Ἀφθονία ἱερῶν ὀστῶν στὸ Βέλο Κορινθίας Κύριε διευθυντά, Πρὶν ἀπὸ δύο χρόνια ὁ δήμαρχος Ἁγ. Μαρίνας ἔφερε σὲ εἰδικὴ μεσαιωνικὴ γιορτὴ τὰ ὀστᾶ τῆς ἁγίας Μαρίνας ἀπὸ τὴν Ἰταλία. Τὰ μετέφερε ἐδῶ ἀπεσταλμένος τοῦ πάπα ὡς δῶρο στὴν μητρόπολη Βέλου. Ὁ πάπας προφανῶς θέλει νὰ ἀναστήσῃ πάλι τὸ περίφημο λειψανεμπόριο μεσαιωνικῶν προκατόχων του. Πρὶν ἀπὸ 15 ἡμέρες, πάλι στὴν δεύτερη ἐνο- ρία, στὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγ. Γεωργίου ἔγινε καὶ ἐκεῖ τελετὴ μὲ τὰ δῆθεν ὀστᾶ τοῦ ἐπώνυμου «ἁγίου». Τώρα, γιατί προτιμοῦν τὰ ὀστᾶ διάφορων «ἁγίων» εἰδικὰ στὸ δῆμο Βέλου, αὐτὸ εἶναι ἀκατανόητο. Μὲ ἐκτίμηση Ἀντ. Καλογήρου Βέλο-Κορινθίας Ἡ ἐλεύθερη εἴσοδος στοὺς ἀρχαιολογικοὺς χώρους Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Εὑρισκόμενος στὴν Ἀθήνα μὲ φίλο μου ἀπὸ τὸ Μεξικό, ἐπισκέφτηκα ἀρχαιολογικοὺς χώρους. Ξεκινῶντας ἀπὸ τὴν Ἀκρόπολη, καθὼς ἑτοιμαζόμουν νὰ πληρώσω τὸ ὄχι καὶ τόσο φτηνὸ εἰσιτήριο τῶν 12 εὐρώ, μοῦ εἶπαν, ὅτι τὴν ἑπομένη (Κυριακή) ἡ εἴσοδος θὰ ἦταν ἐλεύθερη γιὰ τὸ κοινό. Τοὺς εὐχαρίστησα καὶ μαζὶ μὲ τὴν παρέα μου συνεχίσαμε τὴν βόλτα μας πρὸς τὸ θέατρο τοῦ Διονύσου. Κι ἐκεῖ πουθενὰ δὲν ἀναγραφόταν, ὅτι ἡ εἴσοδος τὶς Κυριακὲς εἶναι ἐλεύθερη γιὰ τὸ κοινὸ (σᾶς στέλνω φωτογραφία). Στὸ ναὸ τοῦ Ὀλυμπίου Διός, στὴν εἴσοδο, ἡ κυρία τὴν στιγμὴ ἐκείνη καλλωπιζόταν καὶ ὡμιλοῦσε στὸ τηλέφωνο. Διέκοψε καὶ μᾶς πρότεινε νὰ προχωρήσουμε πιὸ κάτω, ὅπου καὶ τὸ ταμεῖο. Καὶ ἐκεῖ καμμία ἀναγραφὴ περὶ ἐλευθέρας εἰσόδου τὶς Κυριακές. Ὁ κύριος, ὁ ὁποῖος ἦταν μᾶλλον ἐλεγκτὴς τῶν εἰσιτηρίων, μοῦ εἶπε, ὅτι τὸ λένε προφορικά, ἐνῷ τὴν ἴδια στιγμὴ ἡ κυρία, ποὺ εἶχα μιλήσει πρίν, μὲ φωνὴ ἐξαγριωμένη μοῦ εἶπε, ὅτι ἔτσι κάνουν, καὶ βγαίνοντας ἀπὸ τὸ κιόσκι μοῦ φώναξε μὲ δυνατή φωνή, «μᾶς ἀπειλεῖτε, κύριε;». Ἐγὼ πάντα χαμηλόφωνα τῆς τὸ πνεῦμα πρὸς δημιουργίαν μελλοντικῶν θρησκευτικῶν γενιτσάρων. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ὁ θρησκειοποιηθεὶς ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας ἐνήλικος «μεταφέρει» τὴν θρησκευτικήν του ἐμπειρίαν εἰς τὴν καθ’ ἡμέραν δραστηριότητά του (Ἐπιστήμη, Τέχνη, Πολιτική) μὲ ἀποτέλεσμα τὴν συρρίκνωσιν καὶ ὀπισθοδρόμησιν τοῦ πολιτισμοῦ τῆς χώρας του. Τὸ γεγονὸς τῆς μὴ συνειδητοποιήσεως τοῦ καταστροφικοῦ ρόλου, τὸν ὁποῖον διαδραματίζει ἡ ἐξουσία τῆς «Ἐκκλησίας» ἐπὶ τῆς πνευματικῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀτόμου, ἔχει τὴν ἀρχήν του εἰς τὴν ἐν γένει ἀπαιδευσίαν τῆς μάζης, μὲ τὴν τάσιν αὐτῆς πρὸς μυστικισμόν. Ἡ μᾶζα ἄλλωστε εἶναι εὐεπίφορος πρὸς διαβουκόλησιν. Ἡ «Ἐκκλησία» ἐπιζητεῖ νοῦν εὔκαμπτον καὶ δεκτικὸν εἰς τὰ κελεύσματά της. Ἡ ρῆσις «μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι» ἐκεῖ ἀποσκοπεῖ. Ἡ Γνῶσις ἀποτελεῖ θανάσιμον ἐχθρὸν τοῦ θρησκευτικοῦ δόγματος. Οὕτω καθίσταται εὐκολωτέρα ἡ ἐπικράτησις τοῦ θυμικοῦ ἔναντι τῆς νοήσεως καὶ ἡ ἀβασάνιστος ἀποδοχὴ τοῦ πιστοῦ εἰς τὴν ὑπὸ τῆς «Ἐκκλησίας» κηρυσσομένην θρησκευτικὴν φενάκην, μὲ κύριον δέλεαρ –καὶ γέρας– τὸν πολυπόθητον Παράδεισον. Τί δέον γενέσθαι διὰ τὴν ἀπαλλαγὴν τοῦ ἀτόμου –ἢ ἔστω τὴν ἀπομείωσιν– ἐκ τῶν ὀλεθρίων ἐπιδράσεων τῆς «Ἐκκλησίας»; Κατ’ ἀρχὴν ὁ ἄνθρωπος δεῖται ἀλλαγῆς νοοτροπίας καὶ συνειδητοποιήσεως ὅτι ἀποτελεῖ αὔταρκες καὶ αὐτεξούσιον ὄν. Οὕτω θὰ ἀντιληφθῇ, ὅτι ἡ ἔννοια «θεός» ὑπῆρξε δημιούργημά του –καὶ ὄχι τὸ ἀντίθετο. Ἡ ἐκ τοῦ μηδενὸς πλᾶσις του καὶ ἡ διὰ τῆς «ὀσμήσεως» τοῦ κρίνου γέννησίς του συνιστοῦν παραμύθια τῆς Χαλιμᾶς. Ἐπίσης ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει νὰ ἀποστῇ ἀπὸ τὴν τεχνηέντως –καὶ ὑπούλως– «ἐμφυτευθεῖσα» εἰς αὐτὸν «φιλοσοφίαν» τοῦ Ἐπέκεινα. Ἡ Ἐπιστήμη ἔχει ‣ 21844  ΔΑΥΛΟΣ 311, Μάρτιος 2008