σαν σὲ στρατοὺς ξένων χωρῶν. Κάτω παρελαύνουν στρατιῶτες, φοιτητές, μαθητὲς κ.ἄ., ἀποδίδοντες τιμὲς στοὺς θεσμικοὺς τιμώμενους ἐπισήμους κ.λπ. Ἂν ξεφύγουμε τώρα ἀπὸ αὐτὲς τὶς «ρᾶγες σκέψης» καὶ στὶς παρελάσεις καταργήσουμε τὶς ἐξέδρες μὲ τοὺς «ἐπισήμους» καὶ μπροστὰ ἀπὸ τὰ ἡρῷα (τοὺς ἄγνωστους καὶ ἀνώνυμους πεσόντες) παρελαύνουν ὅλοι οἱ παραπάνω θεσμικοὶ ἄρχοντες καὶ βέβαια καὶ οἱ στρατιῶτες καὶ οἱ φοιτητὲς καὶ οἱ μαθητὲς κ.λπ., μήπως ἔτσι θὰ ἦταν ὀρθότερη ἡ ἀπόδοση τιμῶν; Τὸν ἄγνωστο φονευθέντα γιὰ τὴν πατρίδα στρατιώτη τιμοῦμε, ὄχι τοὺς ἀξιωματούχους, μερικοὺς ἀπὸ τοὺς ὁποίους βαρύνουν καὶ εὐθύνες τεράστιων σκανδάλων. Ἂν γινόταν ἔτσι, δὲν θὰ ἦταν καλὸ καὶ ἄριστο παράδειγμα στοὺς νέους, ἀλλὰ καὶ σ’ ὅλο τὸ λαό, ὡς πρὸς τὸ ὀρθὸ ἐθνικὸ φρόνημα, τὴ σωστὴ ἀπόδοση τιμῶν καὶ τὴν ἐλαχιστοποίηση τῆς πατριδοκαπηλίας; Μὲ ἐκτίμηση Γιάννης Μαθὲς Σπέτσες Ἰάπωνες φοιτητὲς καὶ ἀρχαιοέλληνες διανοητὲς Κύριε Λάμπρου, Τὸ ἔζησα, ὅταν ἤμουν ἐπιχειρηματίας στὸ Τόκυο τῆς Ἰαπωνίας. Μιὰ μέρα ἕνας ἀπὸ τοὺς Γιαπωνέζους ὑπαλλήλους μου μοῦ εἶπε: «Ὅταν φοιτοῦσα στὸ τελευταῖο ἔτος στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Τόκυο, σὲ συζητήσεις μὲ φίλους καὶ συμφοιτητὲς κάποιοι διερωτῶντο μὲ μεγάλο ζῆλο καὶ πάθος, ἂν ἦταν δυνατὸν νὰ κάνουν τὸ διδακτορικό τους στὴν γενέτειρα ἑνὸς ἀρχαίου Ἕλληνα δασκάλου.» Πῶς καὶ τί θὰ τοὺς ἀπαντούσαμε ἐμεῖς οἱ Νεοέλληνες; Φανταστῆτε, ποῦ θὰ πηγαίναμε γιὰ τὸ διδακτορικό μας, ἐὰν εἴχαμε σχολεῖα στὶς γενέτειρες ἀρχαίων Ἑλλήνων διανοητῶν. Μὲ τιμὴ Θεμιστοκλῆς Σαββίδης «Δειλοί, μοιραῖοι καὶ ἄβουλοι ἀντάμα» Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Μὲ τὴν ἐπιστολή μου αὐτὴ θέλω νὰ ἐπισημάνω ἕνα ἀκόμη παράδοξο τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἐκεῖνο ποὺ διαπιστώνει κανεὶς ἀβίαστα καὶ ἀθέλητα, κοιτῶντας τοὺς