σουν, ὅτι, ἐφ’ ὅσον δὲν ὑπάρχει ἐπισκεπτικὸ ἐνδιαφέρον (πόσοι ἀλήθεια ξέρουν ὅτι εἶναι κλειστὸ περισσότερο ἀπὸ τρία χρόνια;), θὰ μποροῦσαν μὲ τὸ πρόσχημα οἰκονομικῶν δυ- σχερειῶν νὰ τὸ καταργήσουν. Αὐτὰ συμβαίνουν στὸ Ἀρχαιολογικὸ Μου- σεῖο τοῦ πρώτου λιμανιοῦ τῆς χώρας. Μὲ ἐκτίμηση Ἀθηνᾶ Ἀναστασιάδη Καλλιθέα, Ἀθήνα Χιλιάδες στρέμματα τοῦ Δημοσίου δωρεὰν στὸ Ἅγιο Ὄρος Κύριε Λάμπρου, Στὴν τοπικὴ ἐφημερίδα τῆς Καλλικράτειας (Ν. Χαλκιδικῆς) τὸν Ἰούλιο 2007 τυχαίως διά- βασα ἕνα ἄρθρο διαμαρτυρίας γιὰ τὴν μετα- γραφὴ μὲ κυβερνητικὸ διάταγμα τῶν 10.000 στρεμμάτων γῆς τοῦ Δημοσίου στὴν περιο- χὴ τῆς Οὐρανούπολης, στὴν Ἱερὰ Μονὴ Βα- τοπεδίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Αὐτὴ ἡ μεταγρα- φὴ γίνεται σ’ ἕναν καιρό, ποὺ ἔχουν ξεσηκω- θῆ οἱ κάτοικοι τῆς Κοινότητας Συκιᾶς καὶ δι- αμαρτύρονται γιὰ τὴν διεκδίκηση ἀπὸ μία ἄλλη μονή, τὴν Μονὴ Κουτλουμουσίου, τῶν 4.000 στρεμμάτων γῆς, ποὺ ἀνήκουν στὴν κοινότητα. Ἀναρωτιέμαι καὶ ἐγὼ μὲ τὴν σειρά μου: Τί τὰ θέλει ἡ ἱερὰ μονὴ τὰ 10.000 στρέμματα γῆς; Θὰ τὰ καλλιεργήσῃ, θὰ τ’ ἀξιοποιήσῃ ἢ θὰ τὰ πωλήσῃ; Τόσα πολλὰ ἔξοδα ἔχουν οἱ ἡγούμενοι καὶ καλόγεροι αὐτῶν τῶν μονῶν; Ξέρουν, ὅτι, γιὰ νὰ ἀποκτήσῃ ἕνας ἁπλὸς ἐρ- γαζόμενος ἕνα στρέμμα γῆς νὰ κτίσῃ ἕνα σπι- τάκι, πρέπει νὰ δουλέψῃ ὅλη του τὴν ζωή; Καὶ οἱ ἀπορίες μου εἶναι ἀτελείωτες: Τί εἶ- ναι τὸ Ἅγιο Ὄρος καὶ τί συμφέροντα ἐξυπη- ρετεῖ; Ἐὰν δὲν ὑπῆρχε τὸ Ἅγιο Ὄρος, ὁ ἑλ- ληνικὸς λαὸς θὰ ἦταν σὲ χειρότερη πνευματι- κὴ καὶ ὑλικὴ κατάσταση; Ἀπάντηση βέβαια δὲν θὰ πάρω, ὅσο τὸ θεοκρατικὸ κράτος τῆς Ρωμιοσύνης θὰ ἀνεβάζῃ καὶ θὰ κατεβάζῃ κυ- βερνήσεις μὲ τὴν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Θεοῦ. Μὲ ἐκτίμηση Ἐλευθέριος Βασιλείου Μάντσεστερ, N.H. U.S.A. Ἀπὸ θρησκευτικῆς ἀπόψεως ὁ ὅρος ἑρμηνεύεται σήμερον κατ’ ἐξοχὴν ὡς ὁ «χῶρος» εἰς τὸν ὁποῖον προσέρχονται οἱ πιστοί, διὰ νὰ προσευχηθοῦν, εἴτε νὰ ἐπιτελέσουν τὰ «μυστήρια» γάμου, βαπτίσεως κ.λπ. Οὕτω ὁ ὅρος ἐκκλησία σήμερον ἔχει καταστῆ κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον μονοσήμαντος, τοὐλάχιστον ὑπὸ τῆς πλειονοψηφίας τῶν θρησκευο- μένων (πηγαίνω στὴν ἐκκλησία νὰ νυμφευθῶ, πηγαίνω νὰ βαπτίσω τὸ παιδί μου στὴν ἐκκλησία τοῦ ἁγίου τάδε κ.ο.κ.). Μιὰ ἐκ τῶν σημαντικωτέρων ἐπιδιώξεων τῆς «Ἐκκλησίας», ἡ ὁποία συμβάλλει εἰς τὴν θεολαγνίαν τοῦ ἤδη προδιατεθειμένου φοβικῶς ἐκκλησιάσματος, πρὸς πλέον εὔπεπτον ἀποδοχὴν τῶν κηρυσσομένων «λόγων τοῦ θεοῦ», ἀποτελεῖ ἡ δημιουργία καταλλήλου ὑποβλητικότητος εἰς τὸν χῶρον, ἐκφραζομένη ὡς «κατάνυξις», ἡ ὁποία ἐπιτυγχάνεται διὰ χαρακτηριστικῶς μακροσύρτων ψαλμῶν, οἱ ὁποῖοι καταθλίβουν τὸ ἄτομον καὶ τὸ καθιστοῦν δεκτικὸν εἰς τὰ θεϊκὰ κελεύσματα. Παρόμοια ἐπίδρασις ἐνασκεῖται ἐπὶ τοῦ «ἐκκλησιάσματος» καὶ ἐπὶ τῇ θέᾳ τῶν «ἱερῶν» εἰκόνων μὲ ζωγραφισμένα βλοσυρὰ ἤ/καὶ κατηφῆ τὰ πρόσωπα τῶν –ὑποτιθεμένων– ἁγίων, καταλλήλως φωτοσκιαζομένων καὶ ἐπ-ενδεδυμένων μὲ πολυτελῆ ἄμφια καὶ ποικίλματα ἐξ ἀργύρου, χρυσοῦ καὶ πολυτί- μων λίθων –ἀψευδῶν μαρτυριῶν καταθέσεως θρησκειολαγνίας, ἀλλὰ καὶ ὑποκριτικῆς θεοσέβειας– κυρίως δὲ θεοφοβίας – τοῦ πιστοῦ, προσβλέποντος εἰς τὴν εὐνοϊκὴν τελικὴν κρίσιν του ἀπὸ τὸ ὑπέρτατον Ὄν. Κατ’ ἀντίθεσιν πρὸς τὰ ὑπ’ αὐτῆς ἐπαγγελλόμενα ἡ «Ἐκκλησία» ἀποτελεῖ πνευματι- κὸν διαφθορεῖον, ὅπου εἴτε διαστρέφονται συνειδήσεις καὶ καλλιεργεῖται ὁ θρησκευ- τικὸς φανατισμὸς εἴτε –προκειμένου ἰδίᾳ περὶ τῶν τρυφερῶν ἡλικιῶν– κατευθύνεται ‣ ΔΑΥΛΟΣ 311, Μάρτιος 2008  21843