«Ï ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΠΑΡΑΚΜΑΖΕΙ, ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΒΕΛΤΙΩΝΩΝΤΑΙ» [Τὸ κεί με νο, ποὺ ἀκολουθεῖ, ἀ πο τε λεῖ ἀ πό σπα σμα τῆς θέ σης τοῦ σπου δαί ου Ἀ με ρι κα νοῦ δι α νο η τῆ Ρόμ περτ Γκρὴν Ἴν γκερ σολ (1833-1899). Βρί σκε ται στὸν τό μο XI τῶν «Ἔρ γων τοῦ Ἴν γκερ σολ» (ἐκ δό σεις Δρέσ δης).] Με ρι κὰ χρό νια πρὶν οἱ χρι στια νοὶ πί στευ αν στὶς “θε με λι ώ δεις ἀ λή θει ες”. Δὲν εἶχαν ἀμ φι βο λί ες. “Ἤ ξε ραν”, ὅ τι ὁ Θε ὸς ὑ πάρ χει, ὅ τι ἔ φτεια ξε τὸν κό σμο. “Ἤ ξε ραν”, πό τε ἄρ χι σε νὰ δη μι ουρ γῇ τὸν οὐ ρα νό, τὰ ἀ στέ ρια καὶ πό τε τε λεί ω σε. “Ἤξε ραν”, ὅ τι ἔ πλα σε τὸν ἄν θρω πο μὲ πη λὸ καὶ με τὰ τοῦ ἐμ φύ ση σε τὴν ζω ή. “Ἤξε ραν”, ὅ τι πῆ ρε ἕ να πλευ ρὸ ἀ πὸ τὸν ἄν δρα καὶ δη μι ούρ γη σε τὴν γυ ναῖ κα. Πρέ πει νὰ πα ρα δεχθοῦ με, ὅ τι οἱ πιὸ λο γι κοὶ χρι στια νοὶ δὲν πί στευ αν σὲ τέ τοι ου εἴ δους ἀ νο η σί ες. Ἡ ἱ στο ρί α τῆς δη μι ουρ γί ας ἔ γι νε πι στευ τὴ ἀ πὸ τοὺς ἀ νό η τους, τοὺς ἀ γράμ μα τους καὶ τοὺς φα να τι κούς. Οἱ ἄν θρω ποι, οἱ ὁ ποῖ οι ἔ χουν δι α βά σει Δαρ βῖ νο καὶ Χέ κελ καὶ δι α θέ τουν μυα λό, γε λοῦν μ’ αὐ τὰ τὰ ἑ βρα ϊ κὰ πα ρα μύ θια. » Με ρι κὰ χρό νια πρὶν οἱ πε ρισ σό τε ροι χρι στια νοὶ πί στευ αν ὅ τι ὁ Χρι στὸς ἦ ταν ὁ γυι ὸς τοῦ Θε οῦ, καὶ ὄ χι μό νο γυι ὸς τοῦ Θε οῦ ἀλ λὰ Θε ὸς καὶ ὁ ἴ διος. Αὐ τὴ ἡ πεποί θη ση ξε θω ριά ζει στὰ μυα λὰ τῶν χρι στια νῶν, ἐ κεί νων ποὺ δι α θέ τουν σκέ ψη. Τώρα πολ λοὶ ὑ πο στη ρί ζουν, ὅ τι ὁ Χρι στὸς ἦ ταν ἄν θρω πος – ἕ νας τέ λει ος ἄν θρω πος. Ἄλ λοι λέ νε, πὼς δὲν ἦ ταν ἀ κρι βῶς Θε ός, ἀλ λὰ πὼς εἶ χε κά ποι α θε ό τη τα μέ σα του - ἦ ταν δη λα δὴ θε άν θρω πος. «Δὲν εἶ χε καμ μιὰ δου λειὰ ἐ δῶ» «Τί νὰ μᾶς πῇ ἕ νας ἄν θρω πος, ὁ ὁ ποῖ ος ἀμ φι σβη τεῖ ἀ πό λυ τα τὸν ἐ πι στη μονι κὸ ὀρ θο λο γι σμό; Δὲν ἔ χει καμ μιὰ δου λειὰ ἐ δῶ!» δή λω σαν φοι τη τές, ποὺ δι αμαρ τύ ρον ταν γιὰ τὴν πα νη γυ ρι κὴ ὁ μι λί α, ποὺ εἶ χε προ γραμ μα τί σει νὰ κά νῃ ὁ πάπας σὲ ἕ να ἀ πὸ τὰ ση μαν τι κώ τε ρα πα νε πι στή μια τῆς Ρώ μης, τὸ La Sapienza (= ἡ Σο φί α). Μὲ τοὺς φοι τη τὲς συμ πα ρα τά χθη καν ἑ ξῆν τα κα θη γη τές, οἱ ὁ ποῖ οι ἐ πί σης ἀν τέ δρα σαν θε ω ρῶν τας, ὅ τι ἡ ἀν τι κει με νι κό τη τα καὶ ὁ ὀρ θο λο γι σμὸς τοῦ πα νε πι στη μί ου δὲν συμ βι βά ζον ται μὲ τὴν ἀ νά πτυ ξη αὐ θαί ρε των συλ λο γι σμῶν ἀ πὸ θρη σκευ τι κοὺς ἡ γέ τες. ‣ ΔΑΥΛΟΣ 311, Μάρτιος 2008  21897