Ç ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΟΝΤΩΝ ΚΑΙ Ç «ΨΥΧΗ» Ἀποκλειστικὰ «ἔργο» τοῦ Φυσικοῦ Νόμου ἐξέλιξη, ποὺ ἔχει ἀποδειχθῆ μὲ τὴν χρονολόγηση καὶ μελέτη τῶν ἀπολιθωμάτων, ἐξηγεῖται ὡς ἑξῆς: Τὸ «πρῶτο ὄν» ἑνὸς «εἴδους» ζῴων, φυτῶν κ.λπ. διαφέρει ἀπὸ τοὺς γονεῖς του μόνο κατὰ ἕνα «κλίκ» λόγῳ μιᾶς μὴ μειονεκτικῆς μετάλλα- ξης σκαλοπατιῶν στὸ DNA τοῦ σπερματοζῳαρίου ἢ τοῦ ᾠαρίου, ἐκ τῶν ὁποίων δημιουργεῖται. Ἑπομένως ἔχει ὅλα τὰ ἔνστικτα γιὰ τὴν διαιώνιση τοῦ εἴδους του καὶ τὴν ἐπιβίωσή του, ἀλλιῶς ἡ μετάλλαξη θὰ ἦταν μειονεκτική, καὶ ἢ δὲν θὰ γεννηθῇ ἢ δὲν θὰ ἐπιβιώσῃ (μεγαλώσῃ) ἢ δὲν θὰ ζευγαρώσῃ ἢ δὲν θὰ τεκνοποιήσῃ. Κι ἂν κατὰ τύχη ὅλα αὐτὰ ξεπερασθοῦν στὴν ἑπόμενη γενιά, περνᾷ ἡ μειονεκτικὴ μετάλλαξη καὶ τὸ μειονέκτημα θὰ ἔχῃ τέλος μὲ τὸ θάνατο τοῦ φορέα. Ὁλόκληρη ἡ ἐξέλιξη τῶν ὄντων βασίζεται μόνο σὲ πλεονεκτικὲς μεταλλάξεις ἢ ἔστω σὲ μὴ μειονεκτικὲς μεταλλάξεις, ἐν σειρᾷ προστιθέμενες ἢ τροποποιούμενες. Πολλὲς πλεονεκτικὲς μεταλλάξεις χάνονται ἀπὸ ἀτύχημα τῆς 1ης γενεᾶς ἢ τῆς 2ης κ.λπ. Ἐπίσης πετυχημένα εἴδη ἑκατομμυρίων ἐτῶν χάνονται, λόγῳ ἐμφάνισης με- ταλλαγμένου ἀνταγωνιστοῦ ἢ λόγῳ περιβαλλοντικῆς ἀλλαγῆς. Ὅλες οἱ μεταλλά- ξεις δὲν ἐπηρεάζουν τὴν ἀνατομία. Μπορεῖ ὅμως νὰ ἐπηρεάζουν τὴν λειτουργία ἢ νὰ ἀνήκουν σὲ περιοχὴ ἄνευ γεννητικῆς σημασίας, στὰ λεγόμενα «γενετικὰ σκουπίδια». Τὸ πρῶτο ὂν ἑνὸς «εἴδους» εἶναι ἢ ἀρσενικὸ ἢ θηλυκό. Ἐν συνεχείᾳ διασταυ- ρώνεται μὲ μέλος τοῦ ἀρχικοῦ εἴδους, ἐκ τοῦ ὁποίου μεταλλάχθηκε, καὶ τὰ τέκνα του διαχωρίζονται κατὰ Mendel: 25% «νέο εἶδος», 25% «παλαιό», 50% «μιγάδες» κ.ο.κ. Μετὰ δεκάδες χρόνια ξεχωρίζει πλέον τὸ νέο συγγενὲς ὑποεῖδος, ἐνῷ τὸ ἀρ- χικὸ εἶδος ζῇ παράλληλα καὶ οἱ μιγάδες ἐπίσης ἐπ’ ἀόριστον. Γι’ αὐτὸ ὅλα τὰ εἴδη ὄντων ἔχουν πολλὲς φυλὲς ἢ ὑποείδη καὶ ποικιλία χαρακτηριστικῶν (ἐπιπολασμὸς μεταλλάξεων). Δηλ. ἡ ἐξέλιξη προκύπτει σὰν τὰ κλαδιὰ ἑνὸς δένδρου. Κάθε παρακλάδι εἶναι ΔΑΥΛΟΣ 311, Μάρτιος 2008  21889