ΜΙΑ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ «Ἡ γού με νοι καὶ μο να χοὶ ἐ τα ρά χθη σαν σφό δρα» πὸ ἕ να πε ρι στα τι κό, ποὺ ἔ λα βε χώ ρα τὴν ἐ πο χὴ τῆς Ἑ νετο κρα τί ας στὰ Ἑ πτά νη σα, φαί νε ται μί α ἀ πὸ τὶς με θό δους, μέσῳ τῶν ὁποίων τὰ ἐκ κλη σι α στι κὰ ἱ δρύ μα τα ἀ πο κτοῦ σαν τε ρά στι ες πε ρι ου σί ες, ἀ φ’ ἑνὸς μὲ τὴν ἐ κμε τάλ λευ ση τῆς θρησκευ τι κῆς προ κα τά λη ψης τῶν κα τοί κων, ποὺ φρόν τι ζαν νὰ καλ λι ερ γοῦν ἀ πὸ ἄμ βω νος, καὶ ἀ φ’ ἑ τέ ρου πι έ ζον τας τὶς ἑ νε τι κὲς ἀρ χές, σὲ μί α ἐ πο χὴ ποὺ τὴν Λευ κά δα τὴν χτύ πα γε ἡ πα νώ λη. Τὸ πε ρι στα τι κὸ πε ριγρά φε ται σὲ ἔγ γρα φα τοῦ 1746, ποὺ σῴ ζον ται σή με ρα στὰ κρα τι κὰ ἀρ χεῖ α τῆς Βε νε τί ας, ποὺ κα τεῖ χε τό τε τὰ Ἑ πτά νη σα. «Ὁ ἀ νώ τε ρος Προ νο η τὴς Λευ κά δος Ἰ ω άν νης Πι τσα μᾶ νο, θέ λων νὰ εὐ ερ γε τή σῃ τὰ ἱ ε ρὰ ἱ δρύ μα τα, δι έ τα ξεν, ὅ πως κα τ’ ἐ ξαί ρε σιν αἱ Μο ναὶ λαμ βά νουν αὐ ταὶ αὗ ται τὴν μί σθω σιν τῆς Δε κά της... ὑ πὸ τὸν ὅ ρον, ὅ πως οἱ ἡ γού με νοι ὑ πο βάλ λουν ἑ κά στο τε δη λώ σεις διὰ πᾶ σαν ἐ παύ ξη σιν τῆς κτη μα τι κῆς πε ρι ου σί ας τῶν μο νῶν. Πα ρ’ ὅ λα ταῦ τα οἱ ἡ γού με νοι ἐ κώ φευ ον δια ρκῶς εἰς τὴν ὡς ἄ νω πε ρὶ δη λώ σε ων δι ά τα ξιν, καί τοι αἱ κτη μα τι καὶ πε ρι ου σί αι τῶν ἱ ε ρῶν ἐ κεί νων ἱ δρυ μά των συ νε χῶς ἐ πηύ ξα νον ἐξ ἀ φι ε ρω μά των καὶ κλη ρο δο σι ῶν, ἰ δί ως κα τὰ τὴν ἐν ἔ τει 1743-4 ἐν σκή ψα σαν ἐν Λευ κά δι πα νώ λη (ἐξ αὐ τῆς ἀ πέ θα νον 1800 ἄ το μα), κα θ’ ἣν οἱ πλεῖ στοι Λευ κά διοι, προ σβλη θέν τες ἐκ ταύ της, κα τέ λι πον τὰς ἀ κι νή τους πε ρι ου σί ας των εἰς τὰς Μο νάς. Ἡ τοια ύτη εἰς χεῖ ρας τῶν Μο νῶν συγ κέν τρω σις τε ρα στί ας ἀ κι νή του πε ρι ου σί ας, ἐν σχέ σει πρὸς τὸ γλί σχρον πο σὸν τοῦ φό ρου...ἐ δη μι ούρ γει ἐ τη σί ως ση μαν τι κὴν ζη μί αν εἰς τὸ Δη μό σιον Τα μεῖ ον, δι ό τι, καί τοι τό τε ἐ πε τρέ πε το ἡ πώ λη σις μο να στηρια κῶν κτη μά των, ἅ τι να, ἐ πα νερ χό με να εἰς ἰ δι ώ τας, θὰ ὑ πε βάλ λον το καὶ πά λιν εἰς τὴν γε νι κὴν φο ρο λο γί αν τῆς Δε κά της, ἐν τού τοις, λό γῳ τῆς προ λή ψε ως τῶν Λευ κα δί ων εἰς τὸ ν’ ἀ πο φεύ γουν ν’ ἀ πο κτή σουν ἐκ κλη σι α στι κὰ κτή μα τα, ταῦ τα πα ρέ με νον ἀ φο ρο λό γη τα...». ΔΑΥΛΟΣ 310, Φεβρουάριος 2008  21811