ΟΙ ΔΗΘΕΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ, ΟΙ ΔΗΘΕΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ Ç ΔΗΘΕΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ οπετὸς καὶ δάκρυα γιὰ τὸ κατάντημα τῆς ἔρμης δῆθεν «Δημοκρατίας» μας(1), μέσα ἀπὸ τὴ δίνη ἀλλεπάλληλων- ἀνακυκλούμενων σκανδάλων παντὸς χρώματος. Θρῆνος καὶ ὀδυρμὸς ποὺ ἐκφράζεται ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν ΜΜΕ μὲ μελοδραματικοὺς τόνους πάνω ἀπὸ τὸ οἰωνεὶ πτῶμα της. Ποιοί ὅμως καὶ γιατί ἔχουν λόγους νὰ θρηνοῦν ἢ ἐν πάσῃ περιπτώσει νὰ ἐπιδεικνύουν τὴν ὀδύνη τους; Ἡ ἀπάντηση προφανής. Ὅλοι, ὅσοι ὠφελήθηκαν προνομιακὰ καὶ συνεχίζουν νὰ ὠφε- λοῦνται σκανδαλωδῶς ἀπ’ αὐτή. Πρῶτοι ἀπ’ ὅλους εὔλογα οἱ ἄμεσοι, οἱ πρώτου βαθμοῦ «συγγενεῖς», αὐτοὶ δηλαδὴ ποὺ «κρατᾶνε» ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὴ στήσανε. Ἀκολουθοῦν οἱ β΄ βαθμοῦ καὶ ἕπεται συνέχεια... «συγγενῶν» καὶ «φίλων». Σὲ ἁπλὰ Ἑλληνικὰ γιὰ τοὺς «πληβείους» τῆς «Δημοκρατίας» μας, ὅπως κατάντησε ἡ λειτουργία της τοὺς ὑπηκόους της, τὸ «μαγαζάκι» αὐτὸ ποὺ λέγεται Κοινοβουλευτισμὸς στήθηκε μὲ ὅρους ἀποικιοκρατικῆς ἐκμετάλλευσης καὶ ὁμοιομορφίας τῶν «μεγαλομάγα- ζων» παρλαμέντων τῆς Δύσης (περίπου σὰν περίπτερό τους σὲ κεντρικὸ δρόμο), ἐπάνω σὲ μιὰ φενάκη: Αὐτὴ τῆς «ἀντιπροσωπευτικότητας». Ἡ ἀληθινὴ ὅμως Δημοκρατία δὲν μπορεῖ ἐκ τῆς οὐσίας τοῦ ὅρου νὰ εἶναι ἀντιπροσωπευτική. Καὶ αὐτό, γιατί, ὅπως λέει ὁ Καστοριάδης, οἱ ἀντιπρόσωποι ἀπὸ τὴν ἑπόμενη μέρα τῆς ἐκλογῆς τους κάνουν τοῦ κεφαλιοῦ τους. Καὶ νἄταν ἔτσι μόνο, κομμάτια νὰ γίνῃ. Ὅμως τὰ πράγματα δείξανε (καὶ ἐπὶ αὐτοῦ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ σοβαρὴ ἀντίρρηση), ὅτι οἱ ἑκάστοτε ἐκλεγόμενοι ἀντιπρόσωποί μας μεταβάλλονται αὐτόματα (ἀπὸ τὴν φύση τοῦ οἰκονομικοῦ μας συστήματος καὶ μάλιστα στὴν πιὸ ἄγρια καὶ ἀδυσώπητη μορφή του στὶς μέρες μας) σὲ ἀντιπροσώπους ἀλλότριων συμφερόντων, ποὺ «ἀναδεικνύονται» κάθε φορὰ μέσα ἀπὸ τοὺς «κανόνες» τοῦ ἀντιπρο- σωπευτικοῦ συστήματος. «Κανόνες» ποὺ «ἀναδεικνύουν νικητές» τοὺς πιὸ ἀδίστακτους κερδοσκόπους (ἐπιθετικὰ καρχαριοειδῆ), μὲ κέρδη ποὺ δὲν χωράει ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου. Κι αὐτό, μέσα ἀπὸ τὴν «ἐπιδέξια» χρήση τῶν νομικῶν διαύλων, ποὺ οἱ ἀντιπρόσωποί μας ἔχουν ἔγκαιρα διαμορφώσει-διευθετήσει στὰ πλαίσια τοῦ χαοτικοῦ νομικοῦ μας συστή- ματος. Μοιραῖος συνακόλουθα ὁ διαχωρισμὸς τῶν δῆθεν «ἀντιπροσώπων» καὶ τῶν δῆθεν «ἀντιπροσωπευομένων». Κατάσταση ποὺ γίνεται μὴ ἀναστρέψιμη, ὅσο τὰ συμφέροντα τῶν πρώτων γίνονται κερδοσκοπία εἰς βάρος τῶν δεύτερων. Στὴν οὐσία ἔχουμε δύο κόσμους στὸ μικρόκοσμο τῆς χώρας μας, ὅπου ὁ ἕνας (τῶν «ἀν- τιπροσώπων») συνεχῶς ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν ἄλλο, τοὺς πολίτες (τὸ φαινόμενο βέβαια ‣ ἔχει παγκόσμιες διαστάσεις καὶ ἀφετηρία τὶς χῶρες ὅπου πρωτοστήθηκε ὁ Κοινοβου- (1) Βλ. Δημήτρη Λάμπρου, «Οἱ χαώδεις διαφορὲς μεταξὺ Δημοκρατίας καὶ Κοινοβουλευ- τισμοῦ», «Δ», τ. 267. ΔΑΥΛΟΣ 311, Μάρτιος 2008  21873