ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ - ΜΑΜΜΟΥΘ ΓΙΑ «ΙΕΡΕΣ» ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΙΕΣ ΣΤΙΣ ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ Ἐμ πλέ κον ται ρω μαιο κα θο λι κοί, ἀλ λὰ καὶ ὀρ θό δο ξοι κλη ρι κοὶ ρω μαι ο κα θο λι κὸς καρ δι νά λιος τοῦ Λὸς Ἄν τζε λες Ρότ ζερ Μαχό νυ ζή τη σε συ γνώ μη ἀ πὸ ἑ κα τον τά δες ἄ το μα, μὲ τὰ ὁ ποῖ α ἡ Ἐκ κλη σί α κα τέ φυ γε σὲ ἐ ξω δι κα στι κὸ συμ βι βα σμὸ γιὰ τὶς κα ταγ γε λί ες σὲ βά ρος κλη ρι κῶν γιὰ σε ξου α λι κὲς κα κο ποι ήσεις ἀ νη λί κων. Στὰ πλαί σια τοῦ συμ βι βα σμοῦ ἡ Ἐκ κλη σί α πρό τει νε νὰ πλη ρώ σῃ σὲ 508 θύ μα τα ἀ πο ζη μι ώ σεις ὕ ψους 660 ἑ κα τομ μυρί ων δολ λα ρί ων (τὸ με γα λύ τε ρο μέ χρι σή με ρα πο σὸ γιὰ ἐ ξω δι κα στι κὴ διευ θέ τη ση) καὶ νὰ δώ σῃ στὴ δη μο σι ό τη τα ἀ πόρ ρη τους φα κέλ λους ἱ ε ρέ ων. Σὲ συ νέν τευ ξη Τύ που ὁ κ. Μα χό νυ δή λω σε, ὅ τι συ ναν τή θη κε μὲ δε κά δες ἀν θρώ πους, ποὺ εἶ χαν κα κο ποι η θῆ ἀ πὸ κλη ρι κούς, κι ἐ πε σή μα νε ὅ τι αὐ τὲς οἱ συ ναν τή σεις τὸν ἔ πει σαν γιὰ τὴν ἀ νάγ κη γρή γο ρης ἐ πί λυ σης τοῦ θέ μα τος τῶν μη νύ σε ων σὲ βά ρος τῆς Ρω μαι ο κα θο λι κῆς Ἐκ κλη σί ας. Ὁ πε ρί ερ γος «γυ μνὸς παῖς» τοῦ Εὐ αγ γε λί ου στὴ Γε σθη μα νῆ Ἀ γα πη τὲ κ. Λάμ πρου, Χαί ρο μαι, ποὺ νω ρὶς σχε τι κά, στὴν ἐ φη βεί α μου, ἐ πι κοι νώ νη σα μέ σα ἀπ’ τὸ «Δαυλό» μὲ ἀν θρώ πους μὲ τὶς ἴ δι ες ἀ νη συ χί ες καὶ ἐ ρω τή μα τα μὲ μέ να. Ἀ πὸ και ροῦ ἤ θελα νὰ ἀ πευ θύ νω κι ἕ να ἐ ρώ τη μα (ἀ πὸ τὰ ἑ κα τον τά δες) πρὸς τοὺς δι θυ ραμ βοῦν τες θι α σῶ τες πε ρὶ τῆς θε ο πνευ στί ας τῆς Και νῆς Δι α θή κης. Τί ἀ κρι βῶς ση μαί νουν οἱ πα ρα κά τω στί χοι καὶ πῶς συ νά δουν νο η μα τι κὰ μὲ ὅ,τι ἐ ξι στο ρεῖ ται στὸ συγ κε κριμέ νο κε φά λαι ο; Κα τὰ Μᾶρ κον, ιδ΄ 51-52: «Καὶ εἷς τις νε α νί σκος ἠ κο λού θη σεν αὐτῷ, πε ρι βε βλη μέ νος σιν δό να ἐ πὶ γυ μνοῦ καὶ ἐκράτουν αὐ τὸν νε α νί σκοι. Ὁ δὲ κατα λι πὼν τὴν σιν δό να γυ μνὸς ἔ φυ γε ἀπ’ αὐ τῶν.» Οἱ συγ κε κρι μέ νοι στί χοι τε λει ώνουν τὸ κε φά λαι ο τῆς σύλ λη ψης τοῦ Ἰ η σοῦ στὴ Γε σθη μα νῆ. Τί δου λειὰ εἶ χε ἆ ρα γε μὲς στὴ νύ χτα ἕ νας... «γυ μνὸς παῖς» ἀ νά με σα στὴν «θε ϊ κή» πα ρέ α, ὁ ὁ ποῖ ος, ἂν καὶ ἀρ χι κὰ συλ λαμ βά νε ται, με τὰ τὸ σκά ει; Τῷ ὄν τι βα θυ τά τη θε ο πνευ στί α μὲ πο λυ ε πίπε δες θε ω ρή σεις-ἀ να λύ σεις –δὲν νο μί ζε τε; Με τὰ τι μῆς Πολ. Παπ.