Ç «ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ» ΤΟΥ «ΘΑΝΑΤΟΥ» (Ἀπαθανατίζω, ὄχι ἀποθανατίζω) ὸ θά να το γλωσ σι κὰ τὸν σκο τώ νου με, μό λις βά λου με μπρο στὰ τὸ στε ρη τι κὸ α (ἄλ φα) = ἀ θά να τος. Κα τὰ τὸν ἴ διο τρό πο σχη μα τί ζου με χι λιά δες ἄλ λες λέ ξεις, καὶ τὸ α (ἄλ φα) αὐ τὸ εἶ ναι πράγ μα τι γλωσ σο σω τή ριο, για τὶ ἔ τσι αὐ τό μα τα σχη μα τί ζου με τὸ ἀν τί θε το: ἀ βα ρής, ἄ γα μος, ἄ γνω στος, ἀ σχη μά τι στος κ.λπ. Μ’ ἕ να α ἡ πλά στιγ γα τῆς γλώσ σας γυ ρίζει/γέρ νει κα τὰ 180 μοῖ ρες. Κα τα πλη κτι κή μας γλωσ σι κὴ ἐ φεύ ρε ση. Τὸ ρῆ μα ἀ θα να τί ζω ὑ πάρ χει στὴ γλῶσ σα μας καὶ εἶ ναι ζων τα νὸ γιὰ πολ λὲς χι λιά δες χρό νια. Ἐ ὰν βά λου με μπρο στὰ τὴν πρό θε ση ἀ πό, τό τε τὸ ρῆ μα γί νε ται ἀ πὸ+ἀ θα να τί ζω. Ἐ δῶ τὸ «ο» τοῦ ἀ πὸ ἀ πο βάλ λε ται, καὶ τὸ «α» τοῦ ἀ θα να τί ζω δι α τη ρεῖ ται, για τὶ εἶ ναι μέ ρος ἀ πὸ τὸ θέ μα ἀ θά να τος. Τὸ θέ μα μιᾶς λέ ξης δὲν ἀλ λά ζει, μό νο ἡ κα τά λη ξη ἀλ λά ζει. Ἄ ρα τὸ τρι σύν θε το ρῆ μα θὰ γί νει κα νο νι κὰ ἀ πα θα να τί ζω = κά νω κά ποι ον ἢ κά τι ἀ θά να το. Π.χ. ὁ φω το γρά φος ἀ πα θα νά τι σε τὴν τε λε τὴ τοῦ γά μου, ὁ Ὅ μη ρος ἀ πα θα νά τι σε τὸν Τρω ι κὸ Πό λε μο. Ἐ ὰν ποῦ με ἀ πο θα να τί ζω, τό τε αὐ τὸ ση μαί νει ἀ κρι βῶς τὸ ἀν τί θε το ἀ πὸ τὴν πρό θε ση τοῦ ὁ μι λοῦν τος ἢ τοῦ γρά φον τος. Δηλαδὴ ὁ φω το γρά φος ἀ πο θα νά τι σε τὸ γά μο = σκό τω σε, θα νάτω σε τὸ γά μο καὶ ὁ Ὅ μη ρος θα νά τω σε τὸν Τρω ι κὸ Πό λε μο. Ἐ δῶ ἔ χου με πράγ μα τι ἕ να σο βα ρὸ σο λοι κι σμό. Ἐ ξ ἄλ λου μὲ ἀ πο γο η τεύ ει ἀ φάν τα στα ἡ ἀ νευ θυ νό τη τα τοῦ «Νε ο έλ λη να» σὲ γλωσ σι κὰ ζη τή μα τα. Δὲν λέ με πο τὲ μὲ «ἀ πα γο η τεύ ει», ἀλ λὰ τὸ λέ νε πολ λοί. Τὸ ἀ πο γο η τεύ ω καὶ ἀ πα γο η τεύ ω εἶ ναι ἕ να ἐκ δι α μέ τρου ἀν τί στρο φο λά θος μὲ τὸ ἀ πα θα να τί ζω καὶ τὸ κα τα χρη στι κὸ ἀ πο θα να τί ζω. Ἡ γο η τεί α καὶ ἡ πρό θε ση ἀ πὸ ἔ κα ναν τὸ ρῆ μα ἀ πο γο η τεύ ω. Δὲν ὑ πάρ χει καμ μί α ἀ γο η τεί α, γιὰ νὰ κά νῃ τὸ ἀ πα γο η τεύ ω, καὶ τέ τοι ο ρῆ μα –ἀ πα γο ητεύ ω– δὲν μπο ρεῖ νὰ ὑ πάρ χῃ, ὅ πως δὲν ὑ πάρ χει ἀ πα γο ή τευ ση ἀλ λὰ ἀ πο γοή τευ ση. Θὰ μοῦ πῆ τε τώ ρα, μι λᾶ με γιὰ ψύλ λου πή δη μα; Πολ λοὶ θὰ τὸ δοῦ νε καὶ θὰ τὸ ἀ κού σουν, ἀλ λὰ πο λὺ λί γοι θὰ τὸ κα τα λά βουν. Ἐ δῶ ἀ κρι βῶς εἶ ναι καὶ ἡ οὐ σί α τοῦ πράγ μα τος τοῦ «Νε ο ελ λη νι σμοῦ». Δὲν ζη τοῦ με τὴν τε λει ό τη τα, ἀλ λὰ νὰ βο λευ τοῦ με ὅ πως-ὅ πως. Αὐ τὸ εἶ ναι τὸ με γά λο μας λά θος. Αὐ τὸ τὸ λά θος! Πε ρι γρά φει καὶ ὁ Γ. Σε φέ ρης στὴν «Ἄρ νη σή» του. Θω μᾶς Ἠ λι ό που λος 21936  ΔΑΥΛΟΣ 311, Μάρτιος 2008