ἐκθείασε τὸ φυσικὸ κάλλος τῆς περιοχῆς, συνέχισε λέγοντας, ὅτι τὰ Μετέωρα εἶναι ὁ πρῶτος σὲ σπουδαιότητα ἀρχαιολογικὸς καὶ τουριστικὸς προορισμὸς ὄχι μόνο στὴν Θεσ- σαλία ἀλλὰ καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα. Ἔκανε μάλιστα καὶ τὴν σύγκριση μὲ τὸν Ἱε- ρὸ Βράχο τῆς Ἀκροπόλεως, τὸν ὁποῖο χαρα- κτήρισε «σωρὸ ἀπὸ μερικὲς πέτρες», σὲ ἀντί- θεση μὲ τὴν μοναστικὴ κοινότητα, τὴν ὁποία χαρακτήρισε ὡς ζωντανή. Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ εἶναι πραγματικὰ λυπη- ρὸ εἶναι, πὼς μόνο ἕνας ἀπὸ τοὺς συμμετέχον- τες ἀξιωματικοὺς διαφώνησε ἔντονα μὲ τὴν ξεναγὸ κι ἐξέφρασε τὴν δυσαρέσκειά του, κάνοντας λόγο γιὰ τὰ δεινά, ποὺ ἐπιβλήθη- καν ἀπὸ τὴν αὐτοαποκαλούμενη «θρησκεία τῆς ἀγάπης». Καὶ βεβαίως, κύριε διευθυντά, δὲν χρειά- ζεται νὰ σᾶς πῶ, πὼς πῆγε “σύννεφο” τὸ χει- ροφίλημα στοὺς ἡγούμενους καὶ οἱ μετάνοι- ες στὰ κουφάρια καὶ στὰ κρανία, ποὺ ἐξετί- θεντο πρὸς λαϊκὸ προσκύνημα. Μετὰ τιμῆς Ι.Δ. Στρατιωτικὸς Οἱ σημερινοὶ Ἀρχίλοχοι καὶ Ζωίλοι Βρέθηκα μέσα σὲ μιὰ ἀνεμοζάλη γιὰ ἕνα καὶ πλέον δίμηνο στὴν Ἀθήνα τοῦ 2007· εἶχα γιὰ σωσίβιο δανεισμένα τεύχη τοῦ «Δαυ- λοῦ». Τὰ εἶχα στὸ προσκέφαλό μου σὰν τὸν Ἀλέξανδρο, ποὺ εἶχε τὴν Ἰλιάδα, καὶ ἔτσι ἐμ- ψυχώθηκα, ἐγὼ ὁ τρίτης γενιᾶς ἀπόδημος. Γι’ αὐτοὺς ποὺ πολεμοῦν, μάχονται τὸν «Δαυ- λό», θὰ τοὺς πῶ: «Θὰ ὑπάρξουν οἱ Ἀρχίλο- χοι καὶ οἱ Ζωίλοι, γιὰ ἐκεῖ ποὺ σὲ ἀνέβασε, στὸ βάθρο, ἐκεῖ ψηλά, τῆς δοῦς ἡ ἀξία· δὲν πέφτεις». «Καὶ ἂν δὲν ἤσουν ἄξιος, δὲν θὰ σὲ πολεμοῦσαν.» Τὸ πρῶτο τὸ δανείστηκα ἀπὸ τὸν «Βασιλιᾶ τοῦ δεκαπεντασύλλαβου» τοῦ Κωστῆ Παλα- μᾶ («Δειλοὶ καὶ Σκληροὶ Στίχοι», ἔκδοση τοῦ 1933). Τὸ ἄλλο ἀπὸ τὸν δρ Mohamed Ahmed, ὑπουργὸ Ὑγείας (1958) τοῦ Σουδάν. Γιὰ τὴ σύνταξη καὶ συνεργάτες, μὲ ἐκτίμηση ἕνα μικρὸ λουλούδι Παναγιώτης Κανέλλος Μιντλέσεξ, Ἀγγλία ἐμφυτεύεται εἰς τὸ ἀνθρώπινο DNA ἀπὸ τῶν τρυφερῶν ἡλικιῶν οὕτως, ὥστε οἱ σύγ- χρονοι ἐνήλικες νὰ ἔχουν συνδέσει τὰ θρησκευτικὰ πιστεύω τους μὲ τὸν ἐπικρατοῦντα πολιτισμὸ τῆς χώρας των. Ἐναργὲς παράδειγμα στερρᾶς συνεκτικότητος μεταξὺ Κράτους καὶ «Ἐκκλησίας» ἀπο- τελεῖ ἡ προσπάθεια τῆς μαρξιστικῆς ἰδεολογίας νὰ ἐξαλείψῃ –ἢ τουλάχιστον νὰ μειώσῃ τὴν ἔμφυτον θρησκευτικὴν τάσιν τῶν πολιτῶν εἰς τὴν πρώην Σοβιετικὴν Ἕνωσιν, ὁ δὲ Λένιν τὴν ἀνθεκτικότητα πρὸς μεταλλαγὴν καὶ τὸ ἀκαταδάμαστον τοῦ θρησκευτικοῦ ληθάργου ἐχαρακτήρισε –καὶ ὀρθῶς– ὡς «ὄπιον τοῦ λαοῦ». Μὲ τὴν κατάρρευση τοῦ κομμουνισμοῦ ἡ θρησκευτικὰ νάρκη ἐπανῆλθε δριμυτέρα καὶ κυριαρχοῦσα εἰς τὴν σημερινὴ Ρωσσία (ὅρα καὶ τὴν ἀγαστὴν σύμπνοιαν τοῦ πρώην πράκτορος τῆς KGB προέδρου Πούτιν μετὰ τῆς ὀρθοδόξου ἐξουσίας τῆς χώρας του). Ἀποτελεῖ εὐτύχημα τοὐλάχιστον παρ’ ἡμῖν τὸ γεγονὸς τῆς προοδευτικῶς αὐξανομένης ἀπουσίας τῶν νέων ἀπὸ τὴν «Ἐκκλησία». Κατὰ συνέπεια τὸ βάρος εἰς τὴν προσπάθεια διαφωτισμοῦ τῆς κοινῆς γνώμης θὰ πρέπει νὰ κατευθύνεται πρὸς τὴν ὁμάδα κυρίως τῶν νέων ἡλικιῶν, νὰ ἔχῃ δὲ ὡς προμετωπίδα τὴν ἑρμηνείαν καὶ συνειδητοποίησιν τοῦ ὅρου «ἑλληνικότης» καὶ διὰ ποῖον λόγον αὐτὴ ὑποχρεοῦται νὰ ἀντιπαλαίῃ συνεχῶς καὶ ἀδιαλείπτως πρὸς τὸν μεσαιωνικὸν σκοταδισμὸν τῆς Ἐκκλησίας καὶ κατ’ ἐπέκτα- σιν τῆς θρησκείας. Ἔρρωσο Νικόλαος Ντούλας Ἐπικ. Καθηγητὴς Παν/μιου Ἀθηνῶν 21846  ΔΑΥΛΟΣ 311, Μάρτιος 2008