ἐκθείασε τὸ φυσικὸ κάλλος τῆς περιοχῆς, συνέχισε λέγοντας, ὅτι τὰ Μετέωρα εἶναι ὁ πρῶτος σὲ σπουδαιότητα ἀρχαιολογικὸς καὶ τουριστικὸς προορισμὸς ὄχι μόνο στὴν Θεσσαλία ἀλλὰ καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα. Ἔκανε μάλιστα καὶ τὴν σύγκριση μὲ τὸν Ἱερὸ Βράχο τῆς Ἀκροπόλεως, τὸν ὁποῖο χαρακτήρισε «σωρὸ ἀπὸ μερικὲς πέτρες», σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν μοναστικὴ κοινότητα, τὴν ὁποία χαρακτήρισε ὡς ζωντανή. Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ εἶναι πραγματικὰ λυπηρὸ εἶναι, πὼς μόνο ἕνας ἀπὸ τοὺς συμμετέχοντες ἀξιωματικοὺς διαφώνησε ἔντονα μὲ τὴν ξεναγὸ κι ἐξέφρασε τὴν δυσαρέσκειά του, κάνοντας λόγο γιὰ τὰ δεινά, ποὺ ἐπιβλήθηκαν ἀπὸ τὴν αὐτοαποκαλούμενη «θρησκεία τῆς ἀγάπης». Καὶ βεβαίως, κύριε διευθυντά, δὲν χρειάζεται νὰ σᾶς πῶ, πὼς πῆγε “σύννεφο” τὸ χειροφίλημα στοὺς ἡγούμενους καὶ οἱ μετάνοιες στὰ κουφάρια καὶ στὰ κρανία, ποὺ ἐξετίθεντο πρὸς λαϊκὸ προσκύνημα. Μετὰ τιμῆς Ι.Δ. Στρατιωτικὸς Οἱ σημερινοὶ Ἀρχίλοχοι καὶ Ζωίλοι Βρέθηκα μέσα σὲ μιὰ ἀνεμοζάλη γιὰ ἕνα καὶ πλέον δίμηνο στὴν Ἀθήνα τοῦ 2007· εἶχα γιὰ σωσίβιο δανεισμένα τεύχη τοῦ «Δαυλοῦ». Τὰ εἶχα στὸ προσκέφαλό μου σὰν τὸν Ἀλέξανδρο, ποὺ εἶχε τὴν Ἰλιάδα, καὶ ἔτσι ἐμψυχώθηκα, ἐγὼ ὁ τρίτης γενιᾶς ἀπόδημος. Γι’ αὐτοὺς ποὺ πολεμοῦν, μάχονται τὸν «Δαυλό», θὰ τοὺς πῶ: «Θὰ ὑπάρξουν οἱ Ἀρχίλοχοι καὶ οἱ Ζωίλοι, γιὰ ἐκεῖ ποὺ σὲ ἀνέβασε, στὸ βάθρο, ἐκεῖ ψηλά, τῆς δοῦς ἡ ἀξία· δὲν πέφτεις». «Καὶ ἂν δὲν ἤσουν ἄξιος, δὲν θὰ σὲ πολεμοῦσαν.» Τὸ πρῶτο τὸ δανείστηκα ἀπὸ τὸν «Βασιλιᾶ τοῦ δεκαπεντασύλλαβου» τοῦ Κωστῆ Παλαμᾶ («Δειλοὶ καὶ Σκληροὶ Στίχοι», ἔκδοση τοῦ 1933). Τὸ ἄλλο ἀπὸ τὸν δρ Mohamed Ahmed, ὑπουργὸ Ὑγείας (1958) τοῦ Σουδάν. Γιὰ τὴ σύνταξη καὶ συνεργάτες, μὲ ἐκτίμηση ἕνα μικρὸ λουλούδι Παναγιώτης Κανέλλος Μιντλέσεξ, Ἀγγλία ἐμφυτεύεται εἰς τὸ ἀνθρώπινο DNA ἀπὸ τῶν τρυφερῶν ἡλικιῶν οὕτως, ὥστε οἱ σύγχρονοι ἐνήλικες νὰ ἔχουν συνδέσει τὰ θρησκευτικὰ πιστεύω τους μὲ τὸν ἐπικρατοῦντα πολιτισμὸ τῆς χώρας των. Ἐναργὲς παράδειγμα στερρᾶς συνεκτικότητος μεταξὺ Κράτους καὶ «Ἐκκλησίας» ἀποτελεῖ ἡ προσπάθεια τῆς μαρξιστικῆς ἰδεολογίας νὰ ἐξαλείψῃ –ἢ τουλάχιστον νὰ μειώσῃ τὴν ἔμφυτον θρησκευτικὴν τάσιν τῶν πολιτῶν εἰς τὴν πρώην Σοβιετικὴν Ἕνωσιν, ὁ δὲ Λένιν τὴν ἀνθεκτικότητα πρὸς μεταλλαγὴν καὶ τὸ ἀκαταδάμαστον τοῦ θρησκευτικοῦ ληθάργου ἐχαρακτήρισε –καὶ ὀρθῶς– ὡς «ὄπιον τοῦ λαοῦ». Μὲ τὴν κατάρρευση τοῦ κομμουνισμοῦ ἡ θρησκευτικὰ νάρκη ἐπανῆλθε δριμυτέρα καὶ κυριαρχοῦσα εἰς τὴν σημερινὴ Ρωσσία (ὅρα καὶ τὴν ἀγαστὴν σύμπνοιαν τοῦ πρώην πράκτορος τῆς KGB προέδρου Πούτιν μετὰ τῆς ὀρθοδόξου ἐξουσίας τῆς χώρας του). Ἀποτελεῖ εὐτύχημα τοὐλάχιστον παρ’ ἡμῖν τὸ γεγονὸς τῆς προοδευτικῶς αὐξανομένης ἀπουσίας τῶν νέων ἀπὸ τὴν «Ἐκκλησία». Κατὰ συνέπεια τὸ βάρος εἰς τὴν προσπάθεια διαφωτισμοῦ τῆς κοινῆς γνώμης θὰ πρέπει νὰ κατευθύνεται πρὸς τὴν ὁμάδα κυρίως τῶν νέων ἡλικιῶν, νὰ ἔχῃ δὲ ὡς προμετωπίδα τὴν ἑρμηνείαν καὶ συνειδητοποίησιν τοῦ ὅρου «ἑλληνικότης» καὶ διὰ ποῖον λόγον αὐτὴ ὑποχρεοῦται νὰ ἀντιπαλαίῃ συνεχῶς καὶ ἀδιαλείπτως πρὸς τὸν μεσαιωνικὸν σκοταδισμὸν τῆς Ἐκκλησίας καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τῆς θρησκείας. Ἔρρωσο Νικόλαος Ντούλας Ἐπικ. Καθηγητὴς Παν/μιου Ἀθηνῶν 21846  ΔΑΥΛΟΣ 311, Μάρτιος 2008