Δρ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ̓Ασκληπιὸς ̓Ασκληπιεῖα Ὁ ̓Ασκληπιὸς εἶναι ἱστορικὴ ἰατρικὴ προσωπικότης. Γεννήθηκε κατὰ τὸν δεχίις τὸ ἔτος 1247 π.Χ. στὴν Τρίκκη καὶ παρὰ τὀνλΛηθαῖο ποταμό, σημερινὸ Τρικκαλινόν, ὀλίγον πρὸ τοῦ Τρωϊκοῦ πολέμου. ̓Αναφέρεται ἀπὸ τὸν Ὅμηρο ὡς πατέρας τῶν ἡγεμόνων τῶν στρατευμάτων τῆς Τρίκης, Ἰθώμης καὶ Οἰχαλίας καὶ ὡς «ἀμύμων ἰατρός» (βλ. Ἰλ. Β729-Δ 1964 - Λ 517), δηλ. ὡς περίφημος, ξακουσμένος ἰατρός. Ὁ ̓Ασκληπιὸς ἀναφέρεται ὡς σύγχρονος τοῦ Προμηθέα, Ὀρφέα καὶ Λυκούργου τῆς Σπάρτης (Γ. Αμαρτωλός, Χρον. 1. 104) καὶ μεγαλύτερος τὴν ἡλικίαν τοῦ ̓Αχιλλέως: καὶ οἱ δύο εἶχαν λάβει μέρος στὴν ἀργοναυτικὴ ἐκστρατεία (βλ. Θεοδώρητος ΥΠΙ, 19-23 - Κλ. Αλεξ. Στρωμ. 21, 105 Ἱερών. 19,11). Ὃ Ἰωάννης Λυδὸς (ἢ) πιοησίδις ΙΝ, 142) παραδέχεται, ὅτι ὑπῆρξαν τρεῖς ̓Ασκληπιοί, πρῶτος ὁ τοῦ ̓Απόλλωνος, δεύτερος ὁ τοῦ Ἴσχυος τοῦ Ἐλάτου ἀπὸ τὴν Ἐπίδαυρο καὶ τῆς Κορωνίδας, ὁ ὁποῖος ἐτάφη στὸ ὄρος Κυνόσουριν, παρὰ τὴν ̓Επίδαυρο καὶ τρίτος τοῦ ̓Αρσίπου καὶ τῆς ̓Αρσινόης. . Ὠνομάσθηκε δὲ ̓Ασκληπιὸς ἀπὸ τὸ ἡπίως καὶ ἀσκελές. Καὶ ἥπιος, διότι «οὕτως πρότερος ὁ ̓Ασκληπιὸς ἐκαλεῖτο ἢ ἀπὸ τῶν τρόπων ἢ ἀπὸ τῆς τέχνης (δηλ. ἰατρικῆς) καὶ τῆς τῶν χειρῶν ἠπιότητος... ἤ ὅτι τὰ ἀσκελῆ (ἤτοι τὰ σκληρά) τῶν νοσημάτων (βλ. Σχ. εἰς Λυκόφρονα 1054). Ἢ ἀπὸ τοῦ ἠπίως ἰᾶσθαι καὶ ἀναβάλλεσθαι τὴν κατὰ τὸν θάνατον γινομένην ἀπόσκλησιν (ἤτοι στέγνωσιν τοῦ σώματος): βλ. (οτγηυίιυ, Τε οἰορίθ 6αεσο «οπηργθάμήι, 33, Εὐστάθιον Σχόλ. Ὀδύσ. Ὁμήρου βλ. 319 καὶ Πλουτ. ΥΠΙ, 845, Β). ̓ ̓Ασκληπιὸς δὲ εἴρηται παρὰ τὸ ἀσκεῖν καὶ ἤπια τὰ μέλη ποιεῖν (Σχολ. εἰς Ὁμήρου Ἰλιάδα ΙΝ 193 - Ἰλ. Δ. 202 Βλ. καὶ Σχ. στὸν Λυκόφρονα 1054). Ἵ "Αλλοι παραδεχόνται ὡς τόπον γεννήσεὡς τὸ Δώτιον Πεδίον παρὰ τὴ λίμνη Βοιβηίδα (σημ. Κάρλα. Βλ. Ὅμηρ. "Ύμν. ΧΝΙ, Ἱ3). Ὃ ̓Ασκληπιὸς ἀπὸ τὴ σύζυγό του