ΤΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΜΝΗΜΕΙΩΝ; Δοῦλοι: Μικρὴ συμμετοχὴ μὲ πλούσιες ἀμοιβὲς ἶναι γνωστό, ὅτι ἡ ἱστορικὴ ἀναζήτηση κατὰ τὴ διά- ρκεια τοῦ «περάσματός» της στὸν πολὺ κόσμο ὑφίστα- ται ἕναν σωρὸ παραμορφώσεις σὲ σημεῖο, ὥστε στὴν κατάληξή της νὰ ἔχῃ πλέον περιβληθῆ μὲ μία σκληρή, σχεδὸν ἀδιαπέραστη, κρούστα ἀπὸ ἰδεοληψίες, ρομαν- τισμό, ἀνακρίβειες, ὡραιοποιήσεις, φαντασιώσεις, πλάνες, ἀπαράδε- κτες γενικεύσεις καὶ μυθεύματα. Πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ τὰ μυθεύματα (ἰδίως ὅσα ἀφοροῦν στὴν Ἑλληνικὴ Ἱστορία) ἔχουν ἐπισημανθῆ ἐπανειλημμένα ἐδῶ καὶ δεκαετίες ἀπὸ τὶς σελίδες τοῦ «Δ», π.χ. ἡ δῆθεν εἰρηνικὴ ἐπιβολὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς κυρίαρχης ἰδεολογίας ἐπὶ ἑνὸς δῆθεν παρακμασμένου κόσμου, ἡ δῆθεν διάσωση τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ ἀπὸ τὴν Χριστιανικὴ Ἐκκλησία, ἡ δῆθεν ὕψωση τοῦ λαβάρου τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανό, ἡ δῆθεν εὐλογία ἀπὸ τὴν Ἐκ- κλησία τῆς Ἐπαναστάσεως, τὸ ὑποτιθέμενο «κρυφὸ σχολειό» κ.λπ. Ἕνα ἀπὸ τὰ μυθεύματα, ποὺ μάλιστα θεωρεῖται καὶ τὸ πλέον «αὐταπόδεικτο» ἀπὸ τοὺς ἀδαεῖς, εἶναι τὸ ὅτι ὁ ἀρχαῖος Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς βασίστηκε στὴ δουλεία καὶ συνακόλουθα ὅτι ὁ πολιτισμὸς αὐτὸς δὲν θὰ εἶχε ὑπάρξει, ἂν δὲν ὑπῆρχαν οἱ δοῦλοι τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδας. Σὲ ὁποιαδήποτε προσπάθεια νηφάλιας καὶ ἐπιστημονικῆς ἐξέτασης τοῦ φαινομένου τῆς δουλείας στὸν ἀρχαῖο Ἑλληνικὸ Κόσμο ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία αὐτοῦ τοῦ χωρὶς ἱστορικὴ αὐτογνωσία λαοῦ θὰ κατευθύνῃ τὸν δείκτη της πρὸς τὸν Παρθενῶνα καὶ θὰ ρωτήσῃ ἀποστομωτικά: «κι “αὐτό” ποιός τὸ ἔφτειαξε; Οἱ δοῦλοι δὲν τὸ ἔφτειαξαν;». Ἡ ἔντεχνη παγίωση τέτοιου εἴδους μυθευμάτων στὴν συλλογικὴ ἀντίληψη ἐξυπηρετεῖ πολλὰ συμφέροντα. Γιατί, ἂν ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς στηρίχθηκε ΔΑΥΛΟΣ 310, Φεβρουάριος 2008  21825