ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΑΤΡΑ: Ἡ ἀ κου στι κή τους ἐ ναρ μονίζεται μό νο μὲ τὴν Ἑλ λη νι κὴ Γλῶσ σα ε τὰ ἀ πὸ τό σα χρό νια κυ κλο φο ρί ας τοῦ «Δαυ λοῦ» οἱ ἀ ναγνῶ στες του εἶ ναι πλέ ον σὲ θέ ση νὰ ἀν τι λαμ βά νων ται τὶς με θο δεύ σεις τῶν ἐ ξου σια στῶν, πῶς νὰ δη μι ουρ γή σουν τὶς προ ϋ πο θέ σεις ἐ κεῖ νες, ποὺ θὰ ἐ πι τρέ ψουν νὰ γί νῃ πρά ξη ἡ παγ κο σμιο-ποί η ση. Καὶ οἱ προ ϋ πο θέ σεις αὐ τὲς δὲν εἶ ναι τίπο τε πε ρισ σό τε ρο ἀ πὸ τὴν ἀλ λοί ω ση (μὲ ἀ πώ τε ρο σκο πὸ τὴν ἐ ξα φά νι ση) τῶν ἰ δι αι τέ ρων χα ρα κτη ρι στι κῶν τοῦ κά θε λα οῦ μὲ πα ράλ λη λη ἄμ βλυν ση τῆς γνώ σε ως πε ρὶ τὴν Ἱ στο ρί α του. Τὴν χρο νιὰ ποὺ δι α νύ ο με τὰ βι ώ σαμε αὐ τὰ καὶ ἐ ξα κο λου θοῦ με νὰ τὰ βι ώ νω με πε ρισ σό τε ρο ἀ πὸ κά θε ἄλ λη χρο νιά, στὸ ζε νὶθ θὰ μπο ρού σα με νὰ ποῦ με, ἀ φοῦ τὸ 2007 θὰ μεί νῃ στὴν μνή μη μας ὡς ἡ χρο νιὰ τῶν με γα λυ τέ ρων κα τα στρο φῶν ἀ πὸ τὶς πυρ κα ϊὲς ἀ φ’ ἑ νὸς καὶ ὡς ἡ χρο νιὰ τοῦ σκαν δά λου τοῦ σχο λι κοῦ βι βλί ου τῆς Ἑλ ληνι κῆς Ἱ στο ρί ας ἀ φ’ ἑ τέ ρου. Ὡ στό σο τὸ κα λο καί ρι τοῦ 2007 οἱ θι α σῶ τες τῆς παγ κο σμι ο ποί η σης ἔ κα ναν καὶ ἄλ λα στα θε ρὰ βή μα τα, αὐ τὴν τὴν φο ρὰ πρὸς τὴν ἀλ λοί ω ση τῆς πο λι τι στι κῆς μας κλη ρο νο μιᾶς, τὰ ὁ ποῖ α, ὅ πως ἦ ταν φυ σι κό, μπρο στὰ στὴν πύ ρι νη λαί λα πα ἐ πέ ρα σαν ἀ πα ρα τή ρη τα. Ἀ νά με σα στὶς δι α φη μι στι κὲς ρε κλά μες τοῦ Φε στι βὰλ Ἐ πι δαύ ρου δύο ἦ σαν ἐ κεῖ νες, πρὸς τὶς ὁ ποῖ ες θὰ πρέ πει νὰ στρέ ψω με τὴν προ σο χή μας: «Ἀνδρομάχη» τοῦ Ρα κί να καὶ «Εὐτυχισμένες μέρες» τοῦ Σά μιου ελ Μπέ κετ. Γιὰ μὲν τὴν πρώ τη πα ρά στα ση θὰ πε ρι ο ρι σθῶ νὰ ἀ να φέ ρω, ὅ τι, ἂν καὶ ὁ θί α σος ἦ ταν βε βαί ως ἑλ λη νι κός, ὁ συγ γρα φέ ας τοῦ ἔρ γου μό νο Ἕλ λη νας δὲν εἶ ναι. Καὶ ὅ μως τὸ ἔρ γο ἀ νέ βη κε στὸ Ἀρ χαῖ ο Θέ α τρο τῆς Ἐ πι δαύ ρου καὶ ἐ κτὸς αὐ τοῦ θὰ ἐκ προ σωπή σῃ τὴν χώ ρα μας κα τὰ τὴν Πο λι τι στι κὴ Ἑ νό τη τα στοὺς Ὀ λυμ πια κοὺς Ἀ γῶ νες τοῦ Πε κί νου. Πρὸς ἀ πο φυ γὴν ἠ θε λη μέ νων ἢ μὴ πα ρε ξη γή σε ων δι ευ κρι νί ζο με, ὅ τι κα νέ νας ἀ πὸ τοὺς συ νερ γά τες τοῦ πε ρι ο δι κοῦ, ὅ πως ἄλ λω στε καὶ κα νέ νας λο γι κὸς ἄν θρωπος, καὶ δὴ καλ λι τέ χνης, δὲν εἶ ναι ἀν τί θε τος πρὸς τὸ δι ε θνὲς ρε περ τό ριο. Πό σῳ δὲ μᾶλ λον, ὅ ταν βα σί ζε ται σὲ ἑλ λη νι κὰ πρό τυ πα. Ἄλ λω στε καὶ ἐ γὼ προ σω πι κὰ δὲν θὰ δι στά σω νὰ ἀ να φέ ρω, ὅ τι οἱ πα ρα στά σεις ξέ νων θε α τρι κῶν ἔρ γων, στὶς ὁ ποῖ ες ἔ χω συμ με τά σχει ὡς ἠ θο ποι ός, εἶ ναι ἴ σως πο λὺ πε ρισ σό τε ρες ἀ πὸ ἐ κεῖ νες τῶν ἑλΔΑΥΛΟΣ 311, Μάρτιος 2008  21847