Ἠπιόνη, ἡρωῖδα τῆς νήσου Κῶ καὶ θυγατέρα τοῦ βασιλέως Μέροπα, ἀπόκτησε τρεῖς γυιούς, τὸν Μαχάονα, τὸν Ποδαλείριον καὶ τὸν Αἵἴνειον ́. (Βλ. Σχ. ὁλ. Πύθ. Πινδάρου ΠΠ, 14) « ̓Ασκληπιοῦ καὶ Ἠπιόνης, Ποδαλείριος καὶ Μαχάων». ̓Αμφότεροι φημισμένοι ἱατροί, ὁ μὲν Μαχάων ὡς χειρουργός, ὁ δὲ Ποδαλείριος ὡς παθολόγος, καὶ ἔλαβαν μέρος ἀμφότεροι στὸν Τρωϊκὸ πόλεμο (βλ. Ἰλιάδα Δ. 833-36 καὶ Σχ. Ἰλ. Δ 202, Μάξ. Τύριον, Φιλοσοφούμενα, ΙΝ, 2-3 Α). 'Ο Ὅμηρος ἀναφέρει συχνὰ τὸν Μαχάονα καὶ τὸν Ποδαλείριο (βλ. Ἰλιὰς 193 Λ 506 517-833 - Ἰλ. Β 5α29-33 -- Παυσ. ΙΝ. 31, 12 -- σχ. Εὐστ. καὶ Πλάτων Πολ. ΠΠ, 407, Ε, 407 Α. - Ξενοφ. Κυνηγετ. 1. 14 1πποκρ. ἔκδ. [π|τ.ὄ ΙΧ. 426 κ.λ.π.). Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ φυσικὰ τέκνα ἀναφέρονται καὶ τὰ πνευματικά του, ὅπως ὁ Τελεσφόρος ἤτοι ὁ τελεσφορῶν τὴν ἴασιν, ὁ Εὐμαρίων, ποὺ καθιστᾶ τὴ νόσο θεραπεύσιμη, ὁ ΓΑκεσις, δηλ. ὁ θεραπευτής, ὁ Ἰανίσκος, ὁ θεραπευτής, ὁ ̓Αλεξήνωρ (ἀλέξω) ἤτοι ὁ ἀποτρέπων τὴν Νόσον, ἡ 'Ὑγιεία, ἡ ̓Ιασώ, ἡ ̓Ακεσώ, ἡ Αἴγλη καὶ ἡ Πανάκεια, δηλ. ἡ θεραπεύουσα τὰ πάντα.( Βλ. Σχ. εἰς Πλοῦτον ̓Αριστοφάνους 639 - καὶ 701). Τὸ ἱερό του ζῶο, σύμβολο τῆς ἐπαγρυπνήσεως καὶ τῆς περιοδικῆς ἀνανεώσεως τοῦ ὀργανισμοῦ, ἦταν ὁ ὄφις, ποὺ πάλιν ἐθεωρεῖτο ὡς ἔμβλημα τῆς σωφροσύνης, τῆς ἀληθείας καὶ τῆς εὐφυΐας, καὶ ὁ σύνδεσμος, ὁ καταχθόνιος, μὲ τὴ μάννα γῆ καὶ τὸ θνητὸν ἄνθρωπο, στὰ ἔγκατα τῆς ὁποίας θὰ μεταβεῖ! Ὃ ἱερὸς ὄφις, ἐξ ἄλλου, ἦταν ὁ ἀντιπρόσωπος τοῦ ̓Ασκληπιοῦ: ̓« ὭὩνομάσθη δὲ ὁ ̓Ασκληπιὸς ἀπὸ τοῦ ἡπίως ἰᾶσθαι καὶ ἀναβάλλεσθαι τὴν κατὰ τὸν θάνατον γινομένην ἀπόσκλησιν (ἀποξήρανσιν, συρρίκνωσιν). 4ιὰ τοῦτο γὰρ αὐτῷ παριστᾶσιν ἐμφαίνοντες ὅτι ὅμοιόν τι τούτῳ πάσχουσιν οἱ χρώμενοι τῇ ἰατρικῇ κατὰ τὸ οἱονεὶ ἀνανεάζειν ἐκ τῶν νόσων καὶ ἐκδύεσθαι τὸ γῆρας (τὴν ἐπιδερμίδα), ἅμα δὲ ἐπὶ προσοχῆς ὁ δράκων σημεῖον, ἧς πολλῆς