σαν σὲ στρατοὺς ξένων χωρῶν. Κάτω παρελαύ- νουν στρατιῶτες, φοιτητές, μαθητὲς κ.ἄ., ἀπο- δίδοντες τιμὲς στοὺς θεσμικοὺς τιμώμενους ἐπι- σήμους κ.λπ. Ἂν ξεφύγουμε τώρα ἀπὸ αὐτὲς τὶς «ρᾶγες σκέψης» καὶ στὶς παρελάσεις καταργήσουμε τὶς ἐξέδρες μὲ τοὺς «ἐπισήμους» καὶ μπροστὰ ἀπὸ τὰ ἡρῷα (τοὺς ἄγνωστους καὶ ἀνώνυμους πεσόντες) παρελαύνουν ὅλοι οἱ παραπάνω θε- σμικοὶ ἄρχοντες καὶ βέβαια καὶ οἱ στρατιῶτες καὶ οἱ φοιτητὲς καὶ οἱ μαθητὲς κ.λπ., μήπως ἔτσι θὰ ἦταν ὀρθότερη ἡ ἀπόδοση τιμῶν; Τὸν ἄγνωστο φονευθέντα γιὰ τὴν πατρίδα στρα- τιώτη τιμοῦμε, ὄχι τοὺς ἀξιωματούχους, μερι- κοὺς ἀπὸ τοὺς ὁποίους βαρύνουν καὶ εὐθύνες τεράστιων σκανδάλων. Ἂν γινόταν ἔτσι, δὲν θὰ ἦταν καλὸ καὶ ἄρι- στο παράδειγμα στοὺς νέους, ἀλλὰ καὶ σ’ ὅλο τὸ λαό, ὡς πρὸς τὸ ὀρθὸ ἐθνικὸ φρόνημα, τὴ σωστὴ ἀπόδοση τιμῶν καὶ τὴν ἐλαχιστοποίη- ση τῆς πατριδοκαπηλίας; Μὲ ἐκτίμηση Γιάννης Μαθὲς Σπέτσες Ἰάπωνες φοιτητὲς καὶ ἀρχαιοέλληνες διανοητὲς Κύριε Λάμπρου, Τὸ ἔζησα, ὅταν ἤμουν ἐπιχειρηματίας στὸ Τόκυο τῆς Ἰαπωνίας. Μιὰ μέρα ἕνας ἀπὸ τοὺς Γιαπωνέζους ὑπαλλήλους μου μοῦ εἶπε: «Ὅταν φοιτοῦσα στὸ τελευταῖο ἔτος στὸ Πανεπιστή- μιο τοῦ Τόκυο, σὲ συζητήσεις μὲ φίλους καὶ συμφοιτητὲς κάποιοι διερωτῶντο μὲ μεγάλο ζῆλο καὶ πάθος, ἂν ἦταν δυνατὸν νὰ κάνουν τὸ διδακτορικό τους στὴν γενέτειρα ἑνὸς ἀρ- χαίου Ἕλληνα δασκάλου.» Πῶς καὶ τί θὰ τοὺς ἀπαντούσαμε ἐμεῖς οἱ Νεοέλληνες; Φανταστῆ- τε, ποῦ θὰ πηγαίναμε γιὰ τὸ διδακτορικό μας, ἐὰν εἴχαμε σχολεῖα στὶς γενέτειρες ἀρχαίων Ἑλλήνων διανοητῶν. Μὲ τιμὴ Θεμιστοκλῆς Σαββίδης «Δειλοί, μοιραῖοι καὶ ἄβουλοι ἀντάμα» Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Μὲ τὴν ἐπιστολή μου αὐτὴ θέλω νὰ ἐπισημά- νω ἕνα ἀκόμη παράδοξο τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἐκεῖνο ποὺ διαπιστώνει κανεὶς ἀβίαστα καὶ ἀθέλητα, κοιτῶντας τοὺς εἰκονιζόμενους