Ἀ πὸ τὸ πρω το σέ λι δο τῆς «Σπί θας» (ἀρ. φύλ λου 199, Νο έμ βριος 1957) μὲ συντάκτη τὸν τότε ἀρχι μανδρίτη κι ἱεροκήρυκα καὶ με τέ πει τα μη τρο πο λί τη Αὐ γου στῖ νο Καν τι ώ τη, δι α βά ζου με: «Ὑ πό νο μος τῶν Ἀ θη νῶν ἐκ κε νού με νος δὲν θὰ ἀ νέ δι δε τό σην δυ σω δί αν, ὅ σην τὸ βι βλί ον τοῦ το»· ἀ να φέ ρε ται στὸν «Τε λευ ταῖ ο Πει ρα σμό» τοῦ Ν. Κα ζαν τζά κη, «χυ δαι ό τε ρον τοῦ ὁ ποί ου δὲν εἶ δον οἱ αἰ ῶ νες». (Γιὰ τοὺς δι ωγ μοὺς τοῦ Ν. Κα ζαν τζά κη ἀ πὸ τὴν Ἐκ κλη σί α τῆς Ἑλ λά δος βλ. «Δ», τ. 186 καὶ 296.) 22032  ΔΑΥΛΟΣ 312, Ἀπρίλιος 2008