ΦΥΣΗ-ΕΡΩΤΑΣ-ΓΥΝΑΙΚΑ λα τρεί α τῆς γυ ναί κας ἀλ λὰ καὶ τοῦ ἔ ρω τα ἐμ πε ρι έ χεται σὲ ἕ να σύ νο λο, ποὺ ἀ φο ρᾷ στὴ ζω ὴ γε νι κώ τε ρα καὶ δὲν πε ρι ο ρί ζε ται ἀ πο κλει στι κὰ στὶς σχέ σεις μετα ξὺ τῶν δύο φύ λων τοῦ ἀν θρώ πι νου εἴ δους. Ὁ ἔ ρωτας με τα ξὺ τῶν ἀν θρώ πων εἶ ναι ἕ να μέ ρος μό νο τοῦ Ἔ ρω τα, ποὺ ἡ Φύ ση ἐκ φρά ζει. Ὅ μως ἔ χον τας πλέ ον ἀ πο μα κρυν θῆ ἀ πὸ τὴν ἱ ε ρό τη τα τῆς Φύ σης ἔ χου με ταυ τό χρο να ἀ πο μα κρυν θῆ καὶ ἀ πὸ τὴν σχέ ση ποὺ αὐ τὴ ἐκ φρά ζει. Ἔ τσι ναὶ μὲν σή με ρα βλέ που με νὰ ἑ ορ τά ζων ται ἡ «ἡ μέ ρα τῶν ἐ ρω τευ μέ νων» καὶ ἡ «ἡ μέ ρα τῆς γυ ναί κας», ἀλ λὰ τοῦ τες οἱ ἑ ορ τὲς εἶ ναι ἄ νευ οὐ σί ας. Πρό κει ται γιὰ μί α ἀ κό μα εὐ και ρί α ἐμ πο ρευ μα το ποί η σης ἀ ξι ῶν, χω ρὶς νὰ ἀ παι τῆ ται καμ μιὰ προ σπά θεια ἀ πὸ μέ ρους μας, γιὰ νὰ τὶς τι μή σου με. Ἀρ κεῖ νὰ ὁ ρί σου με μί α ἡ με ρομη νί α καὶ ἕ να κε φά λαι ο σὲ εὐ ρώ. Δι ό τι δυ στυ χῶς γιὰ ἐ μᾶς οὔ τε ἡ ἱ ε ρό τη τα τοῦ θη λυ κοῦ οὔ τε ἡ δύ να μη τοῦ ἔ ρω τα εἶ ναι στὴν κα θη με ρι νό τη τά μας. Ἀρ κοῦν γιὰ ἐ μᾶς μιὰ δύο μέ ρες τὸν χρό νο, γιὰ νὰ κα λυ φθοῦν οἱ αἰ τί ες τῆς αἰ ω νι ό τη τας. Τί κρῖ μα, ἀ λή θεια. Ἕ να μπου κέτ το λου λού δια, μιὰ καρ τού λα καὶ τε λει ώ σα με μὲ τὶς γυ ναῖ κες καὶ τὸν ἔ ρω τα. Θὰ ἔ πρε πε πρῶ τα οἱ ἴ δι ες οἱ γυ ναῖ κες νὰ ἀν τι τα χθοῦν στὴν γε λοι ό τη τα τού του τοῦ μο νο ή με ρου ἰ α μα τι κοῦ ψεύ δους. Στὴν πραγ μα τι κό τη τα καμ μί α ἱ ε ρό τη τα, κανέ νας σε βα σμὸς δὲν ὑ φί στα ται σή με ρα γι’ αὐ τές. Μι λᾶ με καὶ γι ορ τά ζου με γιὰ τὶς γυ ναῖ κες ἀ δυ να τῶν τας νὰ δοῦ με τὴν γε νι κώ τε ρη συ νει σφο ρὰ τοῦ θη λυ κοῦ στοι χείου γύ ρω μας καὶ χρη σι μο ποι ῶν τας τες ἀ νά λο γα μὲ τὸ πῶς συμ φέ ρει, ἀλ λὰ πάν τα ὡς μη χα νὲς πα ρα γω γῆς. Τὸ ἴ διο συμ βαί νει καὶ μὲ τοὺς ἄν τρες, ἀλ λὰ τοὐ λά χι στον αὐ τοὶ δὲν ἑ ορ τά ζουν καὶ τὴν ὕ παρ ξή τους ἀ κό μα. Ὁ κό σμος ἔ γι νε γέ νους οὐ δε τέ ρου ὄ χι μό νο λε κτι κὰ ἀλ λὰ καὶ πνευ μα τι κά. Πόσοι ἀ πὸ ἐ μᾶς ἆ ρα γε βλέ πουν τὴν Γῆ ὡς θη λυ κὸ στοι χεῖ ο, ὡς Γαῖ α; Τὸ χῶ μα εἶ ναι ἡ λέ ξη ποὺ μᾶς ἐκ φρά ζει. Ἀ κό μα καὶ ἂν λέ με «γῆ», τὸ χῶ μα ἐν νο οῦ με. Γέ νος οὐ δέτε ρο παν τοῦ γύ ρω μας εἶ ναι ὅ,τι ἀ πό μει νε γιὰ ἐ μᾶς. Ἀ δύ να τον νὰ συ νεν νο η θοῦ με ἀλ λι ῶς. Ἔ τσι οὐ δέ τε ρες εἶ ναι καὶ οἱ σχέ σεις μας. Γιὰ ποι όν ἔ ρω τα ἀ κρι βῶς μι λᾶ με σή με ρα; Γιὰ ἔ ρω τα μὲ ἡ με ρο μη νί α λή ξης. Γιὰ ἔ ρω τα μέ σῳ πι στω τι κῆς κάρ τας. Σὲ ἕ ναν κό σμο ὅ που μέ χρι χθὲς ἡ σε ξου α λι κὴ σχέ ση ἦ ταν μια ρὴ πρὸς δό ξαν τῆς ἀ πουσί ας, σή με ρα ἔ γι νε ἀ κό ρε στη πρὸς δό ξαν τοῦ ἀ νού σιου. * * *