Ç ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΝΤΕΪΒΙΝΤ Λ. ΓΟΥΑΪΝΕΡ, Ὁ ἔλεγχος τῆς πραγματικότητας. Τί γνωρίζει τὸ μυαλό σου, ἀλλὰ δὲν στὸ λέει. Ὁ Ντέιβιντ Λ. Γουάινερ (Σικάγο, Ἰλλινόις) εἶναι ὁ συγγραφέας τῶν βιβλίων «Πανίσχυρα τέρατα: πολεμῶντας τὸ ἐσωτερικὸ μορμολύκειο. Ἡ παραφροσύνη φαινομενικὰ φυσιολογικῶν ἀνθρώπων», «Τεχνάσματα τοῦ μυαλοῦ» καὶ πρόσφατα «Ὁ ἔλεγχος τῆς πραγματικότητας. Τί γνωρίζει τὸ μυαλό σου, ἀλλὰ δὲν στὸ λέει». Εἶναι σύμβουλος τοῦ Ἰνστιτούτου Ὑγιείας καὶ Ἔρευνας τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Οὐισκόνσιν. Βρίσκω τὸ βιβλίο «Ὁ ἔλεγχος τῆς πραγματικότητας. Τί γνωρίζει τὸ μυαλό σου, ἀλλὰ δὲν στὸ λέει» τόσο συναρπαστικὸ ὅσο καὶ χρήσιμο: ἡ νευρολογία μὲ μία ἰσχυρὴ δόση χιοῦμορ. Ὁ Γουάινερ κάνει μία ἀναδρομὴ στὸ παρελθόν, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸν 16ο αἰῶνα, καταλήγοντας στὸ συμπέρασμα, ὅτι οἱ διεργασίες τοῦ ἐγκεφάλου καὶ ὅ,τι κάποιοι θεωροῦν ψυχὴ δὲν εἶναι πλέον κάτι τὸ ἄγνωστο γιὰ ἐμᾶς. Ἀναλύει ἔννοιες ὅπως «δυϊσμός», «αὔρα», ψυχοκοινωνικοὶ μηχανισμοὶ καὶ θλίβεται, διότι παρὰ τὴν πρόοδο τῆς Ἐπιστήμης ἡ πλειοψηφία τῶν ἀνθρώπων ἐξακολουθεῖ νὰ πιστεύῃ, ὅτι τὰ συναισθήματα βρίσκονται στὸ πίσω μέρος τοῦ ἐγκεφάλου. «Ἡ μελέτη τῶν λειτουργιῶν τοῦ ἐγκεφάλου (γνωστικὴ διαδικασία, διαδικασία τῆς σκέψης, συναισθήματα, παρορμήσεις) εἶναι μία ἀργὴ καὶ ἐπίπονη διαδικασία. Ταυτόχρονα ἀποτελεῖ πεδίο δράσης γιὰ φανατισμένους, δογματικοὺς καὶ ὑπερφίαλους ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι μᾶς ὁδηγοῦν στὸν παραλογισμό», λέει ὁ Γουάινερ. Λέει ἐπίσης, ὅτι, ἂν καὶ κάθε ἐγκέφαλος εἶναι διαφορετικός, κάθε ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ ἐνδυναμώσῃ τὶς συνδέσεις τῶν νευρώνων τοῦ ἐγκεφάλου του μὲ εἰδικὲς ἀσκήσεις. Δὲν ἐγγυᾶται γιὰ τὰ ἀποτελέσματα, καθ’ ὅσον σὲ κάποια ἄτομα ὑπάρχει γενετι- Ï ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ «Χριστιανικοὶ γόοι καὶ κοπετοὶ τῆς ρωμαντικῆς ἀποφορᾶς τοῦ μεσοπολέμου ἔδιναν τὴν σκοτεινὴ καὶ παθητικὰ ἀπελπισμένη ἀτμόσφαιρα, τὴν κυπαρισσένια, τοῦ νεκροταφείου. Ὁ ρωμαντισμός, καθαρὰ γιαχβεδοχριστιανικὴ τάχατες πνευματικότης, ποὺ προέκυψε ἀπὸ τὴν κάκωση τῆς δογματικῆς παραβίασης τῆς ἐλεύθερης ψυχῆς, καθὼς αὐτὴ φωτεινὴ ἐπρόβαλλε, πρὶν τῆς ἀφαιρεθοῦν οἱ Ἀρετὲς τοῦ Ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Πνεύματος.» Ἔτσι ὁ Καρυωτάκης εὑρέθη ἀναπόδραστα στὸ Σύστημα μέσα προσπαθῶντας νὰ τὸ σηκώσῃ στὶς πλάτες του, ὅπου καὶ τὸν συνέτριψε. Ἡ Ἑλληνικὴ Ἀρχαιότης τοῦ ἦτο ξένη (ἀπὸ ψυχοσύνθεση, ὄχι ὅμως καὶ ἄγνωστη). Στὸ ποίημά του «Δελφικὴ Ἑορτή» τὴν προβάλλει ἀδρανῆ καὶ ἀπόμακρη, ἀπρόσιτη καὶ μεγαλειώδη σὲ πειραματισμοὺς («Δαυλός», Σεπτ. 2007, σελὶς 21284). Καθὼς μιὰ περιρρέουσα ξένη πρὸς αὐτήν, πατριδοκάπηλη, τάχατες διεθνιστική, κατὰ βάθος σύναξη ‣ ΔΑΥΛΟΣ 310, Φεβρουάριος 2008  21833