ΤΟ ΠΑΛΙΟ «ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ» ΚΑΙ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΔΕΙΝΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ί συμ βαί νει στὴν Ἑλλάδα σήμερα; Ἀπὸ τότε ποὺ ἐ ξε λί χθη κε ἡ Ρωσ σί α ὡς ἑ νια ία καὶ ἰ σχυ ρὴ πολι τι κὴ ὀν τό τη τα, πρὶν ἀ πὸ 500 χρό νια πε ρί που, μιὰ γε ω πο λι τικὴ δι ελ κυ στίν δα ἄρ χι σε νὰ παί ζε ται στὴν «κα θ’ ἡ μᾶς Ἀ να τολή», δη λα δὴ στὸν γε ω γρα φι κὸ χῶ ρο Βαλ κα νι κή-Μι κρὰ Ἀ σί α, ἀ νε ξάρ τη τα πρὸς τὴν ἑ κά στο τε κρα τι κὴ σύν θε σή της. Εἴ τε ὑ πῆρ χε ἡ Ὀ θω μανι κὴ Αὐ το κρα το ρί α εἴ τε τὰ κρά τη ποὺ προ έ κυ ψαν ἀ πὸ τὴ δι ά λυ σή της (Τουρκί α, Ἑλ λά δα, Βουλ γα ρί α, Ρου μα νί α, πρώ ην Γι ουγ κοσ λα βί α, Ἀλ βα νί α), ἡ Ρωσ σί α προ σπα θοῦ σε νὰ φέ ρῃ κά τω ἀ πὸ τὴν ἐ πιρ ρο ή της τὴν πε ρι ο χὴ αὐτή, ἐ νῷ ἡ Δύ ση (Εὐ ρω πα ϊ κὲς Δυ νά μεις καὶ με τὰ τὸν Β΄ Παγ κό σμιο Πό λε μο καὶ οἱ Η.Π.Α.) προ σπα θοῦ σε νὰ τὴν κρατήσῃ γιὰ λο γα ρια σμό της. Ἄ πει ρα πο λι τι κὰ καὶ στρα τι ω τι κὰ γε γο νό τα ἔ χουν ἀ πορ ρεύ σει ἀ πὸ τὴ δι α μά χη αὐ τὴ (Ρωσ σο τουρ κι κοὶ Πό λε μοι –ὅ σο χρο νι κὸ δι ά στη μα οἱ Ὀ θω μα νοὶ ἦ ταν ἰ σχυροί– καὶ στὴ συ νέ χεια Σερ βι κὴ καὶ Ἑλ λη νι κὴ Ἐ πα νά στα ση ὡς ἀρ χὴ τῆς δι άλυ σης τῆς Ὀ θω μα νι κῆς Αὐ το κρα το ρί ας –ὅ ταν ἡ Ὑ ψη λὴ Πύ λη εἶ χε πα ρα κμάσει καὶ δὲν ἦ ταν ἱ κα νὴ νὰ συγ κρα τή σῃ τοὺς Ρώσ σους– Βαλ κα νι κοὶ Πό λε μοι, δη μι ουρ γί α βαλ κα νι κῶν κρα τῶν καὶ πολ λὰ ἄλ λα). Ἐ δῶ, στὴν Ἑλ λά δα, ὅ λα τὰ ἱ στο ρι κὰ γε γο νό τα τὴν πρὸ καὶ κα τὰ τὸ 1821 ἐ πο χὴ μέ χρι τὸν Α΄, τὸν Β΄ Παγ κό σμιο ἀλ λὰ καὶ τὸν Ἐμ φύ λιο Πό λε μο ἀ πο τε λοῦν κα θα ρὰ ἁ πλῶς ἱ στορι κὰ «συμ πτώ μα τα» τῆς βα θύ τε ρης αἰ τί ας ποὺ τὰ πα ρά γει, δη λα δὴ τῆς δι ελκυ στίν δας ποὺ προ α να φέ ρα με, ὅ πως καὶ ἡ συγ κρό τη ση τῆς Γι ουγ κοσ λα βί ας ὡς ὑ περ κρά τους στὸ τέ λος τοῦ Α΄ Παγ κό σμιου Πο λέ μου τὸ 1918. Πα ρα τη ροῦ με, ὅ τι: Τὸ «Ἀ να το λι κὸ Ζή τη μα», ὅ πως ὠ νο μά σθη κε τὸ δι α χρο νι κὸ αὐ τὸ ἱ στορι κὸ φαι νό με νο, «φουν τώ νει» στὶς ἐ πο χὲς ποὺ ἡ Ρωσ σί α ἰ σχυ ρο ποι εῖ ται, π.χ. με τὰ τὴ νί κη της ἐ πὶ τοῦ Να πο λέ ον τος τὸ 1812, ὁ πό τε ἀ κο λού θη σε ἡ Σερ βι κὴ καὶ ἡ Ἑλ λη νι κὴ Ἐ πα νά στα ση, ἢ με τὰ τὴν νί κη της στὸν Β΄ Π.Π. ἐ πὶ τοῦ Χίτλερ, ὁ πό τε ἔ γι νε ὁ Ἐμ φύ λιος στὴν Ἑλ λά δα κ.ο.κ. Ἡ Ρωσ σί α πάν το τε χά νει τὸ παι χνί δι καὶ πο τὲ δὲν κα τορ θώ νει νὰ κερδί σῃ ἀ πὸ τοὺς Δυ τι κοὺς σταθερὴ ἐ πιρ ρο ὴ στὴν πε ρι ο χὴ ἐ κτὸς ἀ πὸ μι κρὰ χρονι κὰ δι α λείμ μα τα. Θε ω ρῶ πο λὺ ση μαν τι κὸ νὰ πα ρα τη ρή σου με ἐ δῶ, ὅ τι, ὅ ταν με τὰ τὴν δε κα-