ΟΙ ΔΗΘΕΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ, ΟΙ ΔΗΘΕΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ Ç ΔΗΘΕΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ο πε τὸς καὶ δά κρυ α γιὰ τὸ κα τάν τη μα τῆς ἔρ μης δῆ θεν «Δη μο κρα τί ας» μας(1), μέ σα ἀ πὸ τὴ δί νη ἀλ λε πάλ λη λωνἀ να κυ κλού με νων σκαν δά λων παν τὸς χρώ μα τος. Θρῆ νος καὶ ὀ δυρ μὸς ποὺ ἐκ φρά ζε ται ἀ πὸ τὸ σύ νο λο τῶν ΜΜΕ μὲ με λο δρα μα τι κοὺς τό νους πά νω ἀ πὸ τὸ οἰ ω νεὶ πτῶ μα της. Ποι οί ὅ μως καὶ για τί ἔ χουν λό γους νὰ θρη νοῦν ἢ ἐν πά σῃ πε ρι πτώ σει νὰ ἐ πι δει κνύ ουν τὴν ὀ δύ νη τους; Ἡ ἀ πάν τη ση προ φα νής. Ὅ λοι, ὅ σοι ὠ φε λή θη καν προ νο μια κὰ καὶ συ νε χί ζουν νὰ ὠ φελοῦν ται σκαν δα λω δῶς ἀ π’ αὐ τή. Πρῶ τοι ἀ π’ ὅ λους εὔ λο γα οἱ ἄ με σοι, οἱ πρώ του βαθ μοῦ «συγ γε νεῖς», αὐ τοὶ δη λα δὴ ποὺ «κρα τᾶ νε» ἀ πὸ αὐ τοὺς ποὺ τὴ στή σα νε. Ἀ κο λου θοῦν οἱ β΄ βαθ μοῦ καὶ ἕ πε ται συ νέ χεια... «συγ γε νῶν» καὶ «φί λων». Σὲ ἁ πλὰ Ἑλ λη νι κὰ γιὰ τοὺς «πλη βεί ους» τῆς «Δη μο κρα τί ας» μας, ὅ πως κα τάν τη σε ἡ λει τουρ γί α της τοὺς ὑ πη κό ους της, τὸ «μα γα ζά κι» αὐ τὸ ποὺ λέ γε ται Κοι νο βου λευ τι σμὸς στή θη κε μὲ ὅ ρους ἀ ποι κι ο κρα τι κῆς ἐ κμε τάλ λευ σης καὶ ὁ μοι ο μορ φί ας τῶν «με γα λο μά γαζων» παρ λα μέν των τῆς Δύ σης (πε ρί που σὰν πε ρί πτε ρό τους σὲ κεν τρι κὸ δρό μο), ἐ πά νω σὲ μιὰ φε νά κη: Αὐ τὴ τῆς «ἀν τι προ σω πευ τι κό τη τας». Ἡ ἀ λη θι νὴ ὅ μως Δη μο κρα τί α δὲν μπο ρεῖ ἐκ τῆς οὐ σί ας τοῦ ὅ ρου νὰ εἶ ναι ἀν τι προ σω πευ τι κή. Καὶ αὐ τό, για τί, ὅ πως λέ ει ὁ Κα στο ριά δης, οἱ ἀν τι πρό σω ποι ἀ πὸ τὴν ἑ πό με νη μέ ρα τῆς ἐ κλο γῆς τους κά νουν τοῦ κε φα λιοῦ τους. Καὶ νἄ ταν ἔ τσι μό νο, κομ μά τια νὰ γί νῃ. Ὅ μως τὰ πράγ μα τα δεί ξα νε (καὶ ἐ πὶ αὐ τοῦ δὲν μπο ρεῖ νὰ ὑ πάρ χῃ σο βα ρὴ ἀν τίρ ρη ση), ὅ τι οἱ ἑ κά στο τε ἐ κλε γό με νοι ἀν τι πρό σω ποί μας με τα βάλ λον ται αὐ τό μα τα (ἀ πὸ τὴν φύ ση τοῦ οἰ κο νο μι κοῦ μας συ στή μα τος καὶ μά λι στα στὴν πιὸ ἄ γρια καὶ ἀ δυ σώ πη τη μορ φή του στὶς μέ ρες μας) σὲ ἀν τι προ σώ πους ἀλ λό τρι ων συμ φε ρόν των, ποὺ «ἀ να δει κνύ ον ται» κά θε φο ρὰ μέ σα ἀ πὸ τοὺς «κα νό νες» τοῦ ἀν τι προσω πευ τι κοῦ συ στή μα τος. «Κα νό νες» ποὺ «ἀ να δει κνύ ουν νι κη τές» τοὺς πιὸ ἀ δί στα κτους κερ δο σκό πους (ἐ πι θε τι κὰ καρ χα ρι ο ει δῆ), μὲ κέρ δη ποὺ δὲν χω ρά ει ὁ νοῦς τοῦ ἀν θρώ που. Κι αὐ τό, μέ σα ἀ πὸ τὴν «ἐ πι δέ ξια» χρή ση τῶν νο μι κῶν δια ύλων, ποὺ οἱ ἀν τι πρό σω ποί μας ἔ χουν ἔγ και ρα δι α μορ φώ σει-δι ευ θε τή σει στὰ πλαί σια τοῦ χα ο τι κοῦ νο μι κοῦ μας συ στήμα τος. Μοι ραῖ ος συ να κό λου θα ὁ δι α χω ρι σμὸς τῶν δῆ θεν «ἀν τι προ σώ πων» καὶ τῶν δῆ θεν «ἀν τι προ σω πευ ο μέ νων». Κα τά στα ση ποὺ γί νε ται μὴ ἀ να στρέ ψι μη, ὅ σο τὰ συμ φέ ρον τα τῶν πρώ των γί νον ται κερ δο σκο πί α εἰς βά ρος τῶν δεύ τε ρων. Στὴν οὐ σί α ἔ χου με δύο κό σμους στὸ μι κρό κο σμο τῆς χώ ρας μας, ὅ που ὁ ἕ νας (τῶν «ἀντι προ σώ πων») συ νε χῶς ἀ πο μα κρύ νε ται ἀ πὸ τὸν ἄλ λο, τοὺς πο λί τες (τὸ φαι νό με νο βέ βαι α ‣ ἔ χει παγ κό σμι ες δι α στά σεις καὶ ἀ φε τη ρί α τὶς χῶ ρες ὅ που πρω το στή θη κε ὁ Κοι νο βου(1) Βλ. Δη μή τρη Λάμ πρου, «Οἱ χα ώ δεις δι α φο ρὲς με τα ξὺ Δη μο κρα τί ας καὶ Κοι νο βου λευτι σμοῦ», «Δ», τ. 267. ΔΑΥΛΟΣ 311, Μάρτιος 2008  21873