ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Τζιχὰντ μὲ ράσα καὶ χλαμύδες Στρατεύτηκαν κάτω ἀπὸ τὴν ἱερὴ εὐλογία τοῦ παναγιώτατου μητροπολίτη Θεσ- σαλονίκης κ. Ἄνθιμου καὶ βάζουν πλάτη στὶς ναπολεόντειες στρατιωτικὲς φιλο- δοξίες του. Φαντάζονται, ὅτι θὰ πάρουν μὲ στρατιωτικὴ κατάκτηση τὰ Σκόπια, τὴν Ἁγιὰ Σοφιὰ καὶ τὴν Κόκκινη Μηλιὰ ὑπὸ τὴν θεόπνευστη στρατηγεία τοῦ παναγιωτάτου. Ποιοί εἶναι αὐτοί; Μὰ ποιοί ἄλλοι ἀπὸ τοὺς λάτρες ἑλληναρᾶδες (χριστολάτρες καὶ ἀρ- χαιολάτρες), οἱ ὁποῖοι μαίνονται στὸ Διαδίκτυο κατὰ τοῦ «Δαυλοῦ» γιὰ τὴν ἄποψη, ποὺ ἔχει διατυπώσει καὶ τὴν ἐπαναλαμβάνει συχνὰ ἐδῶ καὶ 18 χρόνια, σ’ ὅ,τι ἀφορᾷ στὸ χρό- νιο πολιτικὸ παραλήρημα, τὴν ἀκόρεστη πατριδοκαπηλία καὶ τὴν φαντασιακὴ συνωμοσι- ολογία μὲ πρόσχημα τὰ Σκόπια (βλ. «Ἡ Ρωμιοσύνη καὶ τὰ Σκόπια», τ. 275 ἢ http://www. davlos.gr/pdf/18233.pdf), ποὺ κάποτε ἄστραψε καὶ βρόντησε σὲ συλλαλητήρια, γιὰ νὰ ξε- φουσκώσῃ καὶ νὰ καταντήσῃ πιὰ σήμερα σὲ θλιβερὸ κήρυγμα ἀπὸ ἄμβωνος. Χριστιανοδω- δεκαθεϊσμὸς σ’ ὅλο του τὸ μεγαλεῖο. Στὸ καλὸ καὶ μὲ τὴ νίκη, παιδιά! Γ.Σ.Π. «Κιτάπια» Σὲ ἐκπομπὴ τοῦ Σκάι, 18/7/2007, ὁ ἐπίσκοπος Λαγκαδᾶ Σπυρίδων εἶπε: «Στὸν Ὑμητ- τὸ τὸ συνοδικὸ μέγαρο ἔχει γίνει ἤδη... Γιὰ τὴν ἰδιοκτησία τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχουν κιτά- πια.» «Κιτάπια» εἶναι τουρκικὴ λέξη, ὅπως «χοτζέτια», «βεράτια», «φερμάνια», ποὺ ἕλκουν τὴν καταγωγὴ τὴν ἐπαύριον τῆς Ἁλώσεως ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν σουλτάνο. Διερωτᾶται κανείς; Ἔχουμε εἰσέτι ὀθωμανικὴ κυριαρχία μὲ «κιτάπια»; Πῶς ἐν ἔτει 2007 ἡ Ἐκκλησία κατέχει ἐκτάσεις κοινῆς ὠφελείας μὲ σουλτανικὰ ἔγγραφα; Σ.Φ. Ποίμνια καὶ «μαῦρα πρόβατα» Τὸ ὅτι διάφορα ἄτομα τῶν διαφόρων ποιμνίων (ἑλληνιζόντων, ἰουδαϊζόντων, μαρξιζόν- των κ.τ.λ.) δὲν μποροῦν νὰ δοῦν, ὅτι τὰ πρόσωπα ὑπάρχουν ἐκτὸς ὁμάδων, φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸ γεγονός, ὅτι ἡ σταθερὴ στὴν πρώτη σελίδα κάθε τεύχους μας διευκρίνηση «ὁ «Δ» ἔχει τὴν εὐθύνη τῶν κειμένων ποὺ δημοσιεύει στὶς σελίδες του. Γιὰ τὶς δραστηριότητες, δη- μοσιεύσεις, διατυπώσεις θέσεων κ.λπ. ἐκτὸς “Δαυλοῦ”, ἀπὸ πρόσωπα ποὺ γράφουν ἢ ἔγρα- ψαν στὸ Περιοδικό, ὁ “Δ” δὲν εὐθύνεται» τοὺς εἶναι παντελῶς ἀκατάληπτη, μιὰ ποὺ δὲν λει- τουργεῖ στὰ μυαλά τους ἡ ἔννοια τοῦ μὴ ποιμνίου καὶ τῶν μὴ ποιμένων. Ρωμιοσύνη καὶ ἄτομο–δημιουργὸς εἶναι ἀπολύτως ἀσύμβατες μεταξύ τους καταστά- σεις. Γ.Σ.Π. Ἔκθεση ἔργων τοῦ Πραξιτέλη Οἱ γίγαντες τῆς σμίλης (καὶ τοῦ λόγου) διὰ τῆς αἰσθητικῆς μετουσίωσης (τάλαντο, τίμη- μα) φθάνουν στοὺς κωδικούς της, γι’ αὐτὸ ἔχομε τὴν ὑψηλότατη Τέχνη. Στὴν προκειμένη περίπτωση ὁ Πραξιτέλης κινούμενος μέσα ἐδῶ μᾶς ἔδωσε τὰ ἀνεπανάληπτα ἀριστουργήμα- τά του. Τράβηξε τὸν πέπλο τῆς Φύσης καὶ τὴν «ἔπιασε στὰ πράσα», ποὺ λένε, νὰ μᾶς σκα- ρώνῃ σὲ ἕνα πολὺ ὑψηλὸ ἐπίπεδο. Ὁ Ἑρμῆς του λοιπὸν εἶναι ἕνα ἀσύλληπτο ὂν σὲ ὀμορ- φιὰ καὶ γενικῶς δεδομένα τοῦ ἀνθρώπου, τὰ ὁποῖα αἰώνια ἀποτύπωσε στὸ μάρμαρο. Ἡ μάνα Φύση διὰ τῆς ζωῆς τὰ ἀποτυπώνει στὸ βιολογικὸ καὶ ὀντολογικό. Μέσα στὰ ἐκθέμα- τα, αὐθεντικὰ ἢ ἀντίγραφα, πιστοποιημένα ἢ ὑποθετικά, ὑπάρχουν οἱ «Δύο Ἀδελφές» ἀπὸ τὸ Ἡράκλειο. Ἡ βέβαιη θέση τους ἐπάνω στὸ διονυσιακὸ καὶ ἀπολλώνειο δείχνει μία ἀπέ- ‣