Ç ΘΑΜΜΕΝΗ ΚΩΣ ΤΟΥ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ ὑρισκόμενος πρόσφατα στὴν πόλη τῆς Κῶ, τὴ γενέτει- ρα τοῦ Ἱπποκράτη, εἶχα τὴν εὐκαιρία νὰ θαυμάσω τὰ ἱστορικὰ εὑρήματα τοῦ νησιοῦ, ποὺ ἀποδεικνύουν, ὅτι ἐκεῖ ἤκμασε ἕνας σπουδαῖος πολιτισμὸς ἀναπόσπαστο τμῆμα τοῦ παγκόσμιου Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Οἱ κύ- ριοι χῶροι εἶναι δύο: α) τὸ Ἀσκληπιεῖο (λίγο ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Κῶ) καὶ β) ὁ οἰκισμὸς «Λιμένος – Ἀγορά» ἐντὸς τῆς πόλεως, τὸν ὁποῖο ἀνέδει- ξε ἡ Ἰταλικὴ Ἀρχαιολογικὴ Ἑταιρεία. Κατὰ τὴν διάρκεια ὅμως τῆς περιηγήσεώς μου στὴν πόλη διεπίστωσα τὰ ἑξῆς: Ὁ ἀρχαῖος οἰκισμὸς ἐκτείνεται σὲ μεγάλο μῆκος τῆς παραλιακῆς ζώνης (2,5 χλμ.) καὶ σὲ ἀπόσταση ἀπὸ τὴν σημερινὴ παραλία 100-200 μ. (ἀνάλογα μὲ τὴν θέση). Προφανῶς ἡ ἀπόσταση αὐτὴ δημιουργήθηκε ἀπὸ προσχώσεις μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου. Στὴν ἴδια ὅμως ἀκριβῶς ζώνη (σύμπτωση;) ὑφίσταται καὶ τὸ πλεῖστον των χριστιανικῶν ναῶν διαφόρων «ἁγίων» τοῦ ὀρθόδοξου πανθέου. Ἔτσι, γιὰ νὰ προσθέσω ἕνα μικρὸ λιθαράκι στὴν ἄριστη ἐργασία τοῦ κ. Ι. Λάζαρη, δηλ. τὸ –δυστυχῶς ἀληθινό– βιβλίο του «Ἡ Θαμμένη Ἑλλάδα», ξεκίνησα μία φωτο- γραφικὴ ἀποτύπωση-περιήγηση τῆς ὑπαρχούσης καταστάσεως, ποὺ γενικὰ σᾶς περιέγραψα παραπάνω. Νομίζω, ὅτι τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐλάχιστης αὐτῆς περιηγήσεως δικαιώνουν δυστυχῶς καὶ πάλι τὰ χιλιοειπωμένα ἀπὸ τὸ βῆμα τοῦ «Δαυλοῦ» σχετικὰ μὲ τὴν τύχη ποὺ ἐπιφύλασσε στὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμὸ ἡ ἐπέλαση καὶ κατόπιν κυριαρ- χία τῆς Ἀνατολίτικης θεοκρατίας. Φαίνεται ἐπίσης καὶ ἡ ἀμέριστη βοήθεια ἢ τοὐ- λάχιστον ἐξοργιστικὴ ἀνοχή, ποὺ ἐπέδειξε τὸ «Ἑλληνοχριστιανικό» κράτος (ποὺ προέκυψε ἀπὸ τὸ 1850 καὶ μετὰ στὴν πατρίδα μας) ἀπέναντι στοὺς ὀρθόδοξους σταυροφόρους. Τέλος φαίνεται καὶ ἡ ἀνεπάρκεια τῶν ὑπηρεσιῶν καὶ ἡγεσιῶν τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ, πού, ὅταν δὲν κινῆται στὸν ἀστερισμὸ κάποιας «Ζαχο- πουλιάδας», φροντίζει μὲ ἀπαράδεκτο τρόπο νὰ συντηρῇ θλιβερὲς καταστάσεις, ὅπως αὐτὲς ποὺ θὰ σᾶς περιγράψω παρακάτω. Ἀπέναντι: Σπασμένα μέλη ἀρχαίου ναοῦ χρησιμοποιοῦνται ὡς καθιστικὰ (ἐπάνω), ὡς πάγκος παρασκευῆς λουκουμάδων (μέσον) ἢ βρίσκονται ἀτάκτως ἐρριμμένα (κάτω) στὸν προαύλιο χῶρο τοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου. 21974  ΔΑΥΛΟΣ 312, Ἀπρίλιος 2008