς του λοιπὸν εἶναι ἕνα ἀσύλληπτο ὂν σὲ ὀμορφιὰ καὶ γενικῶς δεδομένα τοῦ ἀνθρώπου, τὰ ὁποῖα αἰώνια ἀποτύπωσε στὸ μάρμαρο. Ἡ μάνα Φύση διὰ τῆς ζωῆς τὰ ἀποτυπώνει στὸ βιολογικὸ καὶ ὀντολογικό. Μέσα στὰ ἐκθέματα, αὐθεντικὰ ἢ ἀντίγραφα, πιστοποιημένα ἢ ὑποθετικά, ὑπάρχουν οἱ «Δύο Ἀδελφές» ἀπὸ τὸ Ἡράκλειο. Ἡ βέβαιη θέση τους ἐπάνω στὸ διονυσιακὸ καὶ ἀπολλώνειο δείχνει μία ἀπέ‣