ἁγί- ους μιᾶς ἑκάστοτε ἐκκλησίας, εἶναι, ὅτι δὲν θὰ δῇ κανέναν χαρούμενο ἢ ἔστω χαμογελα- στό, ὅτι ἐκεῖνο ποὺ ἐκπέμπει τὸ βλέμμα τῶν ἐνάρετων ἁγίων εἶναι κακία, μοχθηρία, ἔχθρα καὶ βλοσυρότητα. Σκεπτόμενος ὅτι δὲν μπο- ρεῖ ν’ ἀφέθηκε στὴν τύχη ἀπὸ τοὺς καθοδηγη- τὲς καὶ ἀρχιερεῖς μία τόσο ἐνδεικτικὴ λεπτομέ- ρεια, ἐπικαλοῦμαι δύο ἑρμηνεῖες. Ἡ μία εἶναι ὅτι τὸ γέλιο (πηγὴ χαρᾶς) εἶναι ἔμμεσα ἁμάρ- τημα –πάντα κατὰ τὴν ἠθική τους–, γι’ αὐτό, ἐξοβελίζοντάς το, δημιουργοῦν τὸ κατάλληλο κλῖμα ἀποτελεσματικώτερης χειραγώγησης τῶν ἐκκλησιαζομένων πιστῶν. Δεύτερη ἐκδο- χή· ὁ φόβος. Εἶναι κοινῶς ἀποδεκτό, ὅτι τὸ γέ- λιο ἀναβλύζει ὅπου καὶ ὅταν δὲν ὑπάρχῃ ὁ φό- ἁπλῶς διὰ τῆς σχετικότητας τῆς σωστῆς σᾶς φθάνω στὴν πηγή της, ποὺ εἶναι τὸ «Ἓν τὸ ὅλον» τῶν Ἑλλήνων. Δηλαδὴ ὁ χρόνος δὲν ρέει (τὰ πάντα ρεῖ) μόνον ἀνάμεσα στὶς σελίδες τοῦ βιβλίου τούτου ἀλλὰ καὶ παντοῦ, ὡς συμπληρωματικὰ προσέθεσα πρὸς ἄρση πάσης ἀμφιβολίας. Αὐτὸ προσπάθησα τόσην ὥρα νὰ σᾶς ἐπισημάνω στὴν συνάρτηση τῶν πάντων. Δὲν ξέρω τί ἔκαναν ὁ Μεσαίωνας καὶ ἡ Ἀναγέννηση στὴν Τέχνη, γιατὶ θὰ τὸ ἐξετάσουμε, δεδομένου ὅτι τὸ βίωμα, πάνω στὸ ὁποῖο στηρίχθηκαν, ἦταν θεοκεντρικό, ποὺ καμμία Φύση δὲν τὸ θέλει. Ἡ σχετικότης μᾶς μετατοπίζει σὲ πολιτισμικοὺς γίγαντες καὶ ἐπιστήμονες, τῶν ὁποίων τὰ ἀνεπανάληπτα σχετικὰ μὲ αὐτοὺς ἀριστουργήματα ἔχουν τὴν φυσικὴ καταξίω- ση-ἐπιβεβαίωση. Τώρα ἂν σχετικὰ νομίζετε ὅτι ὁ ἀνθρωποκατασκευασμένος θεοκεντρισμὸς ἐρήμην τῆς Φύσης μπορεῖ νὰ δώσῃ τὴν ἀλήθεια, ποὺ πάντα ἐπιζητᾷ ἡ μεγάλη Τέχνη, θὰ σᾶς παραπέμψω στὰ φύλλα τῶν δένδρων μετὰ τὸ ὠστικὸ κῦμα τῆς βόμβας, τὰ ὁποῖα πέφτουν ἀφήνοντας γυμνὰ τὰ κλαδιὰ σὲ κρανίου τόπο, ὅπως λέτε θανατολάγνα στὶς γραφές σας, φύλλα γιὰ φύλλα, μὲ τοῦ βιβλίου. Φοβᾶμαι, ὅτι σᾶς ἄφησα μὲ τὰ ἐξώφυλλα, ὅπου «ἄνεμοι ‣ 21948  ΔΑΥΛΟΣ 312, Ἀπρίλιος 2008