Ç ΘΑΜΜΕΝΗ ΚΩΣ ΤΟΥ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ ὑ ρι σκό με νος πρό σφα τα στὴν πό λη τῆς Κῶ, τὴ γε νέ τειρα τοῦ Ἱπ πο κρά τη, εἶ χα τὴν εὐ και ρί α νὰ θαυ μά σω τὰ ἱ στο ρι κὰ εὑ ρή μα τα τοῦ νη σιοῦ, ποὺ ἀ πο δει κνύ ουν, ὅ τι ἐ κεῖ ἤ κμα σε ἕ νας σπου δαῖ ος πο λι τι σμὸς ἀ να πό σπα στο τμῆ μα τοῦ παγ κό σμιου Ἑλ λη νι κοῦ Πο λι τι σμοῦ. Οἱ κύριοι χῶ ροι εἶ ναι δύο: α) τὸ Ἀ σκλη πι εῖ ο (λί γο ἔ ξω ἀ πὸ τὴν πό λη τῆς Κῶ) καὶ β) ὁ οἰ κι σμὸς «Λι μέ νος – Ἀ γο ρά» ἐν τὸς τῆς πό λε ως, τὸν ὁ ποῖ ο ἀ νέ δειξε ἡ Ἰ τα λι κὴ Ἀρ χαι ο λο γι κὴ Ἑ ται ρεί α. Κα τὰ τὴν διά ρκεια ὅ μως τῆς πε ρι η γή σε ώς μου στὴν πό λη δι ε πί στω σα τὰ ἑ ξῆς: Ὁ ἀρ χαῖ ος οἰ κι σμὸς ἐ κτεί νε ται σὲ με γά λο μῆ κος τῆς πα ρα λια κῆς ζώ νης (2,5 χλμ.) καὶ σὲ ἀ πό στα ση ἀ πὸ τὴν ση με ρι νὴ πα ρα λί α 100-200 μ. (ἀ νά λο γα μὲ τὴν θέ ση). Προ φα νῶς ἡ ἀ πό στα ση αὐ τὴ δη μι ουρ γή θη κε ἀ πὸ προ σχώ σεις μὲ τὴν πά ρο δο τοῦ χρό νου. Στὴν ἴ δια ὅ μως ἀ κρι βῶς ζώ νη (σύμ πτω ση;) ὑ φί στα ται καὶ τὸ πλεῖ στον των χρι στι α νι κῶν να ῶν δι α φό ρων «ἁ γί ων» τοῦ ὀρ θό δο ξου παν θέ ου. Ἔ τσι, γιὰ νὰ προ σθέ σω ἕ να μι κρὸ λι θα ρά κι στὴν ἄ ρι στη ἐρ γα σί α τοῦ κ. Ι. Λά ζα ρη, δηλ. τὸ –δυ στυ χῶς ἀ λη θι νό– βι βλί ο του «Ἡ Θαμ μέ νη Ἑλ λά δα», ξε κί νη σα μί α φω τογρα φι κὴ ἀ πο τύ πω ση-πε ρι ή γη ση τῆς ὑ παρ χού σης κα τα στά σε ως, ποὺ γε νι κὰ σᾶς πε ρι έ γρα ψα πα ρα πά νω. Νο μί ζω, ὅ τι τὰ ἀ πο τε λέ σμα τα τῆς ἐ λά χι στης αὐ τῆς πε ρι η γή σε ως δι και ώ νουν δυ στυ χῶς καὶ πά λι τὰ χι λι ο ει πω μέ να ἀ πὸ τὸ βῆ μα τοῦ «Δαυ λοῦ» σχε τι κὰ μὲ τὴν τύ χη ποὺ ἐ πι φύ λασ σε στὸν Ἑλ λη νι κὸ Πο λι τι σμὸ ἡ ἐ πέ λα ση καὶ κα τό πιν κυ ρι αρχί α τῆς Ἀ να το λί τι κης θε ο κρα τί ας. Φαί νε ται ἐ πί σης καὶ ἡ ἀ μέ ρι στη βο ή θεια ἢ τοὐλά χι στον ἐ ξορ γι στι κὴ ἀ νο χή, ποὺ ἐ πέ δει ξε τὸ «Ἑλ λη νο χρι στι α νι κό» κρά τος (ποὺ προ έ κυ ψε ἀ πὸ τὸ 1850 καὶ με τὰ στὴν πα τρί δα μας) ἀ πέ ναν τι στοὺς ὀρ θό δο ξους σταυ ρο φό ρους. Τέ λος φαί νε ται καὶ ἡ ἀ νε πάρ κεια τῶν ὑ πη ρε σι ῶν καὶ ἡ γε σι ῶν τοῦ Ὑ πουρ γεί ου Πο λι τι σμοῦ, πού, ὅ ταν δὲν κι νῆ ται στὸν ἀ στε ρι σμὸ κά ποι ας «Ζα χοπου λιά δας», φρον τί ζει μὲ ἀ πα ρά δε κτο τρό πο νὰ συν τη ρῇ θλι βε ρὲς κα τα στά σεις, ὅ πως αὐ τὲς ποὺ θὰ σᾶς πε ρι γρά ψω πα ρα κά τω. Ἀπέναντι: Σπα σμέ να μέ λη ἀρ χαί ου να οῦ χρη σι μο ποι οῦν ται ὡς κα θι στι κὰ (ἐ πά νω), ὡς πάγ κος πα ρα σκευ ῆς λου κου μά δων (μέ σον) ἢ βρί σκον ται ἀ τά κτως ἐρ ριμ μέ να (κά τω) στὸν προ αύ λιο χῶ ρο τοῦ να οῦ τοῦ Ἁ γί ου Ἀν τω νί ου. 21974  ΔΑΥΛΟΣ 312, Ἀπρίλιος 2008