εἰκονιζόμενους ἁγίους μιᾶς ἑκάστοτε ἐκκλησίας, εἶναι, ὅτι δὲν θὰ δῇ κανέναν χαρούμενο ἢ ἔστω χαμογελαστό, ὅτι ἐκεῖνο ποὺ ἐκπέμπει τὸ βλέμμα τῶν ἐνάρετων ἁγίων εἶναι κακία, μοχθηρία, ἔχθρα καὶ βλοσυρότητα. Σκεπτόμενος ὅτι δὲν μπο- ρεῖ ν’ ἀφέθηκε στὴν τύχη ἀπὸ τοὺς καθοδηγητὲς καὶ ἀρχιερεῖς μία τόσο ἐνδεικτικὴ λεπτομέρεια, ἐπικαλοῦμαι δύο ἑρμηνεῖες. Ἡ μία εἶναι ὅτι τὸ γέλιο (πηγὴ χαρᾶς) εἶναι ἔμμεσα ἁμάρτημα –πάντα κατὰ τὴν ἠθική τους–, γι’ αὐτό, ἐξοβελίζοντάς το, δημιουργοῦν τὸ κατάλληλο κλῖμα ἀποτελεσματικώτερης χειραγώγησης τῶν ἐκκλησιαζομένων πιστῶν. Δεύτερη ἐκδοχή· ὁ φόβος. Εἶναι κοινῶς ἀποδεκτό, ὅτι τὸ γέλιο ἀναβλύζει ὅπου καὶ ὅταν δὲν ὑπάρχῃ ὁ φό- ἁπλῶς διὰ τῆς σχετικότητας τῆς σωστῆς σᾶς φθάνω στὴν πηγή της, ποὺ εἶναι τὸ «Ἓν τὸ ὅλον» τῶν Ἑλλήνων. Δηλαδὴ ὁ χρόνος δὲν ρέει (τὰ πάντα ρεῖ) μόνον ἀνάμεσα στὶς σελίδες τοῦ βιβλίου τούτου ἀλλὰ καὶ παντοῦ, ὡς συμπληρωματικὰ προσέθεσα πρὸς ἄρση πάσης ἀμφιβολίας. Αὐτὸ προσπάθησα τόσην ὥρα νὰ σᾶς ἐπισημάνω στὴν συνάρτηση τῶν πάντων. Δὲν ξέρω τί ἔκαναν ὁ Μεσαίωνας καὶ ἡ Ἀναγέννηση στὴν Τέχνη, γιατὶ θὰ τὸ ἐξετάσουμε, δεδομένου ὅτι τὸ βίωμα, πάνω στὸ ὁποῖο στηρίχθηκαν, ἦταν θεοκεντρικό, ποὺ καμμία Φύση δὲν τὸ θέλει. Ἡ σχετικότης μᾶς μετατοπίζει σὲ πολιτισμικοὺς γίγαντες καὶ ἐπιστήμονες, τῶν ὁποίων τὰ ἀνεπανάληπτα σχετικὰ μὲ αὐτοὺς ἀριστουργήματα ἔχουν τὴν φυσικὴ καταξίωση-ἐπιβεβαίωση. Τώρα ἂν σχετικὰ νομίζετε ὅτι ὁ ἀνθρωποκατασκευασμένος θεοκεντρισμὸς ἐρήμην τῆς Φύσης μπορεῖ νὰ δώσῃ τὴν ἀλήθεια, ποὺ πάντα ἐπιζητᾷ ἡ μεγάλη Τέχνη, θὰ σᾶς παραπέμψω στὰ φύλλα τῶν δένδρων μετὰ τὸ ὠστικὸ κῦμα τῆς βόμβας, τὰ ὁποῖα πέφτουν ἀφήνοντας γυμνὰ τὰ κλαδιὰ σὲ κρανίου τόπο, ὅπως λέτε θανατολάγνα στὶς γραφές σας, φύλλα γιὰ φύλλα, μὲ τοῦ βιβλίου. Φοβᾶμαι, ὅτι σᾶς ἄφησα μὲ τὰ ἐξώφυλλα, ὅπου «ἄνεμοι ‣ 21948  ΔΑΥΛΟΣ 312, Ἀπρίλιος 2008