ΤΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ; Δοῦ λοι: Μι κρὴ συμ με το χὴ μὲ πλού σι ες ἀ μοι βὲς ἶ ναι γνω στό, ὅ τι ἡ ἱ στο ρι κὴ ἀ να ζή τη ση κα τὰ τὴ διάρκεια τοῦ «πε ρά σμα τός» της στὸν πο λὺ κό σμο ὑ φί σταται ἕ ναν σω ρὸ πα ρα μορ φώ σεις σὲ ση μεῖ ο, ὥ στε στὴν κα τά λη ξή της νὰ ἔ χῃ πλέ ον πε ρι βλη θῆ μὲ μί α σκλη ρή, σχε δὸν ἀ δι α πέ ρα στη, κρού στα ἀ πὸ ἰ δε ο λη ψί ες, ρο μαντι σμό, ἀ να κρί βει ες, ὡ ραι ο ποι ή σεις, φαν τα σι ώ σεις, πλά νες, ἀ πα ρά δεκτες γε νι κεύ σεις καὶ μυ θεύ μα τα. Πολ λὰ ἀ πὸ αὐ τὰ τὰ μυ θεύ μα τα (ἰ δί ως ὅ σα ἀ φο ροῦν στὴν Ἑλ λη νι κὴ Ἱ στο ρί α) ἔ χουν ἐ πι ση μαν θῆ ἐ πα νει λημ μέ να ἐ δῶ καὶ δε κα ε τί ες ἀ πὸ τὶς σε λί δες τοῦ «Δ», π.χ. ἡ δῆ θεν εἰ ρη νι κὴ ἐ πι βο λὴ τοῦ Χρι στι α νι σμοῦ ὡς κυ ρί αρ χης ἰ δε ο λο γί ας ἐ πὶ ἑ νὸς δῆ θεν πα ρα κμα σμέ νου κό σμου, ἡ δῆ θεν δι ά σω ση τοῦ Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ ἀ πὸ τὴν Χρι στι α νι κὴ Ἐκ κλη σί α, ἡ δῆ θεν ὕ ψω ση τοῦ λα βά ρου τῆς Ἐ πα να στά σε ως τοῦ 1821 ἀ πὸ τὸν ἐ πί σκο πο Πα λαι ῶν Πα τρῶν Γερ μα νό, ἡ δῆ θεν εὐ λο γί α ἀ πὸ τὴν Ἐκκλη σί α τῆς Ἐ πα να στά σε ως, τὸ ὑ πο τι θέ με νο «κρυ φὸ σχο λει ό» κ.λπ. Ἕ να ἀ πὸ τὰ μυ θεύ μα τα, ποὺ μά λι στα θε ω ρεῖ ται καὶ τὸ πλέ ον «αὐ τα πό δει κτο» ἀ πὸ τοὺς ἀ δα εῖς, εἶ ναι τὸ ὅ τι ὁ ἀρ χαῖ ος Ἑλ λη νι κὸς Πο λι τι σμὸς βα σί στη κε στὴ δου λεί α καὶ συ να κό λου θα ὅ τι ὁ πο λι τι σμὸς αὐ τὸς δὲν θὰ εἶ χε ὑ πάρ ξει, ἂν δὲν ὑ πῆρ χαν οἱ δοῦ λοι τῆς ἀρ χαί ας Ἑλ λά δας. Σὲ ὁ ποι α δή πο τε προ σπά θεια νη φά λιας καὶ ἐ πι στη μο νι κῆς ἐ ξέ τα σης τοῦ φαι νο μέ νου τῆς δου λεί ας στὸν ἀρ χαῖ ο Ἑλ λη νι κὸ Κό σμο ἡ συν τρι πτι κὴ πλει ο ψη φί α αὐ τοῦ τοῦ χω ρὶς ἱ στο ρι κὴ αὐ το γνω σί α λα οῦ θὰ κα τευ θύ νῃ τὸν δεί κτη της πρὸς τὸν Παρ θε νῶ να καὶ θὰ ρω τή σῃ ἀ πο στο μω τι κά: «κι “αὐ τό” ποι ός τὸ ἔ φτεια ξε; Οἱ δοῦ λοι δὲν τὸ ἔ φτεια ξαν;». Ἡ ἔν τε χνη πα γί ω ση τέ τοι ου εἴ δους μυ θευ μά των στὴν συλ λο γι κὴ ἀν τί λη ψη ἐ ξυ πη ρε τεῖ πολ λὰ συμ φέ ρον τα. Για τί, ἂν ὁ Ἑλ λη νι κὸς Πο λι τι σμὸς στη ρί χθη κε ΔΑΥΛΟΣ 310, Φεβρουάριος 2008  21825