ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Τρί α χρό νια κλει στὸ τὸ Ἀρ χαι ο λο γι κὸ Μου σεῖ ο Πει ραι ῶς Κύ ρι ε δι ευ θυν τά, Τέ λος τοῦ 2004 ἔ τυ χε νὰ θέ λω νὰ τὸ ἐ πισκε φθῶ. Ἀ να φέ ρο μαι στὸ Ἀρ χαι ο λο γι κὸ Μου σεῖ ο Πει ραι ῶς. Τη λε φώ νη σα, νὰ μά θω τὸ ὡ ρά ριο, καὶ μοῦ εἶ παν, ὅ τι ἐν τὸς τῶν ἡ μερῶν (ἐ κεί νων) θὰ ἔ κλει νε γιὰ ἕ να ἑ ξά μη νο, ἐ πει δὴ ἐ πρό κει το νὰ γί νῃ ἐγ κα τά στα ση κλιμα τι σμοῦ. Ἦ ταν Νο έμ βριος τοῦ 2004, λί γους μῆ νες με τὰ τοὺς Ὀ λυμ πια κοὺς τῆς πό λης τῶν Ἀ θη νῶν. Ἕ ξι μῆ νες ἀρ γό τε ρα τη λε φώ νη σα πά λι, γιὰ νὰ μά θω ἂν τὸ Μου σεῖ ο ἦ ταν ἐ πισκέ ψι μο. Ἔ λα βα τὴν ἀ πάν τη ση, ὅ τι θὰ κα θυστε ροῦ σε με ρι κοὺς μῆ νες ἀ κό μα. Ξα να πῆ ρα τη λέ φω νο με τὰ ἀ πὸ ἕ να εὔ λο γο δι ά στη μα· μοῦ ἀ πάν τη σαν αὐ τὴν τὴν φο ρὰ ὅ τι θὰ δι αμόρ φω ναν τὸν πε ρι βάλ λον τα χῶ ρο, καὶ ὅ τι σύν το μα θὰ ἄ νοι γε γιὰ τὸ κοι νό. Τὸ θέ μα αὐ τὸ τὸ πα ρα κο λου θῶ μέ χρι σήμε ρα, παίρ νον τας κα τὰ δι α στή μα τα τη λέ φωνο, μὲ τὴν ἐλ πί δα νὰ ἀ κού σω, ἔ στω καὶ μὲ τόση κα θυ στέ ρη ση, τὸ αὐ το νό η το, δη λα δὴ ὅ τι τὸ Μου σεῖ ο ξα να λει τουρ γεῖ. Τώ ρα πιὰ μοῦ ἀ παν τοῦν, ὅ τι δὲν ξέ ρουν, πό τε θὰ ἀ νοί ξῃ. Δὲν ἀ να φέ ρουν κἄν, ὅ τι ὑ πάρ χουν ἐρ γα σί ες ποὺ ἐκ κρε μοῦν. Τὴν τε λευ ταί α φο ρὰ ποὺ ἐ πεκοι νώ νη σα μὲ τὸν κύ ριο ποὺ ση κώ νει τὸ τη λέφω νο (δη λα δὴ αὐ τὸν τὸν μῆ να), δὲν ἤ ξε ρε τί νὰ μοῦ πῇ. Ἦ ταν εὐ γε νέ στα τος, κα θό λου «δημο σι οϋ παλ λη λι κός», καὶ δι έ κρι να στὰ λό για του κά ποι α δό ση με λαγ χο λι κοῦ χι οῦ μορ. Ἄ κου σα ἀ πὸ ἄλ λη πη γή, ὅ τι τὸ Ἀρ χαι ο λογι κὸ Μου σεῖ ο Πει ραι ῶς θέ λουν νὰ τὸ κλείσουν. Ἴ σως νὰ ἀ να μέ νουν κά ποι ο λο γι κό, κα τ’ αὐ τούς, δι ά στη μα, γιὰ νὰ «δι α πι στώ- «ΕΚΚΛΗΣΙΑ»: Ç ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΜΙΑ ΛΕΞΗΣ λέ ξις, ἐκ τοῦ ρή μα τος ἐκ-κα λῶ (ἢ ἔκ-κλη τος) ὡς πρώ τη λε κτι κὴ ἰ δέ α-ἐ πω νυμί α, ἐκ φρά ζου σα τὸ θε μέ λιον τῆς Δη μο κρα τί ας κα τὰ τὴν προ χρι στι α νι κὴ ἀρ χαι ό τη τα, ἐ σή μαι νε τὴν κα τὰ τα κτὰ χρο νι κὰ δι α στή μα τα συ νέ λευ σινσυ νά θροι σιν πο λι τῶν, ἀ πο σκο ποῦ σαν εἰς συ να πό φα σιν ἀ σκή σε ως τῶν κα θη κόν των των καὶ δι εκ δι κή σε ως τῶν δι και ω μά των των ἀ πὸ τὴν Πό λιν. Ἦ ταν ἡ λε γο μέ νη Ἐκ κλη σί α τοῦ Δή μου. Ὡς θρη σκευ τι κὴ ἔν νοι α ὁ ὅ ρος κα θι ε ρώ θη τὸ πρῶ τον ἀ πὸ τοὺς «Ἑ βδο μή κον τα» κα τὰ τὴν με τά φρα σιν ἐκ τῆς Ἑ βρα ϊ κῆς εἰς τὴν Ἑλ λη νι κὴν Γλῶσ σαν τῆς Πα λαι ᾶς Δι α θή κης, ἐν συ νε χεί ᾳ δέ, σφε τε ρι σθεὶς καὶ ἰ δι ο ποι η θεὶς ὑ πὸ τῶν δι α φό ρων χρι στι α νι κῶν δογ μάτων, δη λοῖ τὸ σύ νο λον τῶν εἰς Χρι στὸν πι στευ όν των, εἴ τε τὸ σύ νο λο τῶν ἀ νη κόν των εἰς τὸ ἴ διον χρι στι α νι κὸν δόγ μα(ὀρ θό δο ξοι, κα θολι κοὶ κ.λπ.), ὑ πὸ δὲ στε νω τέ ραν ἔν νοι αν τὸ σύ νο λον τῶν χρι στια νῶν, τῶν τε λούν των ὑ πὸ τὴν αὐ τὴν ἐκ κλη σι α στι κὴν δι οί κη σιν (Ἐκ κλη σί α Ἑλ λά δος, Κύ πρου κ.ο.κ.) Ἀ πὸ τὴν στιγ μὴ τῆς ἰ δι ο ποι ή σε ώς του ἀ πὸ τὴν θρη σκεί α ἀ παι τοῦ σε «ἱ ε ρούς» κα νόνας πρὸς ἐ πι κρά τη σιν (θρη σκειο ποί η σις) ὅ πως: «θε ϊ κοὺς νό μους», μὴ ἀμ φι σβη τη σί μους «ἀ λη θεί ας», ἀ που σί α ἐ λέγ χου καὶ ἀ πο δεί ξε ως («πί στευ ε καὶ μὴ ἐ ρεύ να»), ἱ ε ρὸν «ἀ λά θητον» κ.τ.ὅ. Με γι στο ποί η σιν τῶν ἀ νω τέ ρω ἀ πο τε λεῖ ὁ φό βος τοῦ θα νά του (θρη σκευ τι κὸς τρό μος), συ νι στῶν τος τὸ με τα φυ σι κὸν τοῦ ἀλ λο τρι ω θέν τος ὑ πὸ τῆς θρη σκεί ας ἔρισμα φυ σι κοῦ «κοι νοῦ συμ φέ ρον τος τῆς Πό λε ως», ὅ πως θὰ ἔ λε γε ὁ Ἀ ρι στο τέ λης. ‣ 21842  ΔΑΥΛΟΣ 311, Μάρτιος 2008