ΓΗΙΝΗ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ Μιὰ ἀρ χαί α γνώ ση ἀ να βι ώ νει ὡς «Γε ω πα θο λο γί α» Γε ω πα θο λο γί α, ἂν καὶ θε ω ρῆ ται ἐ πι στή μη ποὺ ἐ φαρμό ζει τὶς ἀρ χές της στὴν ἐ πι λο γὴ ση μεί ων ἀ νέ γερ σης σπι τι ῶν καὶ ἐ παγ γελ μα τι κῶν χώ ρων τὰ τε λευ ταῖ α χρόνια κυ ρί ως, στὴν πραγ μα τι κό τη τα –καὶ αὐ τὸ εἶ ναι τὸ ση μαν τι κό– εἶ ναι μί α γνώ ση, ποὺ τὴν ἐ φάρ μο ζαν στὴν ἐ πι λο γὴ καὶ κα τα σκευ ὴ ἑ στι ῶν καὶ χώ ρων λα τρεί ας. Σὲ πα λαι ό τε ρο τεῦ χος τοῦ «Δαυ λοῦ» (τ. 260-261) εἴ χα με ἀ να φερ θῆ στὸ πῶς οἱ δι ά φο ρες μορ φὲς γή ι νης ἀ κτι νο βο λί ας ἐ πη ρε ά ζουν τὸν ἄν θρω πο, προ κα λῶν τας σο βα ρὰ προ βλή μα τα ὑ γιεί ας. Αὐ τὸ ποὺ κά νει ἡ Γε ω πα θο λο γί α εἶ ναι, νὰ ἀ σχο λῆ ται μὲ τὴ με λέ τη τῶν γή ι νων γραμ μῶν, τῶν ἐ νερ γεια κῶν δινῶν καὶ τῶν ὑ πό γει ων ὑ δά τι νων ρευ μά των. Μπο ρεῖ νὰ ἀ κού γε ται πολύ πλο κο καὶ ἐ ξει δι κευ μέ νο, στὴν οὐ σί α ὅ μως πρό κει ται γιὰ μί α ἁ πλῆ ἰ δέ α, τὴν ὁ ποί α ἀ πὸ πο λὺ νω ρὶς εἶ χαν συλ λά βει καὶ ἐ φαρ μό σει, ὅ πως προ α να φέ ρα με, οἱ Ἕλ λη νες. Δὲν εἶ ναι τυ χαῖ ο τὸ γε γο νός, ὅτι ὅ ταν βρι σκώ μα στε σὲ το πο θε σί ες μὲ ἀρ χαί ους να ούς, αἰ σθα νό μα στε εὐ ε ξί α καὶ ἠ ρε μί α πα ράλ λη λα. Τυ χαῖ ος δὲν εἶ ναι ἐ πί σης ὁ σχε δια σμὸς ἀλ λὰ καὶ ὁ προ σα να το λι σμὸς αὐ τῶν τῶν να ῶν. Τὸ ἴ διο ἴ σχυ ε γιὰ τὶς ἑ στί ες, τοὺς χώ ρους ἐρ γα σί ας καὶ συ νε στι ά σε ων. Στὴν ἀρ χαί α Ἑλ λά δα ὁ ἀρ χι τέκτο νας, ποὺ ἀ να λάμ βα νε τὸ σχε δια σμὸ ἑ νὸς κτη ρί ου, θὰ ἔ πρε πε νὰ δι α θέ τῃ ἕ να σύ νο λο γνώ σε ων ὅ πως ἡ Γε ω με τρί α, ἡ Φι λο σο φί α, ἡ Ἱ στο ρί α, ἡ Μου σι κή, ἡ Με τεω ρο λο γί α ἀλ λὰ καὶ ἡ Ἀ στρο νο μί α ἔ τσι, ὥ στε νὰ εἶ ναι ἐ ξα σφα λι σμέ νη ἡ «ὑ γιεί α» τῆς οἰ κο δο μῆς καὶ φυ σι κὰ τῶν κα τό χων της. Σὲ ὅ,τι ἀ φο ρᾷ στὶς οἰ κί ες κυ ρί ως, τὸ φῶς τοῦ Ἡ λί ου ἔ παι ζε κα θο ρι στι κὸ ρό λο, γιὰ νὰ ἀ να πτύσ σων ται οἱ ἐ πι θυ μη τὲς θερ μο κρα σί ες τὸ χει μῶ να, νὰ προ στα τεύ ωνται ἀ πὸ τὴν ὑ γρα σί α καὶ τὴν ἰ σχὺ τῶν ἀ νέ μων καὶ τὸ κα λο καί ρι νὰ ἐ πι τυγ χά νων ται σκια σμὸς καὶ δρο σιά. Οἱ ἀρ χαῖ οι Ἕλ λη νες πί στευ αν, πὼς ἡ ἐ σω τε ρι κὴ ψυ χι κὴ ἁρ μο νί α ἐ πη ρε ά ζε ται ἀ πὸ τὴν ἀ κτι νο βο λί α τῆς Γῆς (ἐ δῶ δι α πι στώ νου με τὴν ταύ τι ση μὲ τὴ Γε ω παθο λο γί α), καὶ γι’ αὐ τὸ ἡ ἀρ χι τε κτο νι κὴ τοῦ σπι τιοῦ θὰ ἔ πρε πε ἀν τι στοί χως νὰ ΔΑΥΛΟΣ 312, Ἀπρίλιος 2008  22005